DE CASIMIR AD PAPE

(1638, t'r août. — Carcer (iallicus, fol. 97). '

Bcatissime Rater.

Duo accrba rnihi conligere in hac innocenti captivilate mca , unum, quod tant in persona , quant per litteras , prohiberer dare satisfaclionem Régi Gailiæ , eorum quorum meusabar ; secuudum, quod non sim perntissus indi-

CIG

PlKf.KS

carc ulli meorum , liane calamilatem mcam multo minus ab externo aliquo consilium aut opem implorare. P ne • vertit Sanclilas vestra non vola , sea mérita mea , interpellando pro me apud Christ ianissimum regem. Quam paternam sollicitudinem , eterna prosequar semper gratitudine, quamvis apud animum præoccupatum minus ellicax extiterit. INescio quid unquam vel ego, vel meorum quispiam deliquerit in Domum Borboniam , quod tanta castigatione expient. Privatæ rationes me in Hispaniam; tædium maris in hospitium , non portum Gallicum , iropulit : utrumque compassione, non punitione dignum. Hinc tamen accusor hostis Galiorum et explorator Regis Hispaniarum. Miror hæc aliquid momenti habere apud illos qui me Principem norunt, et quidem libernm nullique adstrictum. Quæ militas me Galiorum esse hostem? Quæ dignitas me Regis Hispaniarum esse exploratorem ? Allligor intime, Bealissime Pater, me ob tam fri vola, quartum jam teneri Mensem ; morosi Decurionis subjici imperio -, angustis includi parietibus ; et custodiri ut reus læsæ Majcstatis ncc ab ullo houeslo visitari. Impetravi tandem ut ex meis aliquem , cura informatione , ad curiam millerem : feci, scripsique manu propria, Régi, Reginæ,Cardinali et Capucino ; penes h os enim intellexi regimen esse Galliarum. Vcrum, à 6 junii , hucusquc nec Secretariu» meus potuit habere audientiam , niai apud Capucinum , nec ego, vêla minimohorum, ad measresponsum. Quamvis hic neglectus , sivc contemptus mullum me aiheiat, attamen supra modum dolorem auget. quod Eminentissimus Cardinalis nuper responderil Genuensium Residenti, se Hamburgum scripsisse , ad Suecorum Agentem , ut is a Suecis intelligat , num persona mea aliquid obsit , aut obesse possit , bono Regni Sueciæ , coeterisque fœderatis Galliarum. INovit Sanctitas vestra non alio titulo nos cxcludi ab hæreditaria Suecia; nisi Religionis Catholicæ; nec id ignotum Sanctitati Vestræ, quomodo nuper , agentibusGallis, viginti sex annorum induciis, circumventi et prohibai simus, a repetenda , ad tempus, patria haereditatc. Quid hic agent Sueci de me, qui solus 1ère supersum, in quo spes adeundi hercditatcui olim vigere potest?

JUSTIFICATIVES

Quam ini(|iic aillent ab Eminentissimo (Cardinale , parricide» objiciar , Sanctitas Vestra consideret. Vel cnim , cjurare jus cl litulum Regni , ine Sueri cogent , vcl efHare animant . Vindici Deo comitto hanc meam Domusquc nteæ Regiæ injuriant; de qua , apud solain Sanclilatcm Vestram, conqueri , mihi licitum pulavi confident!:! paterni affectux motus -, a quo ut nunquain deserar, sed ælcrnum conserver, humiilime , ad pedes Sanctilatis Vestrœ me prosternens , eosque exoscnlans, oro et obsecro,

Sanctilatis Vestræ.

Obedienlissimus Filins, JOHANNES CASIMIRUS Princeps.

Riiluux Amio 1038, I Auguste

LKTTRE

tir. I.'aRCHEVÊQUK UE GNESNH (JEAN I.1PIE LIPSKl) A CLAUDE 1)E MESMES, COMTE D’AVAUX, AMBASSADEUR DE FRAXCE A HAMBOURG.

(1039, I" janvier. — Carcer Gatlicus, fol. 113).

Ëxccllcnlissime Domine Lcgate,

Ad famam detenti Johnnnis Casimiris Principis à

Vestratibus , sicuti universus hic sarmaticus orbis dolorc et fremitu inhorruit ; ita publica, eo nominc, querela et indignalio in Excellentiam Vestram incubuit. De Prosccnio,et ipsa tristis tragædiæScena,quoque per Excellentiam Vestram, hic adhuc præslructis, horret animns credercj