‹ Histoire des comtes de ToulouseChapitre 24 sur 34 · II · texte numérisé non relu

II

fralz a mort, e fo dich per ses ennemicz q'el era mortz ; e ela de gran dolor que nac si s'en anet ades, e si s rendet en l'orden dels Eretges. Et si cum Dieus volt lo vescoms garit de la nafra e meillorat, e negus no il vole dire q'ela i s fos renduda. E quen foer ben garitz el s'en vene a San Antonin, et fon li dich cum la domna sera renduda ; e per la tristessa qu'il ac de lui quan illauziq'el era mortz. Dond el perdet solato e ris e alegressa, e cobret plains e plors e esmais, ni non cavalguet ni anet d'entre bona gen. Et estet enaissi plus d'un an, don totas las bonas gens d'aquellas encontradas n'avian gran marrimen. Don Madomna Elis de Montfort, qu'era moiller d'en Guilliem de Gordon, filla del vescomte de Torena, on era jovens e beautatz e cortesia, il mandet, pregan mot avinement que par la son amor se degues alegrar. Qu'ieu vos fatz de mon cor e d'amor presen del mal que vos avelz près ; e prec vos eus clammerse que vos me vengatz vezer. Quan le vescoms entendet los honralz plazers que la domna li mandava s 'ill comenset una gran doussorsd'amor venir al cor; e adoncs el se Comenset alegrar e esgauzir, e venir entre las bonas gens, e veslit se e sos compaignos, e appareillet ben e honradamen, e anet a Madomna Elis de Montfort; e ella lo receup ab gran plazer e ab gran honor q'el li fetz. E el fon gais e alegres del honor e dels plazer q'ela

« ill felz e ill dis ; e ela mot alegra de la bontat et de « la valor qu'ill trobet en lui, ni no fo pas capenlida « dels plazers ni de les amors qu'ill l'avia mandadas. E « la saup ben grazir, e pregnet la q'ela ill fezes tan « d'amor per que el saubes que per dreich cors l'avia « mandatz los plazers plazon, dizen qe'ls portava en^son « cor totz jorns escrilz. E la domna o fetz ben, qu'ella « los près per son cavallier e receup son omenatge ; e « ella se det a lui, abrassan e baizan, e il det l'anel de « son det per fermansa at per segurtat.

« Et anaissi se parti lo vescoms de la domna gais e « joig, e tornet en cantar e en alegransa; e fetz a donc « la canson que dis. »

Page 1