‹ Histoire des conciles d'après les documents originaux (volume 3)Chapitre 295 sur 407 · CONCILE d'ohANC.E · texte numérisé non relu

CONCILE d'ohANC.E

onliiuiti in itlto (ic(iisi//ifu/\ tint tul si' cos n'^'occiit, nul ^/•(itin/ii i/hsis coruiii Inipetrcnt, ciim ([uil>us liabitdiit.

Si (jiit'l(|u un a ordoniu- des clercs élrangei's à son dioce-sp, il doit, si Ifiii" rt'-pulation est intacte, les garder pour lui, ou liien leui- <d)lenir le pardon de leur propre évèque.

Can. lu.

Si finis cpiscnpornni in alienir cis'italis tcrrilofio ecclesiani œcliflcdif (lis^ju/iif, ('<•/ pro lundi siii /Wi^olio, tint ccclesiastica ulilitate, »'('/ jtni (inniunKjnc siui oppurlnnihilc, pi'rniissti liccnlia icdi/irandi, (jnia jjioliibi'ic hoc votnni ncftis csl, non iJi'ivsiiniai dedicationcni , (juiv illi onuiiniodis ri'scr\'alui\ in cnjns tcri'ilnrio ccclesia assn/-^i/ , rcscr- \'iilti ;i-di/ic/if()/-i cpiscopo luic ^rnlia, lit iinos dcsidcrat clcricos in rc siiti i'idcrc, ipsos ordinct is ciijiis tcniforiii/n est ; vcl si ordinati jani sn/it, i/jsos liabrrc (icijniescat. Et oniriis ecclcsiœ ipsiits siiiher/iatio addini, in en jus ci^'itatis torritorio ccclesia surrcxil, pertincbit . Qnod si ctia/n sirciilarinin (luicKinijiw occlesiam xdificnverit , et aliiiin nifii^ns, (jiiani ciiin in ciijns tcrrilorio œdijicat , iiwitandnni i'ult, tii/n ipse cui contra constitutioneni ac disciplina/n ^/ati/icari i>ii/t (jnn/n onines episcopi, qui ad liujusniodi decUcalioneni invitantiu', a couvent u abstinehunt . Si ipiis cxcesserit, in reatiini dci^ocabitiir : si fjiiis cvcesserit , ordincni i ecoi^noscal.

Si un cvèque a fondé une église dans un diocèse étranger, avec la permission de lévèque du lieu, qui n'aurait pu, du reste, la refuser sans se rendre coupable d'une l'auto, le droit de consacrer cette église n(.' lui revient pas, mais reviinl à 1 évéque du lieu. Il n a pas non plus le droit de nommer ù cette église, il n a (jue le droit de présentation. Si un laïque a fondé une église, elle ne doit être consacrée par aucun autre cpie l'évêque du lieu.

Cax. 11.

Placuit in rcatnni i'enire episcoptiin, ipti adnionitus de excomniunicatiune cnjnscnmque, sine reconciliatione ejns ijni e.vconununicai'it, ci conininnicare pncsuinpserit, ut intégra ontnia si leeonciliatio intcrce.':\c/it, de justifia s'cl de iniqiiitate e.rcommnnicationis, pro.rini;e sijnodo reserçentur.

Un évèque dûment averti ne doit pas communiquer avec celui (jui a été excommunié par un autre évèque ^, jusqu'à ce que cetlc excommunication ail <''lé levée.

1 . loujouis l'influence persistante du concile de Nicée dont le canon 5" prescrit :

ut tih (iliis ejccti 1(1) tilii.s non rocijiiantiir. S;iiiit Augustin fait allusion à colle

Can. 12.

Subito obmntescens, pj^ont status ejus est, haptizari aut pœnitcntiam accipere potest, si voluntatis aut prœteritœ testimonium aliorum verbis habet, aut prsesentis in suo nutu "•.

Quiconque devient subitement muet, peut être admis au baptême et à la pénitence, s'il en exprime par signes le désir ou que le témoignage d'autrui prouve son désir ancien.

Can. 13.

Amentibus (piiecumque pietatis sunt conferenda.

On doit accorder à ceux qui deviennent fous toutes les bénédictions autorisées par \a.re\igïon(^quœcumquepictatis sunt) — -(c'est-à-dire : la prière, le baptême et lexlrême-onction, et la sainte eucharistie quand ils l'ont demandée ayant encore toute leur raison.)

Energumeni jam baptizati, si de purgatione sua curant, et se sollicitudini clericorum tradunt, monitisque obtempérant, omnimodis comniunicentsacranientiipsius virtiite vel muniendi ab incursu dsemo-

discipliiie dans une leltre à Quintiaiuis, piêtry oxcoianiuiiié par sou évêque : Manifestunt est quidein, qiiod si ad nos venires ^'enerahili episcopo Aurelio non communicans nec apud nos passes communicare : sed ea caritatc nos faceremus qua et illiun facere non duhitamas. S. Augustin, Epist., ccxxxv, P. L,, t. XXXIII, col. 1032. C'était pour meltre en garde contre les excommuniés qu'il exista sur divers points un service d'informations destiné à faire connaître aux évèqucs voisins les noms des prêtres frappés. La correspondance de saint Cyprien nous montre cette institution, encore embryonnaire, alors en vigueur en Afrique. L'évêquc Caldonius fait savoir à l'Eglise de Carlhage que : ahstinuimus contniunicatioiie Felicissimum et Augendam, item Repostam de extorribiis, et Irenein Rutlloruni et Paalani sarcinntricas quod ex adnotatione niea scire dehuistis. Epist., xxxix, inter Cypriaaicas, 9. />., t. iv, col. 340. Au ve siècle, on voit l'institution fonctionner régulièrement. Saint Augustin écrit à l'évêque Deuterius relativement au sous-diacre Victor : Nec niihc hoc satisfuit, nisi et tiix sanctitati eum incis liLleris intimarem, ut a clericorum gradu congrue ccclesiastica ses'eritate dejeclus, cas'endus omnil)Us innotescat. S. Augustin, Epist., ccxxxvi, Ad Deuteriuni, P. L., t. xxxiii, col. 1033. (H. L.)

d. Le canon o't^ du HJc concile de Carlhage statuait de même et Fulgence y fait allusion quand il écrit au diacre Ferrand relativement à un catéchumène qui tomba si dangereusement qu'il perdit l'usage des sens et de la voix et fut baptisé en cet état. Proindc firniissima tenenda est illa canonum sententia paternoruni, quœ infirmas jubet, si pro se respondere non yaleant,sed eorum coluntate testimonium sui periculo proprio dixerint, haptizari. Mansi, Conc. ampliss. coll., t. VI, col. 446. iH. L.)

Page 1