TITUS POMPONIUS MARCO TULLIO SUO

Cum acerbissimo dolore vidi te in odium civium tuorum cecidisse, et tua afflictione mœreo. 0 fidissime, quum tu in exilium missus es, credidi et me expulsum esse; et, quum bona tua publicata fuere, et omnia quse tua erant vastata, si mea fuissent, non majore luctu afFectus essem. Attamen doloris tui immoderationem ferre non possum. Intelligo te mœrore indignationeque moveri in istum nequissimum Clodium et ingratam civitatem quae, a te se servatam esse non recordata, liberatorem exilio mulctat. Sed, o Tulli, num te, talem virum decet, sic mœstitiœ succumbere? Ubi est ille vii' qui tam fortem animum babuit ut, fréquente senatu, audiente Catilina, crudelissima istius conjuratorum ducis consilia detegeret? Non timuisti ne olim in Catilinse offensiones, si unquam consul fieret, in curreres ; et, hodie exilium, qui gloriam tuam auget, lamentaris, tanquam si non memineris omnes claros viros, qui maxima bénéficia in patriam contulerint, banc semper sibi liabuisse ingratam ! Num oblitus es et Pbocionis, et Miltiadis exemplorum et Scipionis ? Non jam scitis continuam felicitatem nullius mortalis esse, et bonis et malis vitam esse mixtam. Tu, pro tuo magno animo, scire debes nunquam clari viri memoriam perituram esse, quidquid invidia facere possit, et traditam posteris, tempus mortemque contemptui'am . Tu tua sorte quereris ; ego illam tibi invideo; nam in memoriam hominum vives. Tulli, patriam servavisti, haecque gloriosa recordatio te non sustinet! Roma non tam gratam se prsebuit quam voluisses ; sed persuasum babeas fore ut, quanquam te vivum expulerit, tibi mortuo statuas décernât. Bénéficia oblita, quse egisti acerbissime ut patriam servares in scelus exilio dignum versa, famam ignominia atfectam, hac sunt quse aegre fero. At, carissime, num possunt Clodius, Pompeius Crassusque, quse fecisti delere, prseclare gesta mala facinora longum reddere, et Patrise Patris cognomen tibi eripere? Prseterea, ab illis qui cum Claudio consentiunt, bene audire non cupis, sine dubio? Te juvat bonorum, sed non malorum sestimatio. Illud etiam accidet ut aura populari dejiciatur Clodius et injuriarum erga te populum pœniteat, teque revocet. Expertus es quam mobilis sit populi gratia; quem bodie extollit, cras deturbat. Quis Pontus, quis Euripus est fallacior?

Animum ergo collige, Tulli mi. Si quod prsedico non fiât (quod tamen non credo), memoriam recordare illorum virorum qui eadem fortuna ac tu affecti fuerunt, et te ipsum consolaberis. Vale.