Le pape Grégoire IV
8. Le pape Grégoire IV vint d'Italie en compagnie de Lothaire, en traversant les Alpes Pennines, et il écrivit en même temps diverses lettres à Agobard, archevêque de Lyon, Wala, abbé de Corbie, et aux évêques francs pour les conjurer de rétablir la paix. Voir Annales de Saint-Bertin, année 833; Paschase Radbert, liv.Il, ch. x1v, xvI, XVII; Agobard, Opera, éd. Baluze, t. II, p. 51 et 53. Cf. Jaffé et Wattenbach, Regesta pontificum Romanorum,
16 DE LODHUVWICI IMPERATORIS DEPOSITIONE ALTERA (833)
exercitu, insuper papa Gregorius cum omni comitatu Romano Elisazam confluunt juxtaque montem Sigwaldi*! castra ponunt ac variis affectionibus populum, ut a patre deficeret, filii compellunt. Novissime, quibusdam fuga lapsis, cum perpaucis pater capitur ; uxor, ab eo dempta, in Langobardiam exilio mittitur ac Karolus una cum patre sub magna custodia servatur 2.
Gregorius siquidem papa, itineris? penitudine correptus, tardius quam vellet Romam revertiturÿ. Et Lodharius quidem iterum eo tenore imperium adeptum, quod° injuste tam facile iteratus obtinuit, iterato facilius 4 juste amisit. Nam Pippinus et Lodhuwicus, videntes quod Lodharius universum imperium sibi vindicare illosque deteriores efficere vellet, graviter ferebant. Insuper autem, dum Huc, Lambertus atque Mathfridus* quis illorum secundus post Lodharium in imperio haberetur ambigerent, dissedere ceperunt et, quoniam quisque eorum propria querebat, rem publicam penitus neglegebant. Quod quidem populus cernens, molestus erat. Occurrebat insuper etiam filiis verecundia et penitudo quod patrem bis honore privaverant, universe plebi quod bis imperatorem dimiserant ÿ ; ac per hoc hinc inde in restitutione ejus consentiunt et undique ad sanctum Dyonisium, ubi tunc Lodharius patrem et Karolum servabat, affluere contendunt‘.
a. Siguualdi 4. — b. iteneris corrigé en itineris À.— c. Folio 2 v®, col. 2, de A. — d. facilicius À.
1. On ne connaît plus aujourd’hui de colline de ce nom ; mais elle devait se trouver près de Sigolsheim (Haut-Rhin, cant. de Kaisersberg), au nord-ouest de Colmar (cf. Bœhmer et Mübhlbacher, Regesten, 2° éd., n° 925 c, p. 366, qui renvoie à un article de Jan, dans la Zeitschrift für Geschichte des Oberrheins, nouv. série, t. VII, p. 234). C’est là qu’on s'accorde à situer le fameux « Champ du mensonge », où l’empereur Louis fut abandonné par les siens (24 juin 833). Deux manuscrits des Annales de Saint-Bertin (éd.