‹ Histoire des tribunaux de l'inquisition en FranceChapitre 169 sur 294 · Ch. Molinîer, Études · texte numérisé non relu

Ch. Molinîer, Études

3. Cb. Molinier, Éludes^ p. 118 : Praesentibus et assistentibus discret!» Tirif», d. P. de Viridario, arcbidiacoQO Maioricarum, magistris G. de Quin» ballo, canonico Lombarieasi, Hugone de Abbeleriis, Boneti, J. Camcla, fi. Gausberti, jurisperitis, et P. Joleni, Dotario Appamieosi, ac me G. d« PardhaleniSr notario infrascripto. Qui juraveruot singulariter ad sancta Dei Evaogelia et secuodam statuta canonica tenere aecreta pneseuUs io-> quisitionis et requisiti aesistere et dare consilium eidem domiaoeptscopo. prout scieoter eis domiaus miaistrabit ia inquisitione praeseoti (Ms. du Vatican, 4030, V> 22).

4. Bern. Gui, Pratique, part. V, p. 243 : Non tamenexpedit quodomnes

L'abjuration était exigée de Taccusé, dès son premier interrogatoire (1), et renouvelée avant la sentence (2). Elle n'était parfois cependant demandée ou obtenue qu'à ce dernier moment, et il suffisait qu'elle fût donnée dans le sermon public qui précédait le jugement (3).

L'interrogatoire, toujours écrit en latin, était lu à l'accusé (4), et traduit, en langue vulgaire, aux illettrés (S). On demandait ensuite à Taccusé s'il persistait dans ses déclarations, et on recevait sa soumission aux inquisiteurs pour tout ce qu'il leur plairait de lui ordonner (6).

L'interrogatoire était recueilli par écrit, par le notaire de l'inquisition, ou par toute autre personne ayant un caractère

interrogationes scribantur, sed tantum illse quœ magis verisimiliter tanguDt subfttantiam Tel naturam faoti et quae magis videotur exprioiere ▼eritatem.

1. A'our. Rev. hisL^ an* 1883, p. 672 : Omoein qaemque, dum se ad confitendum pnBsentat, facimus abjurare omueai hœresim, et jurare.

2. Souv. Rev. hisl.^ an. 4883, p. 674 : Eos qui redire Tolunt ad ecclesiasticam unitatem,ex causa iterum facimus hœresim abjurare, acfideiobser- ▼ationem ac defeasiooem et hiTreticorum persecutioncm.

3. Molioier, Élud^Sy p. loi et note 1 : Supradictce persoose non abjuraverant in processibas contra ipsos factis ; sed tamen in sententia, quando fuerant Tocati in sermone publico, abjuraverunt omnem hœresim et credentiam hœreticorum, prout in prœdicta sententia lata in eos continetur.

4. Conc. de Béziers de 1246, Consilium, c. 4 : Ut sic scriptahujusmodi — in actis reposita et cons^ripta ac ci qui confitetur et deponit — recitata, robur obtineant firmitatis.

Page 1