Microlog.. p. i
3. Ordo de Montpellier, fol. 90 : « Graeci a sexagesima de carne levant jeiunium : monachi vero et Romani devoti vel boni christiania qoinquagesima ; rustici autem et reliquus vulgus a quadragesima. Primuni autem jeiunium quarta et sexta feria post quinquagesimam. id est unaebdomada ante quadragesimarn, apud eos publiée agitur. »
répons dont Amalaire dit expressément qu'ils sont l'œuvre des maîtres de l'Eglise romaine ' : « Compositi su.nt a magistris sanctae romanae ecclesiae. »
In proximo est tribulatio mea . Domine, et non est qui adiuvet. ut fodiant nianus meas et pedes meos. Libéra me de ore leonis. ut narrem nomen tuum fratribus meis. — Deus deus meus , respice in me : quare me dereliquisli longe a salute mea ? — Libéra me de ore leonis... — In proximo est tribulatio mea. et non est qui adiuvet !
Ils exprimaient la plainte déchirante du Christ au jardin des Oliviers, du Christ abandonné et déjà trahi, « compunctionem traditionis eius, » pour employer le mot d Amalaire. Et. plus loin, c'était dans l'ombre la conjuration de ses ennemis :
Dixerunt impii non recte cogitantes : Circumveniamus justum. quoniani contrarias est operibus nostris. Promittit se seientiam Dei habere! Filium Dei se nominat ! Et gloriatur patrem se habere Deum ! Videamus. si sermones illius veri sint. Et si est verus filins Dei. liberet illum de manibus nostris. Morte turpissima condemnemus eum ! — Haec cogitaverunt. Et erraverunt : excaecavit enim illos malitia eorum. et nesciernnt sacramenta Dei. — Morte turpissima condemnemus eum!
Là, c'était la foule indécise encore, et son ironie et sa brutalité : toutes les menaces grondantes et terrifiantes d'un peuple aveuglé. — Et le Christ reprenant dans un autre répons : Entendez- vous, ù Père céleste?