DE FIDE

Qiiiim liomo a Deo tiinqiiam Creatore et Domino sno totiis dependeat, et ratio oreata increatæ Veritati peiiitiis siibjectn sit, plénum revelanti Deo intellectiis et voluntatis obseqiiiiim fide præstare tenemiir. Hune vero fidein, qiiæ hiimniiæ salutis initiiim est, Ecclesia entholica profitetur, virtiitem esse supernatiiralem, qua, Dei aspirante et adjuvante gratia, ah eo revelata vera esse credimus, non propter iiitriiisecam reriim veritatein naturali rationis lumine perspectain, sed propter auctori» tateni ipsiiis Dei revelaiitis, qui nec falli iiec fallare potest. Est eiiiin lides, testante Apostolo, speraiidariiin substantia rerura, argumentnni non apparentium '.

Ut nihilominus fidei iiostræ obsequiiim rationi conseiitaiieum esset,voliiit Deus ciirn internisSpiritus Sancti auxiliis externa jungi revelationis suæ argumenta, facta scilicet divina, atque imprimis miracula et proplietias, qiiæ ciiin Dei omnipotentiain et infinitam scientiam luciileiiter conunonstrent, divinæ revelationis signa sunt certissimaetomniiiin intelligentiæ accoininodata. Quare tuin Moyses et Proplietæ, tuin ipse maxime Chistus Dominus multaet manifestissima miracula etprophetias ediderunt, et de Apostolis legimus : a Illi autem profecti prædicaverunt ubique. Domino coopérante, et sermonem confirmante, sequentibus signis * »; et rursum

' Hebr. xi. 1 .

’ Marc. XVI. 20.