PIÈCES JUSTIFICATIVES
ÜhUilMAI DI' HRKI riK CI.KMKM DI lU NOVKMmiK 107?.
Yenerabili fratri archiepiscopo Goa, seu dilectis filUx ejuxdem calhedralis capitula.
Venerabilis fralerseu dilecti filii salutern, etc.
Cum per litteras ab Indüs-Orientalibus ad nos transmissas ucccperimus a vobis vestrisque officialibus subreplitiasdeclaratas esse poniificias huilas episcopis gallis ab bac sanctasede in Indias-Orîentalcs immédiate inissis indultas, nec nonquosdam ministres vestros Siami degenies, contumeliose præsertim egisse contra episcopum Beritensem, non solum ipsum cogendo ad huilas exbibeudas, ac si capitule non vero huic sanctæ sedi immédiate subjectusfuisset, sed etiamexcommunicando
et ducentorum mimmoruui pœna muictando christianos omnes qui cum eo consueludinem haberent; — præterniittere nullo modo potiiimus, quin conceptum prædictis de causis intimum dolorem, per haslitteras vobis explicaremus, simulque sigoificaremus adeo incredibilia nobis visa esse, quæ de illatis a mmislris vestris, missionarUs apostolicis, vexationibus accepimus ; ut uisi proborum virorum testimonio, abomni suspicione âlie> no comprobata fuissent, nullatenus adduci potuisse* mus, ut illis fidem præstaremus. Quia vero facile Nobis persuademus, vos atque officiales vestros, veritate potius ignorantiâ quam ex inobedientiâ erga sanctam banc sedem talia perpétrasse, omnimode speramus fore ut, Intel lecta bullarum ab bac sancta sede in favorem vica> riorum apostolicorum eorumque missionariorum ema> natarum veritate, nec non perspicue bac super re apparente sententianostra, omnia in posterum in laudem Dei, Ecclesiæque orientalis utilitatem cedant. Prædictos quocirca episcopos gallos eorumque missionarios ‘ buic sanctæ sedi immédiate subjectos déclarantes, vobis apostolica auctoritate præcipimus, ul, sub gravissimis pœnis, ac præsertim officii privatione, supradictis officialibus probibeatis, ne in posterum adversus prænominatos vicarios apostolicos eorunaque missionarios, actum ullum jurisdictionis extra dominium temporale regis Portugalliæ exercere audeant; sed illos tanquam ab bac sancta sede immédiate dependentes, peculiari . reverentia prosequantur, piisque eorum conatibus, ea qua par est, cbaritate præsto sint.
Mclior intérim de vestra erga pontificias huilas observantia a prædictis vicariis apostolicis prorsus expec-
tantes, fraternitale tiia> son vohis, dilocti filii, a|»osl.)licam lienedictionem e\ aninio imperlimur.
Datiim Roin.T apud Sanolani Mariam Majorem snb tnnulo piscaloris die décima novembris 1675, pontificatiis nostri annn iV.
TRASliXTIOS DU UKUF IIK CI F.>IKNT X.
A notre vénérable frère l'archevêque de Goa, ou à nos chers fils les membres du chapitre de sa cathédrale.
Vénérable frère ou cbers tils, salut, etc.
Ayant appris par des lettres qui nous ont été transmises des Indes-Orientales que les bulles pontificales accordées aux évêques français, envoyés immédiatement parle saint-siège dans les Indes orientales, ont été déclarées subreptrices par vous et vos employés , et qu’en particulier plusieurs de vos subordonnés, habitant à Siam, ont agi outrageusement contre l’évêque de Bérite. non-seulement en le forçant à exhiber ses bulles, comme s'il était soumis au chapitre, et non pas au saint-siégc; mais encore en excommuniant et en frappant d’une amende de deux cents écus tous les chrétiens qui auraient des rapports avec lui ; nous ne pouvons en aucune façon omettre devons faire connaître, par ces lettres, la douleur profonde que ces faits nous ont causée. En môme temps aussi, nous devons vous signifier que ce que nous avons ap[iris des vexations infligées aux missionnaires apostoliques par vos ministres nous .semble tellement incroyable, que, si cela ne nous avait été confirmé par le témoignage d’hommes probes, et dont il est impossibb-
— asf) —
de soupeonuer la véracité, jamais nous n’aurions pu être amené à y ajouter foi. Cependant nous sommes tout disposé à croire que vous et vos subordonnés avez fait de semblables choses plutôt par ignorance que par désobéissance envers le saint-siège; nous espérons donc de toute façon que, lorsque l’authenticité des bulles émanées du saint-siège en faveur des vicaires apostoliques et de leurs missionnaires vous sera démontrée, et que vous connaîtrez clairement quelle est notre sentence sur cette affaire, toutes choses s’arrangeront parfaitement, pour la gloire de Dieu et l’utilité de l’Église orientale. C’est pourquoi, déclarant les évêques français et leurs missionnaires immédiatement soumis au saintsiège, nous vous ordonnons, en vertu de notre autorité apostolique, sous les peines les plus graves, et notamment sous celle de la privation de vos offices, de défendre aux personnes ci-dessus désignées d’exercer à l’avenir aucun acte de juridiction sur lesdits vicaires apostoliques et leurs missionnaires, en dehors des domaines temporels du roi de Portugal ; et nous vous enjoignons de les traiter avec des égards particuliei-s comme dépendants directement du saint-siège et de seconder leurs pieux efforts avec une juste charité.
Nous attendant donc de votre part, pour l’avenir, à une plus exacte observance des bulles pontificales relatives auxdils vicaires apostoliques, nous donnons de tout notre cœur notre bénédiction apostolique à votre fraternité ou à vous, très-chers fils.
Donné à Rome à Sainte-Marie Majeure sous l’anneau du pécheur le dixième jour de novembre 1675, l'an IV de notre pontificat.
PROCUVATION DU GOUTERNEXENT DK BOMBAY , PURI.lÉK EM 17»i, ET PROÜVAMT Ql'E CE GOUVERNEMENT NE RECONNAIT PAS LE PA- TRONAGE PORTUGAIS.
Il a plu à l’honorable cour des directeurs de l'honorable Compagnie anglaise des Indes orientales d'ordonner que la juridiction ecclésiastique des églises catholiques romaines de ce gouvernement soit retirée à l’archevêque de Goa et rendue à l’évêque carme de la mission apostolique; en conséquence, le président en conseil a décidé que ladite restitution aurait lieu le 1** du mois prochain ; et, par ces présentes, il ordonne à tous les habitants catholiques de Bombay, aussi bien que des divers établissements et factoreries qui en dépendent, d’être parfaitement soumis audit évêque en matières spirituelles, sous peine d’encourir le mauvais vouloir du gouvernement.
Par ordre de l'honorable gouverneur en conseil.
Signé : Güillaume Page, secrétaire.
Bombay-Castle, ’i août 17tM.
ORIGINAL DU BREF MCLTA l’R.ECLARE.
De vicarialuum apostolicorum in Indiis orientalibus facta institutionc, et de revocatis circa hoc ipsum apostolicis aliis constilutionibus mullu déclarai.
GREGOBIUS PAPA XVI .Id perpetuam rei memoriam.
Mnlta præclare Romani PonlificesPrædecessores Nos* tri pro apostoUci rauneris debito constituerunt, ut in vastissimis Orienlalium Indiarium regionibus catholicîE Teligionis incremento prospicerent. Cum enim, ob summam earura regionum ab Apostolica Sede distanliam, ob itinerum longiludinem, locorumque difficultates, ardua valde esset lanlîB illius vineæ Doraini partis cultura.sollicitudinem suam impense Romani Pontitices demonstraverunt, ut quidquid pro diversa temporum ratione, religioni utile apud illas gentes futurum esse videretur, auctoritate sua sancirent, et studiose servandum esse juberent.
Omittimus illam curam commemorare ab Apostolica Sedenunquam neglectam, utundique sacerdotes excilarentur ad sacri ministerii officia in iis regionibus obeunda; nibil de singulari dicimus adliibita a Prædecessoribus Nostris faciliiatc, ac benignitate, ut ad non relardandos iis in locis religionis cathoiicæ progressus, innumera ferme concesserint, quibus passi sunt, cum
iis gentibus remissius agi, quam ut canonum, et disciplina; severioris instituta requirebant. Eam tantum bie memorabimus grati animi signiflcationem, quam pro dignitatesua, Romani Pontifices erga illos ostenderunt, quos constabat, opéra sua religioni utiles per ea loca fuisse.
Perspicuum hujus rei testimonium continet patronatus privilegium Fidelissimis Lusitaniæ Regibus ab Âpostolica Sedetributum, utdiœcesiumnonnullarum io iis regionibus Episcopi, eorum nominatione eligerentur. Cum enim illorum Principura pietas, ac munificentia multum contulisset, ut in vastissimis illis regionibus episcopatus nonnulli constitui possent, Prædecessores Nostri, grati animi testificatione eorum mérita prosequi cupientes, largiti sunt ut earum diœcesium Episcopos Sedes Apostolica eligeret, quos idoneos illi nominassent. Hujus præterea privilegii concessione, Apostolica Sedes prospexit, ut non diuturna esset sedium illarum Episcopalium vacatio, facilius Episcopos ea loca opportunos haberent, et præsulibus ipsis satis congrua præsto essent subsidia, quæ eorumdem dignitati convenirent. Factum est vero temporum vicissitudine, ut hoc quod diu religioni utile in iis regionibus fuit, in eo statu manere non potuerit, quem Prædecessorum Nostrorum décréta, in adjunctisrerunx longe diversis édita, servandum esse jusserant.
Pluries Nos, cum adhuc Consiiio Christiano Noraini Propagande præessemus, perpendere rationum gravitatem debuimus, quæ demonstrabant, regiones illas tam late patentes, quæ permagnam vastissimæ eis Gangem peninsulæ partem constituunt, necessario requi-
rere, ut Apostolica Scdes religion! in iis périclitant! succurreret, et ecclesiastici regirainis formam ea ratione moderaretur, quæ obtinendæ religionisincoluraitati par esse possct. Notum Nobis erat, regiones illas diœcesium Cranganorensis, Coccinensis et Meliaporensis seu Sancti Tlioniæ limitibus comprehendi. Gonstabat vero Nobis, Prædecessores Nostros fidelissimis LusitaniæRegibuspatronatuniin illas Diœceses, etEpiscopos nominandi privilegium iniperiitos esse. Hoc enim continetur litteris apostolicis fel. rec. Pauli IV diei 4 Februariiannol557 quæ \nc\p\mt Pro excellenti, quibus diœcesim Coccinensem consiituit: item Clementis VIII diei 4 Augusti 1600 incipieniibus In sxipremo, et Pauli V diei 6 Februarii 1616 incipieniibus Ætos postquant de Cranganorensis Archiepiscopatus erectione ; ac denique Apostolico decreto Pauli V diei 9 Januarii 1 606 quo Episcopatus Meliaporensis, seu Sancti Thomæconstitutus est. Non omisimus vel ab eotempore.ad bonum religionis promovendum ilia omnni conari, quæ temporum adjuncta patiebantur.
Postquam vero ad D. Pétri cathedram licel immerentes evecti fuimus, multo frequentius, et omni gravitate præstantibus monumentis excitai! sumus, ut religion! in permagno discrimine apud illas gentes versant! opem afferremus. Hæc animo volventes, et Apostolicæ sollicitudinis officia cogitantes, adducti idcirco sumus, ut litteris apostolicis diei 18 Aprilis 1834 incipieniibus Latissimi ten'arum tractus, Vicarium Apostolicum a Sede Apostolica tantum dependentem constitueremus, qui populosam Calcuttæ urbem, ejusque politicam præfecturam subjectam haberet. Quoniam vero reperti
sunt, qui Vicarii Apostolici a Nobis instituti jurisdictioni résistèrent, et Apostolicis Nostris litteris non obtemperandum esse contenderent, eo quod in illis, expressa mentione facta, derogatum non esset iis, quæ Paulus V diei 9 Januarii 1606 de Episcopi Meliaporen* sis, seu Sancti Tbomæ jurisdictionis finibus decreverat, Nos alio Brevi Apostolico diei 4 Augusti 1835 cujus initium est Commüsi Nobis, omnem hune dissidii prætextum rejecimus, et plura declaravimus, quæ ad stabilius flrmandam Vicarii Apostolici Bengaicnsis auctoritatem poterant pertinere. Eadem de causa factum est, ut alium Vicariuin Apostolicum Madraspatani, litteris diei 25 Aprilisl834 incipientibus Ex debito pasUn'alis instituendum esse duxerimus. Hæc quoque ratio fuit eur d i e 2 3 Decem bris 1 8 36 al iud Breve A postol icum inci piens Ex munei'e pastoralis ediderimus, quo vastissimam insulam Ceylon Vicario Apostolico a Nobis instituto gubernandam coramisimus. Hæc denique ratione factum est, ut prospicere cupientes religion is necessitati apud illas gentes, quæ peninsulæ partem incolunt, quæ ad Orientem montium Gates vergit, et a flumine Chovery ad promontorium usque Comorinum protenditur, universum ilium regionum tractum, qui régna Maduræ, Tanjorii, Maravæ, et Misorii comprehendit, per nostram Congregationem de Propagande Fide die 3 Junii 1837 Ven. Fratris Clementis Episcopi Drusiparensi in Ora Coromandelica Vicarii Apostolici, provisoria ratione, et quoad aliter a Sancta Sede decretum fuerit, curæ et jurisdictioni commiserimus.
Intelligimus per hæc, quæ hactenus a Nobis de ea Indiarum regione statuta sunt, in permagna peninsulæ
parte religionis utilitati coDsuUum esse. Sed præterilla loca, quæ Vicariis Apostolicis gubernanda tradita fuerunt, non parvæ adhucsupersunt ibi regiones, quarum bono spirïtuali prospicere tenemur, quæque inter fines Diœcesium Cranganorensis, Coccinensis, et Meliaporensis, vel Sancti Thomæ positæ sunt. Scimus disciplinam ecclesiasticam, populi mores, finem catholicam, iis in locis, quæ jamdiu pastore carent, magnum detrimentum accepisse, notumque Nobis est, prætextu defendendi, acconservandi jura Diœcesium illarum, plures abuti, ut Vicariis Apostolicis, quos Sedes Apostolica constituit, résistant, eorum auctoritatem oppugnent, etschisma pemiciosum excitare couentur. Plane sentimus, Nos ex officio, quod Deus Nobis in D. Pétri successione commisit, omnino teneri, ut Ecclesiæ curam in dissita etiam qualibet orbis parte geramus, eaque decernamus, quæ ad religionem ubique juvandam conducere posse videmus.
Communicato igitur consilio de tam gravi re cum VV. FF. NN. S. R. E. Cardinalibus negotiis Propagandæ Fidei præpositis, eorumdem sententia probata, ac matura totius negotii consideratione, a Nobis instituta, Apostolicæ potestatis plenitudine, hæc decemanda esse judicavimus.
Videlicet, provisoria ratione, et quoad Sedes Apostolica nihil aliud novi statuent, decernimus regiones eas omnes, quæ Diœcesis Meliaporensis, seu Sancti Thomæ limitibus continentur, quæque hactenus nulli Vicario Apostolico commissæ sunt, Vicariatui Apostolico Madraspatano uniendas esse, et jurisdictionem . atque auctoritatem totam ecclesiasticam, et spiritualem in
eas regiones, ad Vea. Fr. Danieletn episcopum Salditanum, Vicariura Apostolicum Madraspatani,ejusque suecessores pertincre. De regionibus vero, quæ limitibusdiœcesis Crnnganorensis , et Coccinensis continentur, et quæ nulli Vicario Âpostolico hactenus traüitæ sunt eadem ratione jiibemus, illas Vicariatui Apostolico ia Malabarica regione instituto, cujus sedes in oppido Verapoli est, uniri debere, et jurisdictionem, atque auc^ toritatem totam ecclesiasticam, ac spiritualem in eas regiones ad Ven. Fr. Franciscura Xaverium Episcopum Aniathensem, Vicarium Apostolicum Verapoli comraorantein, ejusque successores spectare. Atque ut Malacensis quoque regio trnns Gangem, Apostolicæ Nostræ sollicitudinis fructus accipiat, et Religionis incolumitati atque incremento in ea regione consulamus, uni* versam regionem illam Ven. Fr. Federici Cao Episcopi Zamensis, Vicarii Apostolici Avani et Peguensis jurisdictioni, eadem provisoria ratione subjicimus.
Declaramus, in earum regionumecclesiastico, ac spirituali regimine, Vicarios Apostolicos memoratos a Nobis, et ab Apostolica tantum Sede immédiate dependere, eos solos tamquam veros regionum illarum ordinarios ab omnibus babendos esse, eisque omnes obteroperare debere, et ab illis ecclesiasticam jurisdictionem, ac facultatesaccipere.Derogaraus propterea litteris Âpostolicis superius recensitis Prædecessorum Nostrorum de Diœcesium Cranganorensis, Coccinensis, et Meliaporensis, seu Sancti Thomæ erectione, atque limitibus, itemque illis a Paulo IV editis die 4 Februarii 1557, incipientibus Pro excellenti, de Episcopatus Malacensis erectione, et præterea derogamus etiam litteris Aposto-
licis fel. rec. PrædecessorisNosiri PaulilV diei 4Februariil557 incipientibus Sancta, de Ârchiepiscopatus Goani ereciione, itaut nullamjurisdiclionem quocumque titulo, etiam speciali mentione digno, in regionibus, de quibus agitur, Archiepiscopus Goanus in posterum posait exercere.
His ista ratione statutis, videmur omnino Nobis religionis opporluno regimini per eas regiones prospexisse, ac certo speramus futurum, ut Deo Optimo Maximo consilium a Nobis initum benedicente, hæc ad Ecclesiæ incrementum magnopere conférant: confidimus etiam fore, ut decretis Nostris omnes ea obtempèrent observantia, quæ dignitati Nostræ debetur. cui in D. Petro, pascendi, regendi, ac gubernandi universalem Ecclesiam a Deo potestas tradita est. Non dubitamus denique, eos, qui hactenus voluntati Nostræ restiterunt, suscepturos esse saniora consilia, et a gravissimo schismatis malo alienos ex animo esse futures.
Præter illud enim catholici cujusiibet proprium offlcium, ut D. Petro per os nostrum loquenti obtemperare teneatur, persuasum habemus, eos intellexisse, quæ ad dissidii sui defensionem attulerunt, ipsorum repugnantiam excusare nulla ratione possc. Omnibus enim cognitum est, Âpostolicam Sedem in patronatu illo Fideiissimis Lusitaniæ Regibus concedendo, nunquam voluisse impedimentum sibi ipsi inducere, quominus religioni in regionibus illis provideret, et non posset ea statuera, quæ pro temporum necessitate, populi Christian! salus fuisset postulatura.
Putamus, eos quoque videro, quantopere diversis temporibus, et a præsenti rerum statu distinctis, privi-
legium illud concessum, servatumqiie fuerit; existimamus illos etiam sentire, regiones eas, ad quarum bonum procurandum mentem Nostram convertimus, non amplius veteri politico regimini subesse, quo Lusitanis Regibus facile erat in iis regionibus patronatum exercere. sed illas in potentissimi Regis dilionem devenisse, cujus gubcrnii formam, atque instituta, hoc minime passura esse, Nobis exploratum est.
Recordamur tandem Romanos Pontifices Prædecessores Nostros, non obstante patronatus concessione, ex Diœcesibus eo privilégié coraprehensis, provincias separandas aliquando, et Vicariatus Apostolicos provincias illas complectentes, constituendos esse pro religionis ulilitatejuredecrcvisse ; quare confidimus, eos, qui dissidere hactenus non dubitarunt, facile perspecturos eavendum sibi esse, ne decretis Nostris in præsenti rerum conditionelatis, patronatus prætextu répugnantes, aperte ostendant. se dissidii sui nullam, nisi inobedientis animi rationem afferre posse. Decementes bas præsentcs litteras firmas, validas, et efficaces existere et fore, suosque plenarios, et intègres effectus sortiri, et obtincre, ac iis, ad quos spectat et adspectabit, hoc, futurisque temporibus plenissime suffragari. Contrariis non obstantibus quibuscumque.
Datum Romæ apud Sanctum Petrum, sub Ânnulo Piscatoris die 24 Aprilis 1858, Pontificatus Nostri anno octave.
E. Gard. De Gregorio.