‹ Histoire générale des auteurs sacrés et ecclésiastiques. [L.M.F. Bauzon] de grand séminaire (volume 2)Chapitre 82 sur 226 · DOCTRINE DE RUFIN · texte numérisé non relu

DOCTRINE DE RUFIN

1. Quoique Rufin fût bien persuadé que ^ Doctrine dt l'exil, les prisons et les tourments qu'il avait vtidM"M" soufferts à Alexandrie pour la confession du £!"'!i*^* nom de Jésus-Christ , fussent suffisants pour iime fermer la bouche à ceux qui l'attaquaient sur la pureté de sa foi, il crut néanmoins devoir encore en donner des preuves par écrit, et confesser publiquement qu'il n'y a en Dieu qu'une nature, une divinité, une vertu, une substance, et qu'entre le Père, le Fils et le Saint-Esprit, il n'y a aucune diversité, si ce n'est que celui-là est Père, celui-ci est

i'ori(lM d«

^ Recensui bremssitnam quamdam ejusdem psaimi dechni sexti expositionem, quam jam olim didaveram, Angostin.^ Epist 149, num. 5.

* Epist, 169, num. 1.

* Sciendum vero est, quod isios centum quinqua" ginta psalmos Spiritu Dei révélante composuit David, Et licet quidam psalmi aliorum nominihus intitulant ivr, ut est Salomonis, Aggcei , filiarum Chorœ, et aliorum quorumlibet : non ideo factum est, quod ipsi psalmos composuerint : sed propter mysteria nominum, site officia aâ quœ sermo sequens videtur pertinere. Prolog, m Psalm,, pag. 2.

^ Quamvis igitur fides nostra persecutionis hœreti' eorum temporeeum in sancta Alexandrina Ecelesiade» geremus, in careerilfus et in exiliis, quœ pro fide in' ferebtuUur^ probata sit : tamen et nunc si quis est qui m/ tmttare fidem nostram cupit , vel audire , vel dis» etrt, sciât quod de Trinitate ita credimus quod unius miturœ sit, unius deitatis, unius ejusdemque virtutis mtque substantiœ : nec inter Patrem et Filium et Spi" riium Sanctum sit prorsus utla diversitas, nisi quod nie Pater est^ et hic Filius, et il le Spiriius Sanctus. Trinitas in personis suf>sistentibus , unitas in natura lUque substantia. Filium quoque Dei in novissùnis die^ tus natum esse confitemur ex Virgine et Spiritu SanC" lo, eamem natura humanœ atque animam suscepisse, M qua passus est et sepultus, et resurrexit a mortuis : m êodem ipsa came resurgens, quœ deposita fuerat tu sepulcro; eum qua came simul atque anima post murrtctionem ascendit in cœlos; unde et venturus ex* peetatur ad judicium, judex vioorum ac rnortuorum, ^ed et camis nostrœ resurrectionem fatemur intègre €i perfêcte futuram, hujus ipsius camis nostrœ, in ^«a fucac vivimuSf non ut quidam calumniantur ter»

ram pro hac resurrecturam dicimus; sed hanc ipsam nullo omnino ^jus memhro amputato , vel aliqua cor* poris parte desecta ; sed cui nihil omnino ex omni na* tura suadesity nisisola corruptio.,,* Hœc nobis de re* surrectione tradita sunt ab his a quibus sanctum bap*^ tisma in Aquileietisi Ecclesia consecuti sumus; quœputo ipsa esse quœ etiam Apostolica Sedes tradere et docere consuevit. Dicimus quoque et judicium futurum, in quo judicio unusquisque recipiat propria prout corporis ges* sit, siv.i bona sive mala, Quod si homines recepturi sunt pro operibus suis , quanto magis et diabolus, qui om* nibus extitit causa peccati,.,. Si quis ergo negat dia» bolum œtemis ignibus mancipandum , partem cum ipso œiemi ignis accipiat, ut sentiat quod negavit, Audio et de anima quœstiones esse commotas. De qua re utrum recipi debeat quœrimoniOf aut abj'ici, vos pro* bâte.,, Usque ad prœsens certi vel definiti aliquid de hac quœstione non teneo, srd Deo relinquo scire quid sit in vero, et si cui ipse revelare dignabitur. Ego tamen hœc singula et legisse me non nego, et adhuc ignorare confiteor, prœter hoc quod manifeste tradit Ecclesia p Deu9n esse animarum et corporum conditorem, Rufinus Epist, ad Anastasium , pag. 259. Rufinus de quo me consulere dignafus es, conscientiœ suœ habet arbitrum divinam majestatem; apud quam se intégra devotionis officio ipse viderit, qualiler debeat approbare, Ori* gènes autem cujus in nostram linguam composita de* rivavit , ante quis fuerit, in quœ processerit verba^ nostrum propositum nescivit,,, Illud tamen scire cupio^ ita haberi a nostris partibus alienum; ut quid agat^ ubi sit, nec scire cupiamus, Ipse denique viderit, ubi possit absolvi, Anastasius, Epist, ad Joan, Jerosoly^ mitanum^ pag. 260« tom. Y oper. Hieron*

Fils et l'autre est Saint-Esprit : Trinité en trois personnes subsistantes, Unité en une seule nature et une seule substance. Il confesse aussi que^ dans la plénitude des temps^ le Fils de Dieu est né d'une vierge par l'opération du Saint-Esprit , qu'il a pris d'elle la nature humaine, le corps et l'âme, et que c'est dans cette nature qu'il a souffert, qu'il a été enseveli et qu'il est ressuscité des morts ; que cette résurrection s'est faite avec la même chair qui avait été déposée dans le sépulcre, et que son âme s'étant réunie à cette chair, il est monté au ciel après sa résurrection ; que nous ressusciterons nous-mêmes avec notre propre chair dans toute son intégrité et sa perfection, dans cette chair avec laquelle nous vivons actuellement , en sorte qu'il n'y manquera aucune partie du corps ni aucun membre , si ce n'est qu'elle ne sera plus sujette à la corruption. « Voilà, dit-il, ce que nous ont enseigné sur la résurrection les saints de qui nous avons reçu le baptême dans l'Eglise d'Aquilée, et je crois que l'on enseigne la même chose à Rome. » Il reconnaît de plus un jugement dernier, où tous les hommes recevront punition ou récompense, selon le bien ou le mal qu'ils auront fait en celte vie. « Si tous les hommes,ajoute-t-il,doivent être punis alors de leurs péchés, à plus forte raison le diable le sera-t-U des siens, lui

* Hic igitur Spiritus Sandus, est qui in veteri Testamento legem et Prophetas, in nova Evangelia et apos' tolos inspiravit. Unde et Apostolus dicit : Omnis Scriptura divioitus inspirata , utilis est ad docendum. Et ideo quœ sunt novi ac veteris Testamenti volumina, quœ secundum majorum traditionem per ipsum Spiritum Sanctum inspirata creduntur^ et Ecclesiis Christi tradita, competens videtur hoc in loco evidenti numéro f sicut ex Patrum monumentis accepimus designare. Jtaque veteris Testamenti, omnium primo Moysiquin* que librisunt traditi : Genesis, Exodus, Leviticus, NumeruSf Deuterotiomium, Post hcec Jésus Nave : Judicum siniul cum Ruth, Quatuor post hcec Regnorum iibri, quos Hebrœi duos numerant, Paralipomenon, qui dierum dicitur liber y et Esdrœ duo, qui apud illos êinguli computantur, et Esther, Prophetarum vero, IsaiaSf Jeremias, Ezechiel et Daniel : prœterea duode^ cim Prophetarum liber unus : Job quoque et Psalmi David singuli sunt libri, Salomon vero très Ecclesiis tradidit, Proverbia, Ecclesiasienf Cantica Canticorum. Jn his concluserunt numerum librorum veteris Testa' menti. Novi vero quatuor Evangelia , Matthœi, Mard, tucœ et Joannis ; Actus Apostolorum, quos describit Lucas, Pauli apostoli epistolœ quatuordecim. Pétri apostoli duœ, Jacobi fratris Domini et apostoli una, judœ una, Joannis très, Apocalypsis Joannis, Hœc sunt quœ Patres intra canonem concluserunt, et ex quibus fidei nostrœ assertiones consiare voluerunt, Sciendum tamen est^ quod et alii libri sunt qui non sunt cano" nici, sed ecclesiastici a majoribus appellati sunt ; id

qui, en quelque sorte, est la cause de tous les péchés qui se commettent. Nous sommes donc persuadés que le diable et tous ses anges, avec ceux qui font leurs œuvres, c'est-à-dire qui calomnient leurs frères , seront punis avec lui par le supplice d'un feu éternel. » Il rejette l'opinion de quelques anciens qui ont cru que le corps et l'âme sont produits d'une même semence, proteste qu'il n'est pas du sentiment d'Origène et de quelques autres Grecs, qui se sont persuadés que Dieu, dès le commencement du monde, a tiré du néant toutes les âmes et les envoie ensuite selon sa volonté dans les corps, à mesure qu'ils se forment, et il déclare nettement qu'il s'en tient à ce que l'Eglise nous enseigne , que Dieu a formé les corps et les âmes , et qu'il est auteur des uns et des autres. Aussi le pape Anastase, dans sa lettre à Jean de Jérusalem , n'accusa point d'erreur Ruiin dans tous ces articles; il ne désapprouva que les traductions qu'il avait faites d'Origène , témoignant au surplus se mettre peu en peine de ce que Rufin faisait ou de ce qu'il ne faisait pas, et le séparant tellement de sa communion , qu'il le laissait le maître de chercher des évéques qui voulussent le recevoir à la leur,

2. Rufin reconnaît que c'est le ' même Es- i prit saint qui, dans l'Ancien Testament, a ins- *

est Sapientiaf quœ dicitur Salomonis, et alla Sapien" tia, quœ dicitur filii Sirach ; qui liber apud Latinos hoc ipso generali vocabulo Eccfesiastieus appellatur, Ejusdem ordinis libellus est Tobiœ et Judith , et Machabœorum libri. In Novo vero Testamento libellus qm dicitur Pastoris sive Hermas, qui appellatur Duœ Viœ, vel Judicium PetH ; quœ omnia legi quidem in Ecclesiis voluerunt; non tamen proferri ad auctoritatem ex his fidei confirmandam, Cœteras vero Scripturat apocryphas nominarunt, quos in ecclesiis legi nolurunt, Rufin., Exposit. in Symbolum, pag. 142. Qui in uno Deo edocti sunt, sub mysterio Trinitatis, ertdere etiam hoc debent, unam esse Ecclèsiam, in qua est una fides et unum baptisma, in qua unus Deus are» ditur Pater, et unus Dominus Jésus Christus Filiut eijuSf et unus Spiritus Sanctus, Ista est ergo sancta Ecclesia, non habens maculam aut rugam, Multi emm et alii Ecclesias congregaverunt , ut Marcion et Velentinus et cœteri omnes hœretid. Sed illœ EeeUsia non sunt sine macula perfidiœ; et ideo diceàal de iUi» Propheta : Odi Ecclèsiam malignantium , et cum im* piis non sedebo. De hoc autem Ecclesia quœ fidm Christi integram servat, audi quid dicat SpirWa Sanctus in Canticis Canticorum : Una est colunuM mea, una est perfecta genilrici suœ. Qui ergahmc fidem in Ecclesia susdpit, non deelinet in eonsilio Mh nitatis, et cum iniqua gerentibus non ifitroeat Co^ lium namque vanitatis est, quod agit MardoHj dc.-^ Consilium vanitatis est quod docet Manichaus^ tk* Paulus Samosatenus, Photinus^ Arius atq%i€ Smmii^f

[lV« ET V« SliCLES.]

Page 1