CAPUT II

De perpeluitate primatus Beau Pétri in Romanis Pontificibw.

Quod autem in beato Apostolo Petro princeps pastorum et pastor magnus ovium Dominus Christus Jesus in perpétuant salutem ac perenne bonum Ecclesise instituit, id eodem auctore in Ecclesia, quœ fundata super petram ad finem sseculorum usque firma stabit, jugiter durare necesse est. Nulli sane dubium, imo sœculis omnibus notum est, quod sanctus beatissimusque Petrus, Apostolorum princeps et caput, fideique columna, et Ecclesise catholicse fundamentum, a Domino Nostro Jesu-Christo, Salvatore humani generis ac Redemptore, claves regni accepit : qui ad hoc usque tempus et semper in suis successoribus, episcopis sanctse Romanse Sedis, ab ipso fundatse, ejusque consecratse sanguine, vivit et prsesidet et Judicium exercet (Cf. Ephesini Concilii Act. III). Unde quicumque in hac cathedra Petro succedit, is secundum Christi ipsius institutionem primatum Pefri in universam Ecclesiam obtinet. Manet ergo dispositio veritatis, et beatus Petrus in accepta fortitudine petrse perseverans suscepta Ecclesise gubernacula non reliquit (S. Leo M. Serm. III, al. II, cap. 3). Hac de causa ad Romanam Ecclesiam propter potentiorem principalitatem necesse semper fuit omnem convenire Ecclesiam, hoc est, eos, qui

sunt undique fidèles, ut in ea Sede, e qua venerandœ communionis jura in omnes dimanant, tanquam membra in capite consociata, in unam corporis compagem coalescerent (S. Iren. Adv. hœr. I. III, c. 3, et Conc. Aquilei, a. 381, interopp. S. Ambros., ep. XI).

Si quis ergo dixerit non esse ex ipsius Christi Domini in« stitutione, seu jure divino, ut beatus Petrus in primatu super universam Ecclesiam habeai perpetuos successores; aut Roraanum Pontificem non esse beati Pétri in codem primatu successorera ; anathema sit.