CAPUT III
De vi et ratione primatus Romani Pontifias.
Quapropter apertis innixi sacrarum litterarum te fimoniis et inhœrentes tum Prœdecessorum Nostrorum Lomanorum Pontificum, tum Conciliorum generalium clisertis perspicuisque decretis , innovamus œcumenici Concilii Florentini definitionem, qua credendum ab omnibus Christi fidelibus est sanctam apostolicam Sedem et Romanum Pontificem in Universum orbem tenere primatum, et ipsum Pontificem Romanum successorem esse beati Pétri principis Apostolorum, et verum Christi Vicarium, totiusque Ecclesiœ caput, et omnium Christianorum patrem ac doctorem existere; et ipsi in beato Petro pascendi, regendi et gubernandi universalem Ecclesiam a Domino Nostro Jesu Christo plenam potestatem traditam esse; quemadmodum etiam in gestis œcumenicorum Conciliorum et sacris canonibus continetur.
Docemus proinde et declaramus Ecclesiam Romanam disponente Domino, super omnes alias ordinariœ potestatis obtinere principatum, et hanc Romani Pontifiais jurisdictionis potestatem, quœ vere episcopalis est, immediatam esse : erga quam cujuscumque ritus et dignitatis pastores atque fidèles, tarn seorsum singuli quam simul omnes, officio hierarchicœ subordinations verœque obedientiaî obstringuntur, non solum in rebus, quœ adfidem et mores, sed etiam in fis, quœ ad disciplinant et rcgi-
men Ecclesise per totum orbem diffusée pertinent ; ita ut custodita cum Romano Pontifice tarn communionis quam ejusdem fidei professionis unitate , Ecclesise Christi sit unus grex sub uno summo pastore. Heec est catholicse veritatis doctrina, qua deviare salva flde atque salute nemo potest.
Tantum autem abest ut hsec Summi Pontificis potestas officiât ordinarise ac immediatse illi episcopali jurisdictionis potestati, qua Episcopi, qui positi a Spiritu Sancto in Apostolorum locum successerunt, tamquam veri pastores assignatos sibi greges, singuli singulos, pascunt et regunt, ut eadem a supremo et universali Pastore asseratur, roboretur ac vindicetur, secundum illud sancti Gregorii Magni : « Meus honor est honor universalis Ecclesisc. Meus honor « est fratrum meorum solidus vigor. Tum ego vere hono- « ratus sum, cum singulis quibusque honor debitus non « negatur (Ep. ad Eulog. Alexandrin., lib. VIII, epist. « 30). »
Porro ex suprema illa Romani Pontificis potestate gubernandi universam Ecclesiam jus eidem esse consequitur, in hujus sui muneris exercitio, libère communicandi cum pastoribus et gregibus totius Ecclesiee, ut iidem ab ipso in via salutis doceri ac regi possint. Quare damnamus ac reprobamus illorum sententias, qui hanc supremi capitis cum pastoribus et gregibus communicationem licite impeclire posse dicunt, aut eamdem reddunt sseculari potestati obnoxiam, ita ut contendant quœ ab apostolica Sede vel ejus auctoritate ad regimen Ecclesise constituuntur vim ac valorem non habere, nisi potestatis ssecularis placito confirmentur.
Et quoniam divino apostolici primatus jure Romanus Pontifex universee Ecclesise p rasest, docemus etiam et declaramus, eum esse judicem supremum fidelium (Pii PP. VI Brève, « Super soliditate, d. 28 Nov. 1786), » et in omnibus causis ad examen ecclesiasticum spectantibus ad ipsius posse Judicium recurri (Concil. cecum. Lugdun. II). Sedis vero apostolicse, cujus auctoritate major non est, Judicium a nemine fore retractandum, neque cuiquam de ejus Heere judicare judicio (Ep. Nicolai I ad Michaelem imperatorem). Quare a recto veritatis tramite aberrant qui
affirmant licere a judiciis Romanorum Pontificum ad œcumenicum Concilium tamquam ad auctoritatem Romano Pontifici superiorem appellare.
Si quis itaque dixerit Romanum Pontificem habere tantummodo officium inspectionis, vel directionis, non autem plenam et supremam potestatem juridictionis in universam Ecclesiam, non solum in rebus quœ ad fidem et raorem, sed etiam in iis quœ ad disciplinam et regimen Ecclesiœper totum orbemdîffusœ pertinent ; aut eum habere tantum potiores partes, non vero totam plenitudinem hujus supremee potestatis ; aut hanc ejus potestatem non esse ordinariam et immediatam sive in omnes ac singulas ecclesias sive in omnes et singulos pasfcores et fidèles ; anathema sit.
