LE CONCILE DE TRENTE
stitua une congrégation chargée d'interpréter les décisions du concile de Trente [1588, interprètes concilii Tridentini\ .
Pour peu que Ton examine les sessions de ce célèbre concile, on acquiert la conviction que jamais synode ne développa et ne définit avec autant de prudence plus de matières et de plus importantes. Les extrêmes s'y rencontrèrent sur un terrain commun, se limitèrent les uns les autres, et il en résulta l'équilibre nécessaire à la véritable catholicité. Les évêques et les théologiens espagnols se firent remarquer par la sagesse avec laquelle ils parvinrent à concilier les oppositions de la théologie spéculative et de la théologie purement historique. Nulle assemblée ne réunit jamais plus de cardinaux, d'évêques et de théologiens distingués par leur piété sincère et leur science profonde (1). Quel zèle sérieux pour une réforme véritable,
rumcjue Sacramentum sumi. Constanter teneo purgatorium esse, animasque ibi detentas fidelium suffragiis juvari. Si militer et sanctos, una cum Christo régnantes, venerandos atqne invocandos esse, eosque orationes Deo pro nobis offerre, atqne eorum reliquias esse venerandas. Firmissime assero imagines Christi ac deiparae semper Virginis, necon aliorum sanctorum habendas et retinendas esse, atque eis debitum honorem ac venerationem impertiendam. Indu Ige ntiarum etiam potestatem a Christo in Ecclesia relictam fuisse, illarumque usum christiano populo maxime salutarem esse affirmo. Sanctam catholicam et apostolicam Romanam Ecclesiam omnium ecclesiarum matrem et magistram agnosco ; Romanoque Pontifia, beati Peiri, apostolorum principis, successori, ac Jesu Christi vicario, veram obedientiam spondeo ac juro. Cetera item omnia a sacris canonibus et œcumenicis conciliis, ac prœcipue a sacrosancta Tridentina synodo tradita, definita et declarata, indubitanter recipio atque prolîteor, simulque contraria omnia atque haereses quascumque ab Ecclesia damnatas, et rejactas et anathematizatas, ego pariter damno, rejicio et anathematizo. Hanc veram catholicam fidem, extra quam nemo salvus esse potest, quam in praesenti sponte profiteor et veraciter teneo, eamdem integram et inviolatam usque ad extremum vita? spiritum constantissime, Deo adjuvante, retinere et confiteri, atque a meis subditis, vel i 1 1 1 quorum cura ad me in munere meo spectabit, teneri, doceri et prffidicari, et, quantum in me erit, curaturum. Ego idem N. spondeo, voveo ac juro. Sic me Deus adjuvet et hœc saocta Dci Evangelia.
(1) Le Vénitien Jérôme Ragosini, évêque de Nazianze in partibus et coadjuteur de Famagosta, n'exagère pas lorsque, clan: '■■ dise r:s