CRITIQUE DES HYMNES DE SANÏEUL

Extraite de I'Hymnodia Hispakica du P. Fauslin Arevalo,

Jésuite,

Scriptores Gallos m Santolii Victorini Hymnis celebrandis vix ullum modum tenuisse, qui eorum hac in re judicialegerit, facile sibi persuadebit, et argumento esse possunt, quse in Dissertatione prœvia ad Hymnodiam §. XXXX. num. 167, etc., exposita sunî, et notata. Non defuerunt tanien, quimulta, eaque non levia, in hujusmodi Hymnis animadvertenda ccnscrent; quorum ego censuram proferre conslilui, non quod laudibus Santolii quidquam detractum velim, sed Ht, auditis, collatisque inter se diversis hominum ejusdom nationis sentenliis , sequus rerum arbiter prudenter, et incorrupte judicet ; tum etiam , ut quid fugiendum , sequendumve sit in hoc Iucubralionum génère , facilius possit intelligi. Ac primum quidam mihi occurrunt opéra quaedam posthuma P. Joannis Commirii édita Parisiis 1704, in quibus sunt mulli Ilymni, videliccU2. in Sanctum Martinum; 3. in SanclumGildardum ; 4. in Sanctum Perfectum Cordubensem Martyrem ; 8. in Sanctam Ursulam , et socias Virgines, ac Martyres; 1. in Sanctum Lïberatum, et socios Martyres; 1. in Sanctum Saturuinum; 1. hi Sanctum Augustinum ; 5. in Sanctum Nicasium ; 2. in Beàtum Aîoysium Gonzagam ; 5. in Sanctum Symphorianum; 1. in Sanctum Maximum. Mundilies latini sermonis, et venustas, qusé in reliquis Commirii operibus elucet, in Hymnis maxime eminet; habita prœterca est diligcnler ratio modulations Ecclesiasticœ. Credcres GommSrium cum Santolio olim amico , tune rU vali, de paima poeseos Hyranodicae certare voluisse. Nam,ut t. h. 49

ad id veniam, de quo proposui dieere, Gommirius plura epigrammata adversus Santolium inter hœc opera posthuma habet. Nihil illc quidem stylo Santolii objicit ; nam eum antea plurimum laudaverat , vel polius maximis laudibus a Santolio ornatus, mutuum rcddiderat.Nihilominus quoddam epigramma gallicum Nicolai Boelci Pralelli latinum fecit, in quo llymni Santolii dicuntur ampullis graves ; suo vero nomino Gommirius nihil fore nisi lrcsam a Santolio amiciliai fidem queritur. Gclcrum Dominus de La Monnoye data opéra, et severitate censoria omnes Victorini Hymnos in examen revocavit. ïota ejus animadversio in noto opère, cui tilulns est, Menagiana , edit. Amstelodamens. J 7 1 3— 1716. tom. 3. pag. 402 , etc., inserta est. Gcnsor ususestcollcctione Hymnorum Parisina, 1C98, in-12, apud Dionysium Thierry : eamdem ego prœ manibus habeo.

1. In primo Hymno, qui est auctoris anonymi, censor notât titulum, Sacris pignoribus , vulgo sanctis Reliquiis, quia simpliciter pro litulo rectius diceretur, sanctis Reliquiis , quam Sacris pignoribus,

2. Pag. 22. In Hymno Johannis Baplisloc Santeul junioris reprehendit hune versum : Cum virgam quatiens imperat aridœ , quod vox arida pro terra non aceipiatur, nisi in sacris litteris.

3. Pag. 473. In Hymno Claudii Santeul, in hoc versu : Quam pio plangas Pater impiorum — Corde ruinam , negat plangere reele sumi active pro lamentari, cum accusandi casu.

Reliqui omnes hujus libri llymni auctorem habent Johanncm Baptislam Santeul seniorem , qui adscito Santolii Victorini nomme solet appcllari, in quibus haec animadvertit censor.

k. Pag. 5. Tormcnla quœ non horruit? De S. Barbara, qui versus eflîcit un contre-sens horrible. Sed forlasse Santolius interrogationem non apposuit.

5. Pag. 5. Fruisponso pro fruimarito, atque alibi sponsa pro uxore. De (j/ae postea dicam.

6. Pag. 5. Si proie non terras repleut pro Si proie terras non repleut.

7. Pag. 6. Vinclisligant se mutuis — Ris conjuges liberrimi. De Chrfsto, ac S. Barbara. Haud recte dicitur; per ea vin^ cula Chrislura esse liberum, neque a vinculis, quibus se mutuo ligant , Christum, et S. Barbaram esse liberos.

8. Pag. 6. Ad dulce nomen Barbarœ — Vanos tremores jwnimus. Cur tremores vani dicunlur?