CRITIQUE DES HYMNES DE .SANTEUL

Extraite de THymnodia Hispanica du P. Fauttin Arevalo,

Jésuite.

Scriptores G ail os in Santolii Victorini Hymnis cclebrandis vix ullum modum tenuisse, qui eorum bac in re judicia legcrit , facile sibi persuadebit , et argumento esse possunt , qua3 in Dissertatione prœvia ad Hymnodiam §. XXXX. nvm. 167, etc., exposita sunt, et notata. Non defuerunt tanien, qui multa, eaque non levia, in bujusmodi Hymnis animadvertenda ccnscrent; quomm ego censuram proferre constitué non qaod laudîbus Santolii quidquam detractum velim, sed ut, audilis, collatisque inter se diversis hominum ejusdem nationis sententiis , sequus rerum arbiter prudenter, et incorrupte judicet ; tum etiam , ut quid fugiendum , sequendumvesit in boc lucubralionum génère, facilius possit intelligi. Âc p ri mu m qu'idem mihi occurrant opéra qusedam ftpsthuma P. Joannis Comroirii édita Parisiis 1704, in quibus spnt multi Hymni, videlicet42. in Sanctum Martinum; 3. in SanciuniGildnrdum ; 4. in Sanctum Perfectum Gordubensem Mqrlyrcm; 8. in Sanclam Ursulam, et socias Virgines, ac Martyres; 1. in Sanctum Liberatum, et socios Martyres; 1. in Sanctum Salurninum; 1. in Sanctum Augustinum; 5. in Sanctum Nicasium; 2. inBeatum Aloysium Gonzagam ; 3. in Sanctum Symphorianum ; 4. in Sanctum Maximum. Mundities latini sermonis, et venustas, quœ in reliquisCommirii operibus elucet, in Hymnis maxime eminct; habita pneterea est diligenler ratio modulationis Ecclesiasiicae. Credcrus Gommirium cum Santolio olim amico , tune ri- ?ali, de palma poeseos Hyranodicae certa^.Voluisse. Nam, ut T. il. 49

ad id veniara, de quo proposui dicere, Coinmirius plura epigrammata adversus Santolium inter haec opéra poslhuma babet. Nibil ille quidem stylo Santolii objicit ; nam eum antca pluriroum laudaverat , vel poli us maximis laudibus a Santolio ornatus, mutuum reddiderat.NibUominus quoddam epigramma gallicum Nicolai Boelei Pralelli latinum fecit, in quo Hymni Santolii dicuniur ampullis graves; suo vero nomine Commirius nihil fere nisi lsesam a Santolio aniieitiac fidem querilur. Celerum DonjinuB de La Monnoye data opéra, et severitate censoria omnes Viclorini Hymnos in examen revocavit. Tota ejus animadversio in noto opère, cui titulus est, Menagiana, edit. Amstelodamens. 1713-1716. tom. 3. pag. 402, etc., inserla est. Censor usus est collectione Hymnorum Parisina, 1698, in-12, apud Dionysium Thierry : eamdem ego prai manibus habeo.

1. In primo Hymno, qui est aucloris anonymi, censor notât titulum , Sacrit pignoribus , vulgo sanctis Rdiquiis , quia simpliciter pro litulo rectius diceretur , sanctis Reliquiis, quam Sacris. pignoribus.

-2. Pag. 22. In Hymno Johannis Baptislae Santeul junioris reprebendit hune versum : Cum virgam quatiens itnperat aridœ, quod vox arida pro terra non accipiatur, nisi in sacris litlcris.

3. Pag. 173. In Hymno Claudii Santeul, in hoc versu : Quam pio plangas Pater impiorum — Corde ruinam , negat plangerc recte sumi active pro lamentari, cum accusandi casu.

Reliqui omnes hujus libri Hymni auctorem habent Jobannem Baplistam Santeul seniorem , qui adscito Santolii Fictorini nomine solet appcllari , in quibus hœc animadverlit censor.

h. Pag. 5. Tormenta quœ non horruit? De S. Barbara, qui versus eflicit un contre-sens horrible, Scd fortasse Sanlolius intcrrogalionem non apposuit.

5. Pag. 5. Fruisponso pro fruimarito, atque alibi sponsa pro uxorc. De quoj)05tea dicam.

6. Pag. 5. Si proie non terrai replent pro Si prok terras non replent.

7. Pag. 6. Vinclisligant semutuis—Eis conjuges liberrimi. De Chrîsto, ac S. Barbara. Haud rccte dicilur; per ea vincula Chrislura esse libcrum, neque a vinculis, quibus se mutuo ligant , Christum, et S. Barbaram esse libcros.

8. Pag. 6. Ad dulce nomen Barbarœ — Vanos tremores pvnimus. Cur tremores vani dicuntur?