‹ Itinéraire de Jérome Maurand d'Antibes à Constantinople, 1544. Texte italien publié pour la première fois avec une introd. et une traductionChapitre 7 sur 181 · On la trouik'ra plus bas, à /'Appendice IV · texte numérisé non relu

On la trouik'ra plus bas, à /'Appendice IV

2. Voici le texte de cette inscription, qui se lit au fol. 218 et qui a été publiée au moins deux fois, au xv^ et au xvi'-' siècles, à la fin des éditions du grammairien Valcrius Prohus données ci Venise par Gioi'anni Tacuino de Trino en I4<jp (petit in-4°) et en ij2j (in-S°, fol. Lxxiiii-Lxxxv). f'ai complété la copie de Maurand à Vaide de cette dernière édition : « Epitaphium Sertii [Polensis parasiti] histrionis fcstivissim[i apud] Salonam, urbcm Dalmatlas, in lapide mira; magnitudinis incisum. — Viatores, cives optimi [éd. optumi] vel adveucC, sive Uni siv[e] singuli inccdilis, sive turmatim, quod viagis erit grat\iae'^^, sistite, ohfirmate gressum, ncc mireniini, si moramini aliquantisper. Dicaculus equidem fui. Succinctus scrnio dari vobis uoii potcst ; juvat vobiscum esse, ac ab or[e meo^ pendulos detinere, utjuvit seniper. Saxum hoc vos vocat, quid inquani ? Vivus assuevi prudens, inprudcns\QÔi. impudens], mortuus item vos f allô; nam

INTRODUCTION xi

Fol. 220 : Pensées d' Isocraie, Aristote, Zenon, Chrysippe, Caton, Galien, Périandre, etc.

Fol. 220 v° : Autres pensées et maximes. — Deux banderoles surmontant des livres; sur l'une d'elles : ANIMI LEVAMEN; sur l'autre, ANIMI SOLAMEN (sortes d'essais d'ex-lihris).

A gauche : « In Largir \ il signor Antonio Paela, suo fratello D. Mathieo. Soy parenti sonno D. Garao Cetrigli, messer Anton Poncio; Isahella Paella, moglie di D.Baltha[sa]r Rodia (^ou Rocha)\ Me dese novafrajacomo Assoli de Cagliari, del' Ordinc di santo Francesco. »

non vos vocat, quod vacat are, veriim si [éd. is] quo vis [éd. iusl ciiiis hic latet, oUin quoin potidt, niinc hue vos vocari volait, vaîiiitquc hoc, hue [éd. haec] olim sua volmitas volentes vos légère hoc scriptuni. [Ed. addit : Vah quid loquor? immo sculptum]. Quant aegre veritas adhuc se viecuin conciliai. Na>n neqiie hic atranunitum, vcl papirus [éd. papyrus] aut mcndirana ulla adhuc, sed vialleolo et celte literatus silex sileiis adhuc. Quid hic latet late, quod ego efferri, et ef[f]ari gestio. Sertius Poleusis parasitus, histrio vester festivissimus heic cuho, hoc uiiuni quidem tandem sponte dictum, verum est. Si quis duhitat, hancine olfaciat htiiiiiun, olet tenietuni et florem vini veteris, quod [éd. quo] satur satis iuvcnis hausi. At si vixi [éd. vcxi] vitaiu tam vohis grataiii, quant uotani urbi et orhi, non minus munus hoc a vohis inipetreni oportet. Adeste niihi, et favete, edicioque huic vos subscribit[e] et obsignate, si quis sibi vesicam onustam senserit, doniuni [suani onus hoc reportet in cloaca]in ; si vcro festinus fuerit, [citerior vel ulterior] hoc loco pro religione se evacuet. Qui non paruerit, haec multa illi esta, teste altero ni careat ; canes quoque caesi fustibus edictutn hoc seutiant. Affuistis [éd. addit : favistis] et obsignastis. Teiteo quoniodo risuiu. vohis dare. Sitio, hui, sintio [éd. sentio] dictum volui esse, sed quid hoc est? quod tam familiariter istuc procedit veritas ? profecto contagione mei sitit ipsa quoque, et niihi supparasitatur, quae uîtro potum invocata advenit. Nu ne si urbani periberi vultis et veritati supparasitanti , et arciili nico cineri caiitharo piaculutu vinariuni [éd. addit : festinate] : post valcte, abite in rem vestrani, viatorcs optimi [éd. optunii] 1ns niigis ambagibus condonati postumis. » — // y a aussi une copie de cette inscription dans le recueil de Rasse des Neux (Bibl. uat., Franc. 22j6o, p. 4Ç^).

Page 1