ODA

6. — Quoniam ex multis anctoritatibus et pracipue ex evangelica veritate, nemini licere uxorem suam, excepta causa fornicationis, dimittere : constat quod sive mulier lepra, percussa fuerit, sive gravi aliqua infirmitate detenta, non est propterea a viro suo separanda. Leprosi autem, si se continere noluerint, et aliquam quæ sibi nubere velit, inveniant, liberum est eis ad matrimonium convolare. Quod si virum sine uxore Divino judicio leprosum fieri contigerit ; et firmus a sana carnale debitum exigat, generali præcepto Apostoli, quod exegerit est solvendum, cujus præcepti nullam in hac causa invenimus exceptionem (Alexandre III Baroniensi episcopo — Concilium Lateranense III, 1179, Appendix. Mansi: Sacror. Concilior. nova et amplissima collect. in-fol., Venise, 1178, t. XXII, col. 395).

7.— Episcopus pauperibus vel infirmis, qui debilitate faciente non possunt suis manibus laborare, victum et vestitum, in quantum possibilitas habuerit largiatur (Concil. Aurelian, ann. 511, cap XVI).

8. — Denique adunatis quibusdam puellis infra monasterium seorsum non alia ex causa nisi propter earum refocillandam infirmitatem cellulam fecit. Nam frequantare vel habitare in medio congrégationis prohibuit (Mabillon, Acta SS. II, p. 401, Vita Romarici, cap. 9).

9. — Leprosis autem si fideles christiani fuerint, dominici corporis et sanguinis participatio tribuatur; cum sanis autem convivia celebrare negentur.

Adiecisti etiam, quodsi pestifer morbus aut mortalitas in ecclesia vel monasteriis tirrepserit, quos necdum tetigit, a loco fugiant, evitantes periculum. Valde fatuum hoc iudicatur. Non enim quisquam Dei effugere valet. [Mon. Germ. hist. EÆEpistolæ Merovingici et Karolini ævi, t. I, pp. 275-277 : Gregorius II papa ad varias Bonifatit consultationes rescribit (726)].

10.— Th WEyz. — Histoire de l'hygiène sociale. Traduit de Vallemand par le D’ Robert André. Paris. Dunod, 1910.