ACTUS SECUNDUS

Fausta inter superbse laetitiae tumorem œgretudine macerata, quam ingerebat Grispi venustas, nunc concedebat doloribus, nunc redîbat in spem ac vires, sicque blandiendo dulce malum nutriens ita placito amori pugnabat ut non se suflfecturam sollicitudini speraret. Ad haec Livia secrelorum omnium conscia accedens, exonerare dominam curis ferventibus et mederi alumnœ in détériora vergenti tentât : sed frustra, si quidem altius erat vulnus, quam quod ita facili levaretur medela; itaque morte sanan- (lum scelus destinât, fecissetque nisi indigno consilio immutata Livia (]rispi aditus et mollissima fandi tempora tentaturam promisisset. G facinust amor improbe! quid non mortalia pectora cogis? Sed dum Grispo incubât Livia et mali mole afflicta Fausta furit, Gonstantinus cum matre et filiis tantorum scelerum ignarus, thalamos parabat Grispo suo amantissimo, aetasque jam sacris fœderibus favebat. G dm ille renuens, ut suadebat Livia, novercam invisere, ne quid de castilatis integritate delibasse saltem vel oculis videretur, frendens haec machinas adornat u1 imparatum pulset. Itaque ad dominam redit, atque necessitatis ingénie suadet servare animum ut ruina immerentis Grispi exsatiet. Godicilli, casti quidem, sed amoris pleni, ad sceleris larvam parantur. Deûm maxime tam lentus audis scelera, tam lentus vides !