RESURRECTION DE LA FILLE DE JAIRE
Mt., IX. — -^ Et cum venisset Jésus in domum principis, et vidisset tihicines et turham tumultuantem, dicebat : ^*Recedite; non est enim mortua puelîa, sed dormit. Et deridehant eum. ^^ Et cum éjecta esset turba, intravit, et tenuit manum ejus. Et surrexit puella. -^ Et exiit foma haec in universam ierram illam.
Me, Y. — ^^ Adhuc 60 loquente, veniunt ab archisynagogo, dicenies : Quia filia tua mortua est; quid ultra vexas Magistrum? ^^ Jésus autem, audito verbo quod dicebatur, ait archisynagogo; Noîi timere; tantummodo crede. ^''Et nonadmisit quemquam se sequi, nisi Petrum, et Jacobum, et Joannem fratrem Jacobi. ^^ Et veniunt in domum archisynagogi, et videt tumulium, et fientes, et ejulanies mtdtum. ^^ Et ingressus, ait illis : Quid iurbamini et ploraiis? puella non est mortua, sed dormit. '**' Et irridebant eum. Ipse vero, ejectis omnibus, assumii patrem et matrem puellae, et qui secum erant, et ingreditur ubi puella erat jacens. ^^ Et tenens manum puellae, ait illi : Talitha, cumi; quod est interpretatum : Puella {tibi dico), surge. ^~ Et confestim surrexit puella, et ambulabat ; erat autem annorum duodecim ; et obstupuerunt stupore magrio. *^ Et praecepit illis vehementer ut nemo id sciret, et dixit dari illi manducare.
Le, VIII. — *^ Adhuc illo loquente, venit quidam ad principem synagogae, dicens ei : Quia mortua est filia tua, noli vexare illum. ^^ Jésus autem, audito hoc verbo, respondit patri puellae : Xoli timere, crede tantum, et salva erit. ^^ Et cum venisset domum, non permisit inirare secum quemquam, nisi Petrum, et Jacobum, et Joannem, et patrem et matrem puellae. ^- Flebant autem omnes, et plangebant illam. Ai ille dixit : Nolite flere; non est mortua puella, sed dormit. ^^ Et deridebant eum, scientes quod mortua esset. ^* Ipse autem tenens manum ejus clamavit, dicens : Puella, surge. °^ Et reversus est spiritus ejus, et surrexit continua. Et jussit illi dari manducare. ^^ Et stupuerunt parentes ejus, quibus praecepit ne alicui dicerent quod factum erat.
L'inquiétude du chef de la synagogue augmentait à chaque minute, à chaque délai. Et le Seigneur finissait à peine de parler à l'hémorrhoïsse que l'on vint, de chez Jaïre, lui annoncer que c'était fini, qu'il était trop tard : « Votre fille est morte. A quoi bon importuner davantage le Maître? » Au cœur du père, il res-