INTRODUCTION LXIX
Les Epigrammaia, qui suivent les Epistola, Ora*tiones, sont des pièces dé genres très divers. On y rencontre un petit poème philosophique : De mi*
» quo t empare tantatn philosophandi erudUiomm sit consecu- D tus, moleste fero me cum multis ignorare, » Ad quant ro- » gatiunculam îatus : — « Gratum, » inquam, « mihi facis, )> dum veterum meministi. Quantum namque majorum eîa- » horatissima opéra pariter et studia soîeo admirari, tanto » llhrum memoriam cupidissime repeto^ ut pari virtute et » diligentia recte et vigilanter juniores animentur. Non est » minimum profecto hene operaturis adjuventum habere pra- » cedentem quem ad imitandum spectent, Quare nostris homi- » niïfus non ahs re succenseo, quod antiquitatis négligentes » sunt, ut non hesterna modo, sed ea qua apud se nata sunt » ignorant, Itaqtie fuit Johannes Buridanus ex Arthesio » oriundus, cujus nasuntia locum nemo est qui tradat, aut » parenium ejus meminerit. Hic liheralibus se disciplinis in » Parisino gymnasio addixit, profecitque in eis non medio- » criter, logices ante omnia studiosus, unde nominatissimus » evasit sophista, et in ea arte non contemnenda scripsit, » Meteororum praterea Artstotells Libres interpretatus est, » moralis quoque philosophia auditor et acuiissimtis interpres » extitit, in quam Commentarios edidit multum eruditionis » pra se ferentes. Fahulam idcirco qua de illo circumfertur, » mendacii plurimum habere dixerim, quasi libidinis parti- » ceps fuerit cum regina Johanna, Philippi Pulchri tixore, » quod nec mulieris pudicitia, nec Buridani saculo convenit, » qui Creciaci pugna tempore^ dum Philippus Valesius, anno » Salutis i34y, imper abat Fraticis, phihsophabatur. Qua » tempestate praerat Puitsiorum Ecclesia Fulco autistes , a » quo sacerdolium quod Capellania appellatur in Divini An- » drea de Arcubus templo Buridanus accepit. Est enlm ex » Johannis de Ch^ba, juris pontificii interpretis, id beneficii » instilutum, régnante apud Fraucos Ludovico Hutino, sicut
sera hominis conditione, d'ane étendue de deax cents vers environ; une Épître à Fausto Andrelini sur ce sujet non moins philosophique : l'homme a beau être malheureux, il ne peut souhaiter la mort; des Hymnes à la Vierge, une ode sur la Vie et la résurrection du Christy des épitaphes, de courtes pièces, en un ou deux distiques, qui sont des à-propos, des épigrammes, dans le sens auquel on entend maintenant ce mot. Elles sont pour la plupart adressées aux mêmes personnages que ses lettres : Mirlau d'Illiers, Guillaume de Rochefort, Fausto Andrelini, Paul-Émile, son compétiteur en historiographie, Josse Bade, etc. Gaguin, y montre, comme dans le Tractatus de puritate Conceptionis, ce mélange de rudesse et de grâce qui lui est particulier. Son Élégie sur la mort soudaine de Charles VIII est vraiment belle; nous l'avons traduite. Il n'appartient pas, même en qualité d'avant-coureur, à l'âge païen
» in îibris Picardia nationis scriptum, si scrutabere, repe- » ries, Quod a multis ignoratum eo magis miror, quo scio » iîlud ab lis qui regenda nationi prasunt honoratim ver sari, » Quare acctisanda eorum incuria est y qui suorum conterra- » neoruni gloriosam tnemoriam fuligine ohlivionis ohscurari » permittunt,,, Buridani autem, tametsi nomen tenemus, »» gestorum tamen ejus mtnima est cognitio, Sed et nativita- » tis et ejus sepultura lociis ignoratur; nec ultra est quod de » illo te doceam. Si quid vestigando praler hac inverties , iï- » îud ad posteras scrihendo demitte. — Est, n inquit ilîe, « multum quod tibi gratta debeamus, qui rem diu nobis abs- » conàitam revelasti, » Igitur^ illis abeuntibus, facere id ccepi cujus gratia hortulos inviser am. »