‹ L'originalité de Gottfried de Strasbourg dans son poème de Tristan et Isolde: étude deChapitre 21 sur 133 · die sliefen harte suoze · texte numérisé non relu

die sliefen harte suoze

(i' ne weiz, nAch was unmuoze).

i8ai6-i8.

G — Marc est accablé à la vue de sa honte. Jusque là il avait eu des doutes, mais aucune certitude. Ses soupçons étaient son plus grand chagrin. Mieux eût valu pour lui rester dans le donte que d'être assuré de son malheur (i 8a 19-34).

(Li rois les voit, aunaim a dit :

a Atendés moi chi un petit ;)

En cel palais la sus irai, sus gieng er swlgende dan ;

De mes barons i amerrai : slnen rAt und sine man

die nam er sunder dort hin.

(er huop ûf unde seitc in, das ime gesaget wsere vûr ein wArez maere, • daz Tristan und diu kûnigtn blein ander solten sln, daz si aile mit im giengen dar) und nœmen umbe si beidiu war, und ob man s' alsô funde dA, daz man im von in beiden sA reht unde gerihte tœte, alsô daz lantreht hsete.

Verront com les avon trovez ;

Ardoir les frai, quant iert provez.»

G — A peine le roi s'était-il éloigné du lit (î8249-5i),

Tristan s'esvella a itant, Voit le roi, (mes ne fait senblant ; Car el paies va il son pas.) Tristan (se dreche) et dit : « A ! las !

Amie Yseut, car esvelliez :

Par cngien somes agaitiez !

sô daz erwachete ouch Tristan und sach in von dem bette gAn.

(c A », sprach er,(a waz habt ir getAn,

gelriuwe Brangœne !

weiz got, Brangœne, ich waene,

diz slAfen gAt uns an den 11p.)

Isôt wachet, armez wlp !

wachet, herzekûnigln !

ich waene, wir verrAten sîn. »

(ttverrAten?»sprachsi«hôrre,wie?»)

Page 1