‹ La CigaleChapitre 119 sur 151 · LA VENUS NEGRO · texte numérisé non relu

LA VENUS NEGRO

A Teo.ior Atibanel.

Car toujours les vieux parcs ont des coins reculés

Pour les marbres sans voile et les amours voiles...

( Charles Cora.n.)

Peri"nena\e, souîet, un jour, moun imou triao Dins Tort d'un vièl castel, abourri, souloumbrous, Quand, virant uno andano, o la poulido visto, Vegutre uno estatuio au mitan das bouissous,

Venus, negro dau tèms, mai risènto e requisto, Cors divin, embrassa pèr un éurre amourous, Qu'ai las! me remembré la marrido counquisto Qu'a vingt ans me faguè tant fol que malurous.

Lou maubre negresi me retrasiè soun amo. Ardent fougau ount s'es amoussado la tlamo, En leissant que la sujo, o vice mascarantl

E disièi, regretous enca de la rebello :

« O" statuio, sies elo! Orro, mai pamens bello;

u E l'éurre que t escalo es soun nouvel galant! ;>

Page 1