I. Antounieto de Bèu-caire, morto lou 27 de janvié de i8(îj
Sa maire s'envai; restan touti dous.
Fruste alor soun front d'un poutoun bèn dous,
Dous coume lou bais d'un fraire à sa sorre.
Elo, en gramaci, me dono, o bonur!
Sa floureto amado, uno flour d'azur,
E me dis : — « Ami, Dieu vou pas que more! »
— « Noun, mouriras pas! ie responde, urous. Tè! ve, ma poulido, aquéu tavan rous
"Vèn nous n'en pourta la bono nouvello. »
— « Se sabias, ami, me sente plus rèn ;
Ai plus de doulour ; grand Dieu, que siéu bèn ! La vido pèr iéu sara 'ncaro bello 1... »
— (I Te lou disiéu proun, e noun i'a long-tèms, Que reviéutariés emé lou printems :
La roso espelis déjà sus ti gauto. »
— « Oh ! sarié verai } Baias lou mirau ; 'Vole davans vous me ie vèire un pau... » E se iespinchè, la pauro malauto !
Pecaire! èro plus qu'uno oumbro. — « O moun Dieu,
Felibre, me fai ; aco sarié iéu ?
E piei me dises qu'ai li gauto roso!... »
Antounieto, alor, barrant si bèus iue
E cridant : « Siéu morto ! es l'eterno niue ! »
Lacho lou mirau que de plour arroso
E s'estavanis, pauro! dins mi bras.
De soun mirau rout touti lis estras, Retrasènt cent fes sa caro palido.
Cent fes me disien : « Felibre, sies fou !
Aviés pas lesi d'alesti toun dour*.. •■ Istave atupi davans la poulido.
Mi crid dessena la fan reveni.
— (( Es rèn, me digue; mi dèt agani Poudien pas long-tèms sarrr... De-que vese? Mirau embrisa devino de mon !
Aro, bel ami, counèisse moun sort... u
— " Parles de moiiri J^ mai sies folo, crese! »
Ai bello à voulé la rassegura.
— « Siéu presto, me fai ; quand la Mort vendra, Puro davans Dieu fusara moun amo.
Adessias, pantai ! pantai tant pouHt !
Aro, pèr toujour sias bèn esvali!... » E de soun regard s'amosso la tlamo.
— a Ah ! se m'd vesès escampa de plour. S'ausissès moun cor brama de doulour, Repren, creigués pas que la Mort m'esfraie; Sousque, pèr-ço-que, quand sarai au cro5, Parlaran de iéu uno fes o do5,
Pièi m'oublidaran pau à pau... « — « Pantaie?
Es tu, bello enfant, que dises aco?
T'oublida jamai? More sus lou cop Se... » — « Vai, jurés pas : es dins la naturo. Eh! bèn, vole pas, iéu, que m'oublidés. »
— « Mai... » — « Escoutas-me. « — « T'escoute cent fes, Milo e milo fes, douço creaturo... »
— « Felibre, sias bon, bon coume lou pan ; Dires pas de-noun } « — « Se lou vos, enfant.
Oh ! mai laisso-mc bcurc ti lagremo... »
— Il M'cscoutas cent fes ansindo, marrit^ »
— « Parlen dou printèms que vai retlouri. »
— « Parlen de la Mort que dins iéu sestremo!
Sabe que sias bon, brave, amistadous; Qu'avès pèr li paure un cor pietadous.
Parai .^ n — « Emai tu, mignoto, sies bono. u
— « Ai coume lou vostre un cor générons : Quand davans mi pas trove un malurous, Lèu-lèu bousque un sou e ma man ie dono.
Mai, morto, li paure auran plus moun sou... »
— a Dins moun amo adounc vos mètre lou dour' t
— « Moun aumorno alor pourrai plus la faire. Eh ! bèn, juras-me que, tant que viéurés, Quand veirés un paure, ami, dounarés
Dous sèu : un pèr vous, un pèr iéu, pecaire!
Daquéu biais la Mort, fraire, noun pourra
De-founs pèr toujour nous dessepara...
Me lou proumetès? » — 'i Te lou jure, amigo.
Ma man se desseque e lou fio dou Cèu
Me cave lis iue, me fure pu lèu,
S'oublide jamai lou vot que me ligo !... «
E sa voues doulènto, en un gramaci :
— « Arc, sabe au mens qu'en partent d'eici Leissarai, ço-dis, quicon de moun amo...
Adieu, fraire, adieu! vau mouri... « — « Noun, noun! » Mescride, toumbant fou à si geinoun. .
Elo i pèd de Dieu trouvé la calamo.
Despiei aquéu jour, ange de vertu, Passo pas moumen que noun pense à tu.
Lou veses d'amount dins la pas caieto : Quand un malurous, de sa voues qu'esmou. Au noum dou bon Dieu me demando un s6u, Oublide jamai lou sou d'Antounieto.
MANDADIS.
Felibresso, à vous qu'avès eirita
De soun esperit e de sa bèuta.
De soun noble cor e de sa bello amo,
A vous aquéu planh que, courae un trésor,
Gardave rejoun au founs de moun cor,
Quand lou sias vengudo eigreja, ma Damo.
Areno, lou 28 d'avoust de 1876,