Homil. in Cant. 1% c. 3; Migne, P. G., xm

illius interioris hominis partes affectusque nominantur... Invenies etiarn membrorum nomina corporalium transferri ad animae membra, seu potius efPicientise hœc animae affectusque dicendi sunt '. »

Dans le même ouvrage, 1. I, c. i, il rencontre de nouveau le texte : Bona ubera tua super vinum. Après en avoir donné ce qu'il appelle le sens historique (historicam intelligentiam), il ajoute : « Nunc vero quid intellectus interior habeat requirarnus. Diversis vocabulis principale cordis appellari in Scripturis divinis invenimus, quse vocabula pro causis ac rébus de quibus agitur aptari soient. Infcerdum enim cor dicitur, ut : Beati mundo corde ; et : Corde creditur ad justitiam. Si vero convivii tempus sit, pro specie et ordine discuinbentium, vel sinus vel pectus appellatur : sicut Joannes in Evangelio refert de quodara discipulo quem amabat Jésus, quod in in sinu ejus vel supra pectus ejus recumberet... In his enim certum est quod Joannes in principali cordis Jesu atque in internis doctrinae ejussensibus requievisse dicatur, ibi requirens et perscrutans thesauros sapientiae et scientise qui reconditi erant in Christo Jesu. Sed quod sinm tGhristi in loco dogmatum sanctorum accipiatur, puto indecens non videri. Diversis ergo modis, ut dicere cœperamus, principale cordis in Scripturis sanetis designatur, sicut et in Levitico, ubi de sacrifices pectusculum separationis et brachium sacerdotibus sequestratur : et in hoc sequestratum ac separatum pectusculum et brachium... principale cordis et operum decus vult esse in sacerdotibus. De quo plenius in libro Levitico, prout Dominus dare dignatus est, exposuimus a. Secundum hœc ergo etiam in pressenti loco, quandoquidem amatorium videtur drama quod agitur, in uberibus principale cordis intelligamus, ut taie videatur esse