Oratio habita in comitiit Sorbonœ die 9 junii

2. • In subscriptione edicli régis el proposiLionum cleri Gallicaoî, qu» « postulatur a nobis, duo mihi molesta sunt.

• Allerum est inter illas proposiliones aliquas esse, ah'qiias duo. non om-

• nés, quae et in hoc regno et in hac sacra Facultate et a viris tum doctiina «c tum pielate celeberrimis atque etiam de rege chrislianissimo bene meritis « in contrariam partent propugnatœ sunt. Clerus Gallicanus in postre mis suis

• c^iiliis eas ita deflnire non potuil, ut omnino certe et indubitats fîdei ;

• hoc enim concessum est solis episcopis in œcumenico Concilie congregatis ;

• eas eliam ita delinire non potuit, ut sacra Facultas, quœ habet judicium

• doctrinae independens et omnino diversum a clero» assentiri t«neatur.

• Itaque, si intellectus baccalaurei aut professons cujusdam moveatur ad ft assenliendum propositionibus contrariis, quomodo tenebuotur aut pro-

• pugnare in suis ttiesibus aut docere publice quod non sentiunt? Noslrum « est igitur baccalaureos noslros et professores nostros ab hoc onere, quod « nostram non minus quam illorum conscientiam premeret. liberare.

« Alterum est inter illos propositiones aliqus noxis magis quam utiles - erunt, si publice doceantur : quis enim laudaret virum dicentem coram

• liliisfamilias : Filii, nolite credere parentibus veslris, quia mendaces ali- « quando esse possunt. Ësto. Mendaces esse possunt. Nonne hoc tacendum

• potius quam docendum essel coram filiisfamilias? »

C'étaient là de très sages paroles.