‹ La hiérarchie épiscopale; provinces, métropolitains, primats en Gaule et Germaine, depuis la réforme de sanit Boniface jusqu'à la mort d'Hincmar, 742-882Chapitre 149 sur 331 · Hincmar, LV Capit., VI · texte numérisé non relu

Hincmar, LV Capit., VI

3. Flodoard, Hist. Rem. Eccl., III, 23 {Script., XIII, 531). Jean de Cambrai demande à Hincmar ses « litterse commendatiliœ » pour aller à Rome. Hincmar, pour établir son droit, se réfère au can. 13 d'Antioche. Cf. LV Capit., II (Migne, CXXVI, 296).

4. Hincmar répond à Jean de Cambrai que si le but de son voyage est de soutenir à Rome la cause de Lothaire et de Waldrade, il ne peut lui accorder la permission demandée. (Flodoard, III, 23, Script. y XIII, 531).

5. Hincmar, LV Capit., II, reproche à son neveu d'avoir enfreint cette règle : a ad monasterium irregulariter adeptum in tertia provincia, sine mea liceniia, quoties tibi placuit, etiam irregulariter perrexisti. » (Migne, CXXVI, 296). Cf. Lib. expost., II (col. 569).

6. LV Capit., II : «sine mea vel coepiscoporum nostrorum conscientia administrationem in palatio domni régis obtinuisti. » (col. 295). Cf. Lettre à Hincmar de Laon (col, 499).

Page 1