II. — Point d'exagération dans cette doctrine : elle
(i) Voir in Cani., i, i ; v, 2; vi, 2; ix, i3.
(2) On me saura peut-être gré d'avoir mis dans cette note un autre passage du même auteur et sur le même sujet, mais sans en faire la traduction. Cela pourra donner une idée plus exacte du genre de Guillaume le Petit. Il fait raconter à la Vierge elle-même la scène de l'Annonciation, en commentant ce verset des Cantiques : Ego dilecto meo, et dilectus meus mihi... Cant., vi, 2.
« Recte, adolescentulae, a me polissimum inquiritis quo declinaverit dilectus meus, qui a solio Palris divina dignatione declinavit in hortum suum, uterum meum. Nulli hoc sacramentum aeque innotuit ut mihi, nulli tantum contulit quanlum mihi. Effo dilecto meo ex carne mea dedi carnis substantiam, et dilectus meus mihi refudit singularem inter homines gloriam ; nempe ad cumulum gloriae mihi quod sibi non tantum de me, sed et a me carnem sumere dignatus est. Sumpsit enim de Adam unde formavit Evam, sed non ab Adam; non enim Adam de se dedil quod illi nescienti et dormienti detractum est. Porro de me nesciente et non consenliente carnem sumere noluit, sed quod sumeret, me per fidelem et hilarem consensum dare voluit; alque ideo Angelum qui me ad fidem mulceret, di^nanter provideque praemisit.
« Denique hilariter dedi quod de me dignanter sumeret, ipsa utique dignatione sua fidei devotionem ample remunerans. Quid enim insignius praeclariusque mihi conferri poluit quam ut mater Verbi fierem, et hoc tam excellenter ut non tantum de me, sed et a me in usum redemptionis humanae carnem sumere dignaretur ; et hoc ipsum ad quantam gloriam mihi suo tempore revelandam? Itaque, ego dilecto meo ex me dedi corpus humilitatis, et dilectus meus mihi tribuit culmen excellentissimae dignitatis. Eadem mensura qua ego mensa sum dilecto meo, dilectus meus remensus est mihi, quia divina sua dignatione fidei meae desiderioque respondit, et adjecit plurimum : quia dignanter accipiens mea carnalia, copiose mihi sua refudit spiritualia, plane mensuram bonam, et coagitatam, et confertam, et superefjluentem honoris et gratiae dédit, dabùque in sinum meum pro eo quod illi incarnando prompta hilarique fide aperui uterum meum. Sic, ego dilecto meo, et dilectus meus mihi ».
