Voici en substance l'argumentation du Timée

1. Existe-t-il des objets en soi, distincts des objets sensibles ? ἄρα ἔστιν τι πῦρ αὐτὸ ἐφ’ ἑαυτοῦ χαὶ πάντα περὶ ὧν ἀεὶ λέγομεν οὕτως αὐτὰ χαθ᾽ αὑτὰ ὄντα ἕχαστα, ἢ ταῦτα ἅπερ χαὶ βλέπομεν, ὅσα πε ἄλλα διὰ τοῦ σώματος αἰσθανόμεθα, μόνα ἐστὶν τοιαύτην ἔχοντα ἀλήθειαν, ἄλλα δὲ οὐχ ἔστι παρὰ ταῦτα οὐδαμῇ οὐδαμῶς, ἀλλὰ μάτην ἑχάστοτε εἶναί τί φαμεν εἶδος ἐχάστου νοητόν, τὸ δ᾽ οὐδὲν ἀρ᾽ τν πλὴν λόγος; 51 B. δ:

2. Oui, si le νοῦς et la δόξα ἀληθής constituent deux genres différents : εἰ μὲν νοῦς καὶ δόξα ἀληθής ἐστον δύο γένη, παντάπασιν εἶναι χαθ᾽ αὑτὰ ταῦτα, ἀναίσθητα ὑφ᾽ ἡμῶν εἴδη, νοούμενα μόνον... 51 D.