Cf. Rivaud : Problème du devenir, p

74. A. τῆς μὲν ὑγείας εἶναι συνεχτικὴν τὴν ἰσονομίαν τῶν δυνά- HEWY, ὑγροῦ. ξηροῦ. ψυχροῦ, θερμοῦ, πικροῦ, γλυχέος χαὶ τῶν λοιπῶν. τὴν À ἐν αὐτοῖς μοναρχίαν νόσου ποιητικήν᾽ φθοροποιὸν γὰρ ἑχατέρου μοναρχίαν. χαὶ νόσον συμπίπτειν ὡς μὲν ὑφ΄ οὗ ὑπερδολῆι: θερμότητος ἢ ψυχρότητος, ὡς δὲ ἐξ οὗ διὰ πλῆθος σίτων ἢ ἔνδειαν, ὡς δ΄. ἐν οἷς ἢ αἴμα ἢ μυελὸν ἢ ἐγχέφαλον......... τὴν δὲ ὑγείαν τὴν σύμμετρον τῶν

ποιῶν χρᾶσιν. Aët. V, 30, 1. Diels, Vorsok., I, p. 104, 4.

Ces principes sont fondamentaux dans la médecine ancienne, et les nombreux traités qui nous sont parvenus, établissent sur cette base toute l'hygiène corporelle. Si en nous les divers éléments fusionnent avec harmonie, si le mélange est bien mesuré, c’est la santé; mais au contraire, s'ils Ss’isolent ou se combinent mal, c’est la maladie : Τὸ ὃὲ σῶμχ τοῦ ἀνθρώπου ἔχει ἐν ἑωυτῷ αἷμα χαὶ φλέγμα χα! χολὴν br τε χαὶ μέλαιναν, χαὶ ταῦτ΄ CORLYy TUTEU ἢ LOTS TOoU σώματος, LOL OLX ταῦτα OAVYEEL

μεν οὖν μάλιστα, OZXOTAY HET2! ως DA si

AE , ee ἢ HAL UYLOLYEL. Ῥ) YLOLLY ἢ

ι nes κα, OUYIAULOG χαὶ To!