‹ La Papauté: son origine au moyen âge et son développement jusqu'en 1870Chapitre 116 sur 179 · p. 68). — Décret.* c. 11^ 20, 28 de elect. (I · texte numérisé non relu

p. 68). — Décret.* c. 11^ 20, 28 de elect. (I

247- (p. 68). — Sext. c. 16 de elect. (I. 6). De ce droit de confirmation, Rome retirait d'énormes sommes d'argent. Voy. Woker, à l'appendice B.

248. (d. 69). — On appelait « PrécAste » celui qui avait été nommé À une place ou charge ecclésiastique en vertu du droit de premier postulant.

249. (p. 69). — Pour plus de détails, v. Woker. p. 29 sqq. — En 1226, un légat pontifical exigea pour le pape 2 prébendes à chaque cathédrale et 2 places de moine dans chaque cloître en Angleterre ; Tindal, Remarques hist. et crit. sur l'hist. d'Angleterre, 1733, I, 118. En 1248, sur 20 prébendes du/ chapitre de Constance, 17 étaient occupées en vertu d'un mandat papal ; Neugart, Eplscopat. Constant., 1862, p. 625. -— De Clément V, Joh. von Hocksen, contemporain et témoin oculaire, dit : < Ce simoniaque accompli faisait vendre sur les marchés par des crieurs publics toutes les dignités et les bénéfices, et prétendait être à cet égard tout à fait, dans son droit. » Gesta pontif. Leodiens, II, 314. — En 1240, un légat vint en Angleterre avec une liste de 300 Italiens, à pourvoir des premiers bénéfices vacants, Tindal, p. 121. Les revenus de bénéfices anglais, que se partageaient 1253 étrangers, ne montaient pa^ à moins de 70.000 marks, Tindal. p. 212. Au xvi* siècle encore, 4 Italiens occupèrent l'un après l'autre le siège épiscopal de Worcester. The Romisch horseleech by Thom. Staveley, 1769,- p. 121. — Au xviii* siècle, plus de 100.000 scudi passaient annuellement de la Vénétie entre les mains d'étrangers, qui y possédaient des bénéfices. Collez, di scritture dl regia juirisdiz., 1772, XVII, 110, 122. — Voy. aussi à l'appendice B. •

260 (p. 69). — Sext., c. 2 de prœb. (III, 4) : Licet ecclesiarum, personatuum, dignitatum aliorumque beneliciorum ecclesiasticorum plenaria dispositio ad Rom. noscatur pontificem pertinere, ita quoà non solum ipsa cum vacant potest de jure conferre, verum etiam jus in ipsis tribuere vacaturix.

851. (p. 69). — Registrum de negotio tmperii, «p. 68, Migne, 216. 1074 : Monemus igitur fratemitatem tuam {archiep. Trevirens.) et exhortamur attentius et per ap. tibi scrtpta mandamus, et sub debito fidelitatis, quo ecclesiœ Rom. teneris astHctus et vincvlo juramenti quod super hoc prœstitisti, districte prœcipimus, quatenus eidem régi de cœtero fldeliter et constanter adhœras et patenter et patenter assistas. Alioqui, noveris nos eidem legato per ap. scripta mandasse, ut te tanquara transgressorem proprii juramenti singulis diebus dominicis et festiviSy pulsatis campanis et candelis accensis, excommunicatum publiée nuntiet et mandet ab omnibus arctius evitari. Hoc idem etiam venerabilibus fratribus nostris Coloniensi, Maguntino, Bisuntino, Remensi quoque ac Senonénsi archiepiscopis districte prsecipiendo mandamus. Quod si nec sic forsan mandatum curaveris ap. adimplere, securim poterit àrbor sterilis non immérité formidare.

252. (p. 70). — Raynald. a. 1206, 13 ; v. Potth. Reg. aux années 1205, 1206. Lelhnitii Prodrom. Cod. jur. gent. I, ïl sq. Alexandre IV ad Gérard. Archiep. Mog. Potth. 16506 : Ideoque fratemitatem tuam monem,us, rogamus et liortamur... in virtute obedientiae sub debito Melitatis quo nobis et ecclesiœ Rom. teneris, ac sub pœna excommunicationis, quam ex nunc in te proferimus... quatenus prxfatum Conradum puerum nullatenus in regem nec nomines, neque consenlias in eumdem, ita quod excommunicatus existas, si contra mandatum nostrum facere vel venir e prassumpseris.

253. (p. 70). — Gobelinus, Comm. Pii II, éd. 1604, p. 65 et 143 ; éd. 1^4, p. 1117, 261.

Page 1