p. 174). — On le trouvera dans Le Plat, I, 32 et suiv
560. (p. 174). — Collection (continuation) des matières théologiques, 1747, 335.
561. (p. 174). -— Omnes fere pastores recesserunt a suis gregihus, commissi sunt omnes fere Wrercenariis. Ed. 1671, p. 114. — Soixante ans pltis tard, malgré la prétendue réforme de Trente, la situation n'était point modifiée. Le cardinal Bellarmin écrit dans son mémoire à Clément VIII : Video in ecclesiis Italiae desolationem tantam quanta ante multos annos fortasse non fuit, ut jam neque divini juris neque humani residentia esse videatur, Baronil epist. et opusc, Roms, 1770, III. 9.
B62. (p. 174). — Cette lettre remarquable se trouve dans : Quattro lettere di Gasparo Contarini, Firenze, 1558, mais d'après une obser vation du cardinal Quirini elle serait de Flaminio.
563. (p. 175). — Tel fut par ex., le langage d'Antoine Puicci, plus tard Cardin al-évôque d'Albaaio, au synode de Latran : « (Rome ou Babylone) ejusque ip,colas pastores, qui quotidie per universum terrarum orbem animarum saluii prœflciuntur, tantorum causam errorum. » Concil. éd. Labbé, XIV, 240 ; Hard., IX, 1765.
564. (p. 175). — Non tendevano ad altro oggetto che al sostentamente ed alla grandezza délia seue apostolica. Storia del Conc. di Trente, V, 425, ed. Milan, 1844.
565 .(p. 175). — Psalmœi Coll. Actor. ; dans Ler Plat, VII, 2, 92 : .., Continue episcopi Itali applaudentes dicto legato cœperunt vociferari et pedum strepitu interpellare dictum. Guadixensem episcopum^ tanquam anathema non audiendum, sed per judices {cui daie petebant) puniendum : quod œgre tulit cardinalis Lotfiaringus, ut satis demonstravit in sequente sessione.
566. (p. 177). — Summa de ecclesia, lib. 4, pars 2, c. 16, Venet.,, 1561, f. 388 : DecimUs septimus modus convincendi specialiter papam cLe pertinacia in hœretica pravitate est, si errorem dif finit solenniter et a. Christianis asserit tanquam catholicum esse tenendum. Lib. Il, c. 102 f. 24i : per hœresim papa cadit a papatu, quod non fit per alia jjeccata, et ita cum per hœresim papa fiât omnibus fidelibus minor, et per ecclesiam judicari poterit sive judicatus a Deo declarari, quod non potest propter alia peccata. Quod vero papa per hœresim notoriam et contumaciter defensatam cadat a papatu et ita ipso jure sit privatus, patet ex multis... f. 241 v. : unde proprie loquendo nec propter hœresim papa deponitur a concilio, sed votius declaratur non esse papa, cum ostenditur, quod in hœresim fuit collapsus et incorrigv Inliter in ea obstinatus persévérât.
567. (p. 178). — Suwima theol. pars III, p. 415, Venet., 1582. — La. véritable doctrine de saint Antonin est plus exactement celle-ci : le pape aussi bien que le concile peuvent errer ; seule, l'Église universelle, dont Christ est la tête, ne peut pas errer. La doctrine d'Antonin embarrassa beaucoup les infaillibilistes au concile du Vatican. Bouix, de papa I, 535 reconnaît avec étonnement, que le saint se rapprochait des erreurs de Gerson, et les Jésuites do la Civiltà catt., 1868, IV, 688, déclarèrent : si ces passages d'Antooiin étaient authentiques, le saint aurait émis des propositions hérétiques et schismatiques ; il aurait mémo sur plusieurs sujets pensé comme Wiclef, Huss et Luther. Heureusement, un cavalière Palermo découvrit à point à Florence, en 1868, un manuscrit où le passage relatif aux conciles était d'une autre main et d'une autre encre que le reste. « L'audacieuse tromperie, l'acte criminel » étaient dévoilés ! — Pour plus de détails, V. Friedrich, KG., II, 93 et suiv.
568. (p. 178). — De Concilio, éd. Paris, p. 390 ; éd. Rom. 1538, p. 520.
569. (p. 178). — Ibid., p. 421 ; éd. Rom., p. 504. — De même saint Antonin, Summa theoL, III, p. 145.