‹ La papautiChapitre 142 sur 178 · p. 168). — Discorsi, I, 12, p. 273, éd · texte numérisé non relu

p. 168). — Discorsi, I, 12, p. 273, éd

543. (p. 168). — Opère inédite, I, 27. Fiorenze, 1857 : « Non si paô dire tanto maie délia corte Romana che non meriti se ne dica piu, perché è una infamia, wno esemplo di tutti r vituperii e obbrobrU del mondo. » Dans ses Ricordi autobiografici, il dit en passant : « A Borna, dove le cose vanno alla grossa, ove si corrompe ognuno... etc. » Opère, X, 166.

544. (p. 169). — L'évêque Lindanus a reproduit ce passage dans son Apologeticum ad Germanos, Antw., 1568, p. 19 : ...difficile est enim quatuor in tota Italia nunc reperias, gui appellari pastores jure possint... Rursus ne quis momus insulse gariiat. hulcus non satis fuisse tactum, nos vero, inquit, qui omnia ex diametro contraria factis Pauli agimus, non pertimescimus judicium Dei et declaramus rébus ipsis nos vel non arbitrari futurum Dei judicium, vel ita obstupuisse, ut servemur, nec ne, nihii referre putemus.

545. (p. 169). — Raynald, a. 1522, 66. Aussi Aleander. dans son Gonsilium super re Lutherana. à propos du nonce à envoyer à la Diète de 1524, conseille-t-il : Caveat imprimis, ne quas habuerit a Sanctissimo D. N. instructiones alicui Germanorum publiée vel privatim communicet, sed ex iis utatur ipse ea'parte, quœ tune necessaria videbilur, ne idem accidat, quod in proxime prxterita Norimbergensi dieta, in qua communicatas instructiones Adriani impressione divulgarunt ; nullam aliam ob causam nisi quia Adrianus in Mis non diffxtebatur, omnia ista mala et ortum et augmentum a Rom. curia habuisse ; quod ut Germanis audilm est iucundissimum, in rébus nostris maxime noxium ; inde statim ansam sumpsisse videntur 100 Ma gravamina in unum coacta publicandi. (Dœllinger, Beitràge, z. Giesch. des 16' Jahrh., III, 253.) Il était aussi d'avis que la prière, que l'on devait faire d'après son conseil, « non (ut nonnulli obstinate considère perstant) per publicas supplication es fiât. Nihil nempe magis et Lutheranos insolentes reddit, quam cum videmur quodammodo fateri nos autores eorum criminum, qux nobis obiiciuntur (ib.. p. 243).

546. (p. 169). — Giberti Vita, en tête de ses Opéra, éd. Yeron. 1733, p. XI.

547. (p. 170). — Isidori Clarii Episc. Fulginatis in sermonem Domini, Venet,, 1566. f. 101-125.

548. (p. 170). — De vita et rébus gestis Caroli Borr., éd. Oltrocchi, Mediol., 1757, p. 69.

549. (p. 170). — « Primo pontificatus die maxima?n voluptatem et cupiditatem expressif, duni florentina Ungua palam hoc ennunciavit : Yolo, ut pontiflcatu isto quam maxime perfruamur. » Le biographe ajoute que ceux qui connaissaient Léon n'avaient entendu cela qu'en le rapportant aux jouissances physiques. Le passage manque dans l'édition de Roscoe-Rossi, Vita di Leone X t. XII, mais existe dans le Cod. Vatican, 3920, d'où un ami l'a copié pour nous. Le passage suivant fait également défaut : « Ea tempestate Romse sacra omnia venalia erant, ac mdla habita virtutis aut intégrée famœ ratione palam ad Pontificatum suffragia vendebantur, omniaque ambitione corrupta erant. »

550. (p. 170). — Musso. Conciones, Colon.. 1594. I, 670 (Conc. fer. IV, dominicee V in quadrages.) : Nolo hic longa oratione recensere abusus huius Rom. curise, sed id saltem dico, populurn non nosse distinguere

inter cunam et ecclesiam putatque abusus unius errores esse alterius. Hinc oritur, quod nostro hoc sœculo nomen Rom. apud omnes nationes exosum est, et ipsa ecclesia videte quœso quam exiguo sit in pretio propter scandala quœ audiuntur, videntur, tanguntur.

551. (p. 171). — Harduin, IX, 1953, décret. 7 : Rursus quia nonnulli, suae ignorantiœ et incapacitatis et delictorum conseil, fugientes examen suorum episcoporum, scientes se non esse ab Mis promovendos, ad curiam Rom. confugiunt, etiam absque litteris dimissoriis eorumdem episcoporum, et in eadem curia se faciunt promoveri ad omnes sacros ordines per quosdam asserentes se esse episcopos et habere a Rom. pontip.ee auctoritatem ordinandi, de quorum potestate ac commissione non apparet.

Page 1