p. 171). — Raynald. a
554. (p. 172). — Aleander avait déjà tenu ce langage à Clément VII: il fallait changer toute la vie ecclésiastique... jam flagellum paratum., jam securis ad radicem arboris posita videtur, nisi velirnus resipiscerc... Tollat Sanctissimus D. N. e curia sua eos errores, quibus merito Dcus et homines offenduntur... clerum sibi... subditum monendo, increpando, etiam sacerdotiis privando castiget. Id si semel Germani quum in nostris tum in suis sacerdotibus factum videant, nulla posthac de Luthero fiet mentio. Itaque in nobis ipsis omnium malorum origo pari ter et medela sita est. (Dcellinger, Beitrâge, III, 269.)
555. (p. 172). — Epist. duœ ad Paulum, III, Colon. 1538, p. 62 et suiv. ; également dans la collection de Le Plat, II, 613 : Quid magis contra legem Christi, quœ est lex libertatis, excogitari potest, quam Christianos subjectos esse parereque debere poritifici, cui tributum sit, ut pro arbitrio leges constituât, leges abroget, dispenset in legibus, habeat in his omnibus voluntatem suam pro régula ? Convenu ne huiusmodi imperium, non dico christianis hominibus... sed cuinam dominio in servos... ?
556. (p. 173). — Harduin IX, 1766 : .Vis/ enim hoc ipso concilii tempore, nisi per vos, nisi sub tanto animarum nostrarum episcopo atque pastore, et famam nostram, qux fere prorsus amissa est, recuperavimus, et salutem ipsam, qux spe exigua extremaque pendet, rctinuerimus, nihil est prœterea quo confugere aut in quo sperare possimus.
557. (p. 173). — De Conciliis M. Ugonii Synodia, Venet.. 1568.
558. fp. 173). — Admonitio ad Synodum, de l'année 1546, dans Le Plat. Monum. Coll., I, 40. Il y est dit : « Horum malorum magna ex parte nos causa sumus. — Quod lapsam morum disciplinam et abusus complectitur, hic nihil attinet diu investigare, quinam tantoritm malorum auctores fuerint, cum prsetei nos ipsos ne nominare quidem
ullum alium auctorem possimus. » — Comparez ce qui précède avec ce que dit; Girolarno Muzio dans ses Lettere catholiche, Venez, 1571, p. 227, année 1557, sur 1' « ubondnazione introdolta nella chiesa ». Les évèques, en particulier, incapables par eux-mêmes et pervers, « danno la cura, dell' anima alla feccia degli uomini ». Guichardin, dans ses Ricordi, nous raconte comment, à cette époque, lorsqu'on avait ramassé la somme nécessaire, on achetait à Rome >un évêché pour les cadets des grandes familles comme un établissement habituel. Son parent Rinieri Guichardin, bâtard et déjà richement pourvu de bénéfices, acheta au pape l'évêché de Cortona pour 4.000 ducats, étant compris dans le prix de vente la dispense de pouvoir conserver ses bénéfices. Opère, X, 59.