ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ IA

Α΄. Πῶς δ᾽ ἔχοντες ζηλοῦσι, καὶ τὰ ποῖα, καὶ ἐπὶ τίσιν, ἐνθένδ᾽ ἐστὶ δῆλον" εἰ γάρ ἐστι ζῆλος λύπη τις ἐπὶ φαινομένῃ παρουσίᾳ ἀγαθῶν ἐντίμων, καὶ ἐνδεχομένων αὐτῷ λαδεῖν, περὶ τοὺς ὁμοίους τῇ φύσει, οὐχ ὅτι ἄλλῳ, ἀλλ᾽ ὅτι οὐχὶ καὶ αὑτῷ ἐδ: ἰ" (διὸ καὶ ἐπιεικές ἐστὶν ὁ ξῆλος, καὶ ἐπιεικῶν " τὸ δὲ φθονεῖν, φαῦλον, καὶ φαύλων " ὁ μὲν γὰρ αὑτὸν παρασχευάξει διὰ τὸν ξῆλον τυγχάνειν τῶν ἀγαθῶν " ὁ δὲ τὸν πλησίον μὴ ἔχειν διὰ τὸν φθόνον ") ἀνάγχη δὴ, ξηλωτικοὺς μὲν εἶναι τοὺς ἀξιοῦν» τὰς ἑαυτοὺς ἀγαθῶν, ὧν μὴ ἔχουσιν " οὐδεὶς γὰρ ἀξιοῖ τὰ pars γύμενα ἀδύνατα " διὸ οἱ νέοι, χαὶ οἱ μεγαλόψυχοι, τοιοῦτοι " καὶ οἷς ὑπάρχει τοιαῦτα ἀγαθὰ, ἃ τῶν ἐντίμων ἄξιά ἐστιν ἀνδρῶν" ἔστι γὰρ ταῦτα, πλοῦτος, καὶ πολυφιλία, καὶ ἀρχαὶ,

LIVRE 11, CHAPITRE X. 203 alors. Puisqu'il est affligé quand il n’a pas ce qu'il désire, il se réjouira dans l'hypothèse contraire. Si donc les juges sont ainsi disposés, et que ceux qui sollicitent leur pitié ou toute autre faveur, soient tels que nous venons de le dire, il est évident que ces derniers n’obtiendront pas une pitié dont les premiers sont maîtres de disposer.