I. Eternité du Verbe (Aoyo; ev^taOsToç, Ratw
Justin, 1 Ap. ()3 : ('0 Ylô;) xa'i Aôyo; TtpwTÔTOxoç wv toù Wsoij xai 0£ài; ■jirâp-/£i.
Tatien, adv. Or. 5, éd. Scliwartz, p. 5 : 0EÔÇ r,v £v âp-/»i, tyjv ôè àpyr.v Àôyou Suvau.iv 7iapEi),r|-pa(j.£v. '(!) yàp ÔEaTroTYjç Twv ô),ti)V aÙTÔ; ÛTtâpywv toù ■jravTÔ; y] •jnôaxaaiz xaxà (j.£v trjv [>.■/)- ÔEito) ysyE'viQlJ.évYivTtoiïiffiv [j.6vo;r,v xaôô Ô£ itàcra ô-jva(ii!; ôpatûv te xal àopotTwv [aÙTÔ; {môatOLaiç] r,v ctùv aùxôi, Ta Tiàvxa <rùv aÙTw ôià Xoyixïi; ô'jvâjjiEwç aÙTOç [xal 6 Aôyo; ô; ï)v ev aÙTw], UTiECTTriCEv.
Atliénagoi'o, Lcf/. pro Chrisl. Kl ; 'EÇ àpX^Ç yàp 6 Oeôç, voùç àcôioç wv, eIXEv aÙToç £v ÉauTw tov Aôyov, àiSîw; Xoyixà; wv.
Tln'opliil. rtd .4j<^oi. 2, 22 : Qç àXi^ÔEia ôtr;Y£ÎTat tôv Aôyov, tov ôvTa StauavTÔ? Èvô'.âOETOv ev xapBîa 0eoù.
]Ipô yâp Ti yEvéffôat, to-jtov eT^e (jC[xêûu/.ov, lauToO voùv y.at çpôvr,CTtv ôvTa. .. 'Iwâvvr,; XÉyEi' Èv àpyr, r^v ô Aôyo?, xat 6 Aôyo; -^v Tvpo; tôv Heôv ôeixvj; ot-. èv
Tertullien adv. Prux. 5 : Ante oninia onini Dcus orat soins, ipso sibi et mundns ot locus et omnia.
Solus autem, quia nihil aliud extrinsecus jiraeter illuni. Ceterum ne tune quidem solus : habeljat enim secum quam haljebat in semetipso rationom suani se...
Etsi Deus nondum Sermonem suuni miserat, proinde euni cum ipsa et in ipsa ratione intra semetipsum habebat, tacite cogitando et (lisponendo secum quae ]ier Sermonem mox erat dicturus.
Ib. 8 t Sermo ergo et in Pâtre somper, sicut dicit (Joan. 14, 11) :
Ego in Pâtre, et apud Deum sempei", sicut .scriptum est (Joan. 1, 1) : Et Sermo erat apud Deum, et nunquam separatus a Pâtre aut alius a Pâtre, quia (Joan. 10, 30) : Ego et Pater unum sumus.
Ib. 13 : In Evangelio totidem invenies (Joan. 1.1): In pi-incipio erat
PROCESSION DU IlLS.
AÔYo;.
Hippolyt. adv. Xoel. 10 : OOSèv ït).ïiv aOxôi; Y)v " aùtô; oè {jlÔvoç wv tioXùi; ^v O'JTE yàp àXoyo; oûte âo-oçoç ouxe àôuvafo; oiixe àêoyXeyToç yjv.
Id. adv. Beron. 0, attributs du Verbo : àvap-^ta, àyevyjffia, àuEipia, àïo'.ÔTifiç, àxaTaXyj^'ta.
Seimo, ot Sormo orat apud Deuni.
ot Deus (M'at Si'rnio. Uiius qui erat, (>t alius p(Mi(\s qucni erat.
Ib. 27 : Quaerendum quoiuodo Senno caro sit factus : utruriin(> quasi transfiguratus in carne an indutus carnom? Imnio indutus.
Ceterurn Doum immutabilem et in- Ibrmabilom credi necessc est, ut aetornuni... Sernio autem Dons.
Ces témoignages s'accordent en un point, Dieu n'a jamais été sans Verbe intérieur : àXoYoç, Tertullien fait même un pas de plus, en admettant que ce Verbe intérieur ou pensée [Ratio] tend à se produire sous forme de Verbe extérieur [Sermo).