LA PARTICIPATION ET LE PARADIGMATISME

tion d’'Idées servant de modèles aux choses manquent également de clarté, et les PLcaronicexs n’ont rien fait pour les

ὑποτίθεται ὅτι ἐστὶ τῶν ὄντων τὰ μὲν εἴδη τὰ δὲ μεθεχτικὰ τῶν εἰδῶν, na! ὅτι εἶναι μὲν ἕχαστον λέγεται χατὰ τὸ εἶδος, γίνεσθαι δὲ χατὰ τὴν μετάλη- Ψψιν χαὶ φθείρεσθαι χατὰ τὴν ἀποδολήν', ὥστ᾽ εἰ ταῦτα ἀληθῆ, τὰ εἴδη οἴεται ἐξ ἀνάγχης αἴτια εἶναι χαὶ γενέσεως χαὶ φθορᾶς. Meta. À, 6, 987 b, 9-13 (cf. 988 a, 7) : χατὰ ταῦτα [80. τὰ εἴδη] λέγεσθαι πάντα χατὰ μέθεξιν. γὰρ εἶναι τὰ πολλὰ τῶν συνωνύμων τοῖς εἴδεσιν [Sur le sens de cette phrase, voir plus haut 7. 26]. τὴν δὲ μέθεξιν τοὔνομα μιόνον μετέῤαλεν * οἱ μὲν γὰρ [Πυθαγόρειοι μιμήσει τὰ ὄντα φασὶν εἶναι τῶν ἀριθυῶν", Πλάτων δὲ μεθέξει τοὔνομα μεταθαλών ἡ. Jbid. 9, 991 a, 20 sq. (= M, 5, 1079 ὁ, 25) : τὸ δὲ λέγειν παραδείγματα αὐτὰ εἶναι na μέτεeu ἀὐτῶν τἄλλα... χτλ᾽: CF. chid. b, 3 sq. (ΞΞῚ δῦ 2sq.); Z, 15, 1040 à, 27 : πᾶσα ἰδέα... μεθεχτή (voir n.39, p.41 sq.). — Pour confirmer l’assertion d’Ar. relativement aux Idées comme παρᾶδείγματα, 1l n’est pas inutile de rappeler la définition que X- NOCRATE (d'après Proczus, in Parm. V, 136 Cous.[691 Stallb.]|; R. Heinze Xenokr. fr. 30; cf. p. 50 sqq.) donnait de l’Idée, et qu’il rapportait explicitement à PLATON [τοῦτον ὡς ἀρέσχοντα τῷ χαθηγεμόνι τὸν ὅρον τῆς ἰδέας ἀνέγραψε] : αἰτία παραδειμιατικὴ τῶν κατὰ φύσιν ἀεὶ συνεστώτων... χωριστὴ χαὶ θεία αἰτία.

ΠῚ Si l’on en croit Tuemisr. (ad Phys. IV, 2, 209 ὁ, 13-15; I, 259, 22-25 Spgl), qui ne justifie d’ailleurs en aucune facon son RAA AN PLATox se serait servi, dans le 7mée, du terme μέθεξις et, dame ses ἄγραφα δόγματα (cf. nr. 261),de Ut de ὁμοίωσις