La li unt fet pramettre

al rei e greanter

Que ses custumes volt en bone

fei guarder

E lealment. Car mes n’en quide oïr parler.

Ce li respunt li reis : « Sel volez agreer,

‘915 « Veant tuz mes barons le vus estuet mustrer.

Litteras quoque cardinalium abbas habuit, in quibus mandabant securitatem accepisse a rege, quod nonquærataliud ab archiepiscopo, nisi ut verbo tautum statutis assentiat quæ traditurus est, quatenus publice honoretur coram potentibus regni, cum simul fuerint,

nec contra ordinem suum exigeretur ab eo consuetudini consentire. Adjunxit etiam abbas… regemnullatenus velle vinci, nec decere; annua t ille regi, et pax erit, regnumque illi subjicietur ut ante, et omnia quæ regis sunt illius erunt, nec venietinmemoriaomnis ilila commotio.

« Cæterum vestram», inquit, « personam rex supraomneshomines “honGcravit, ettu ei quanta nemo unquam fidelitate servisti.» Quid plura?

non cessavit abbas usque dum persuasibilibus.. verbis seductum archiepiscopum secum duxit ad regem; facile quippe creditum est viro qui tantæ videbatur auctoritatis.

…promittit archiepiscopus regiquod avitas consuetudines in fide servabit, nihildeeoulteriusauditurumseconfidens… Quod audiens rex: «Ut sponsioni»r, i ne quit,«tuæ fidem demus, dignum est ut publicaaudientia hæc fatearis;