ELEGIA

Attigerat cœli mediam nox humida metam :

Jam strepitum tota presserat urbe quies.

Ac nisi quos pernox avidos tum forte tenebat

Alea, per cunctos cœperat ire sopor.

Tum studiis vates, ut erat defessus, omissis, Straverat hau molli membra caduca toro.

Plurima librorum temere conferta per omnem Congeries mensam, prona, supina, jacet:

Multa cubat supraque hibros infraque papyrus,

Et calamus nigro lentus in amne natat.

Non bene restinctus, breve per conclave, sequacem Cum volucri famum lychnus odore vomit.

Mus etiam cæco veniens clam plurimus antro Forte rudi chartas dente librosque terit.

Ipse tamen vates operum securus, et alta Utraque perfusus lumina nocte jacet.

Dumque jacet, mentem variis illusa figuris, Et varis terrent tristia visa modis.

Ante oculos longo mutili stare agmine versus Quos cerebro ductos finxerat ante suo.

Finxerat : et versa calami mox cuspide fixos Ad freta Lethæi miserat atra lacus.

Ora, malum ! turpata notis squalentibus horrent; Nec numerus fractos nec tenet ordo pedes.

Deiphobus sic ille manus naresque revulsos Truncaque non uno vulnere membra tulit.

Horruerat visis : gemitus tum flebilis aures Impulit, et mæstis mæsta querela sonis :

« Aspicis ? An sensus, odio durante, paternos Respuis, et nostrum te piget esse patrem ?

Aspice, vix natos rabies quos dira peremit : Et scelus in nobis, barbare, nosce tuum.

Tu pater es ; nobis licet hoc admittere nomen : Quamlibet excuses, nos tua turba sumus,

Turba sumus vena patrii mox nata cerebri :

Cæsaque crudeli, vix bene nata, manu.

Qui dederas vitam (dederas tu namque) dedisti, Barbara, de Claudo patre, noverca, necem.

Qui modo nascentes calamus susceperat, idem Heu ! acie cæsos abstulit iste sua.

Quæ dederat cunas gremio candente papyrus, Mox tumulum verso nigra colore dedit.

Et bene, quod primum posuit mutata colorem :

Officio dignum, quod modo præstat, habet.

Est nigra, vitali quia cassos lumine condit ; Ut modo, nascentes cum tulit, alba fuit.

Atra quod est, non hic calami diffusus hiulco Ore color, quamvis hinc iit, omnis it.

Noster enim, noster cruor est, per vulnera fusum Charta bibit : nostro tineta cruore madet.

Illa quidem vellet, scelus aversata, rubere : Nigricat : hæc saltem signa pudoris habet,.

Tu tamen indormis sceleri : non conscius horror Corda quatit : justus non premit ora rubor.

Quid gravius Medea, tamen Medea, theatris Nota, tuus fecit quam furor, ausa fuit ?

Illa manum tinxit puerorum sanguine; nigram Respice de nostra, barbare, cæde manum.

Dulce foret nunquam tenues venisse sub auras : Viximus, ut, posses quos jugulare, forent..… »

Infremuit vates : oculos exterritus ultro Deseruit penna præcipitante sopor.

Ille manu tentans et amica voce fugaces Sistere, sic mæsto flebilis ore vocat.

Cur avidum proles fugis heu ! dilecta parentem ? Respuis amplexus cur mea turba meos ?

Cur gemimus dum tendo manus, et brachia cireum, Vana per elusas labitur umbra manus ?

Quem fugitis, nati ? Quid amaros fundere questus, Tristiaque, heu ! patri dicere verba juvat ?...

Vis rapuit me (nostis enim) vis major, et atrum In scelus invitas impulit ire manus.

Quis mihi, fatalem calamum cum dextra teneret, Quis mihi tum strinxit mollia corda dolor ?

Corda dolor strinxit, rigidum sed stringere telum Non vetuit : cæcus quam frui ille dolor!

Sed tamen et vulnus, memini, cum triste pararem Bis gelidam sensi terque rigere manum.

Ter calamus frustra pices demersus in amne

oil

Nil bibit : appressi: nulla que facta nota est. Debueram tristi monitus desistere cæpto,

Debueram : sed mens tum mihi læva fuit.

Dicite blandito quoties vos pectore fovi :

Et mihi quam gratum vos peperisse fuit.

Hic ego seu molli recubabam solus in herba : Vos habui mecum : sic bene solus eram.

Seu teneros inter spatiabar lentus amicos :

Vos cecini : gratus sic mihi cœtus erat.

Vos ego monstrabam, licet hoc non forte petebant : Si peterent; non bis sollicitandus eram...….

Lauricomos una nemorum lustrate recessus.

Ducite festivos agmina læta choros.

Tuque sinu dulces sobolis quæ condis amatæ Relliquias, fletus excipe, charta, meos.

Excipe, dum fletu penitus delente lituras Ponat et invisam pagina pura crucem.

Tuque meos sic quæ potuisti lædere versus

Indicium nostri, penna, doloris habe.

Non mihi jam notos operam præstabis ad usus ;

Nulla mihi de te pagina dives erit.

Nec nisi cum nugas agitabo forte pedestres,

Te capiam ; culpæ pæna sit ista tuæ.

(Bibl. div. Ancien Fonds, n° 496, F-+ 274)

A très illustre et docte seigneur, le seigneur président Boubhier.