Juvencus, IV
Et qui reconnaîtrait l'énergique jam foetet de Thisloire de Lazare dans cette vague et languissante périphrase?
Qualtuor en luces totidemque ex ordine noctes Praetereunt, quo membra solo conposta quiescunt; Crediderim, corpus raotu fugiente caloris, Foelorem miserum liquefactis reddere membris *.
Quant aux hymnes, aux prières, aux sermons, à tous les jaillissements d*àme sincères et spontanés, Juvencus est incapable d'en comprendre la mâle sublimité. Il croit faire merveille en la déguisant sous un voile d'uniforme et pâle élégance. Il suffit de voir ce que deviennent le Magnificat^ le Nunc dimittis ou le Sermon sur la Montagne.
I, 96 et suiv. :
Magnificas laudes animus gratesque rependit Inmensi Domino mundi... Vix gaudia tanta Spiritus iste capit, quod me dignatus in allum Erigit ex bumili celsara cunctisque beatani Genlibus et saeclis voluit Deus aequus haberi. Sustulil ecce thronum saevis fregitque superbos, Largifluis humiles opibus ditavit egentes.
I, 202 et suiv. :
Nunc, nunc, me famulum Dorainus nunc libérât alris Corporis e vinclis, (inemque inponere verbis Dignatur cum pace suis. En splendida nostros Lux oculos tua circumstat radiisque renidet, Quam cunctis bominum lustratis gentibus addit Istrahelitarum cumulatae gloria plebis.
I, 454 et suiv. :
Felices burailes, pauper quos spiritus ambit, Illos nam caeli regnum sublime receptat. His similes miles, quos mansuetudo coronat, Quorum debetur iuri pulcherrima tellus.
Hoc modo lugentes solatia digna sequentur. Pabula iuslitiae qui nunc potusque requirunt, Illos plena manet satiandos copia niensae. Félix qui miseri doluit de pectore sortem, Illum nam Domini miseratio larga manebit.