‹ Le dogme de la RédemptionChapitre 99 sur 183 · R. W. Dale, op. cit., p · texte numérisé non relu

R. W. Dale, op. cit., p

'4. Fr. Tlrretin, Institutio theologiae elencticae, pars -2". Lugd. Bat. 1690, Locus XIV, qu. 10, p. 453 ss.

Ad satisfactionem tria simul concurrunt, quae sit et debiti solutio, et irae divinae placatio, et reatus per poenae perpessionem expiatio. Sed ut potissima ratio quae in peccato attendenda est est ayeaiç criminis, ita satisfactio habet rationem poenae a supremo iudice impositae ^ .

A cette punition Dieu ne pouvait renoncer.

lustitia tam fuit inexorabilis ut non passa sit peccata nobis remitti nisi interventu mortis Christi... Quae ita inexorabiliter peccati poenam postulat ut etiam in proprio Filio suo Deus illud punire voiuerit, ne inultum maneret 2.

Cette satisfaction requise, le Christ Ta effectivement fournie. Ici Fauteur raisonne d'après l'Ecriture contre les sociniens. Il insiste spécialement sur la substitution pénale.

Loco nostro substi tutus, omnem exsecrationem legis quae peccatis nostris erat débita in se recepit .. Qua sponsor noster pro nobis, quorum personam sustinebat, illequi fuit benedictus in saecula potest dici maledictionis poenam sustinuisse propter peccata nostra^.

Plus haut, en traitant de la Passion, Tauteur se demande quelle fut l'étendue des souffrances du Christ. Voici sa réponse :

Orthodoxi passiones Christi referunt tam ad animam quam ad corpus... Et corpore quidem [sustinuit] dolores et cruciatus corporeos..., anima vero spirituales et internos, gravissimum scilicet illud et summe horrendum irae divinae pondus et /.aiàpav nobis debitam... Nec tamen

Page 1