LXXXVIII
On ne sait ce que c^est que le péché et la vraie pénitence y quand on veut être rétabli d'abord dans la possession des biens dont le péché nous a dépouillés^ et qu on ne veut point porter la confusion de cette séparation.
Le quatorzième degré de la conversion du pécheur est qu'étant réconcilié, il a droit d'assister au sacrifice de VEglise.
Cest rEalise qui en a /'att(oH/^,derexcommunication, pour Vexercer par les premiers Pasteurs, du con* sentement au moins présumé de tout le Corps,
La crainte même d'une excommunication injuste ne nous doit jamais empêcher
de faire notre devoir On
ne sort jamais de r Eglise, lors même qu'il semble qu'on en soit banni par la méchanceté des hommes, quand on est attaché à Dieu, d Jésus- Christ et à l'Eglise même par la charité.
C'est imiter saint Paul, que de souffrir en paix l'excommunication et ifanathème
Lxxxvin.
Ignoramus quid sit peccatum et vera pœnitentia, quando volumus statim restitui possessioiii bononim illorum, guibus nos peccatum spohaYÎt, et detrectamus sépara tioDÎs istius f^re confusionem.
Quartus decimus gradus conversioDis peccatoris est quod, cum sît jam reconciliatus, habet jus assisteudi Sacrificio Ecclesiœ.
Ecclesia auctoritatem excommunicandi habet, uteam exerceat perprimos Pastores de consensu, saltem prs&sumptO; totius Gorporis.
Excommunicatîonisinjustae metus nunauam débet nos impedire ab implendo debito nostro : Nunquam eiimus ab Ecclesia etiam quando hominum nequitiâ videmur ab eâ expulsi, quando Deo, Jesu Christo, atque ipsi Ecclesiae per caritatem affixi sumus.
Patipotiùsin pace excommunicationem et Unatbema injustum, quàm prodere ve-
BULLE UNIGENITUS
ritatem, est imitari sanctum Paulum : tantùm abest, ut sit erigere se contra auctoritatem aut scindere unitatem.
XGin.
Jésus quandoque sanat Yulnera, quae prseceps primoruin Pastorum festinatio infligit, sine ipsius mandato; Jésus restituit quod ipsi inconsiderato zelo rescindunt.
XCIY.
Nihil pejorem de Ecclesia opinionem ingerit ejus inimiciSy quàm videre illic do« minatum exercer! supra fidem fidelium, et foveri divisiones propter res, quae nec fidem Isedunt nec mores.
Veritates eo devenerunt, ut sint lingua quasi peregrina plerisque Cnristianis, et modus eas praedicandi est veluti idioma inco^^nitum ; adeo remotus est à simplicitate Âpostolorum, et supra communem captum fidelium ; neque satis advertitur, quod hic defectus sit unum ex signis maxime sensibilibus senectutis Ecclesiae et iraB Dei in Filios suos.
Deus permittit ut omnes Potestates sint contrariée prsedicatoribus veritatis, ut