‹ Le mariage en droit canoniqueChapitre 63 sur 224 · C. I, VI, De spons,, IV · texte numérisé non relu

C. I, VI, De spons,, IV

3. Summat Supplem., qu. 55, art. 4 : « Dicendum quod omnia impedimeota

c'était déjà un principe reconnu du temps d'Alexandre IIP. On le justifia en disant que c'était un moyen utile pour détourner les chrétiens de contracter en fait des mariages, au mépris des empêchements édictés par le droit canonique ; sachant que leur acte, bien que nul^ produirait cependant certains effets définitifs et gênants, ils reculeraient devant cette conséquence *.

Aucune condition de forme n'était exigée pour la validité des fiançailles. Le plus souvent, par tradition, elles étaient accompagnées d'un serment ou d'une fidei datio^, L'Église, d'autre part, recommandait de les conclure en présence et avec l'intervention du prêtre, et, en effet, c'était là une pratique usitée ^. Mais, conclues autrement, elles n'en étaient pas moins

quœ fiiciunt sponsalia non eese sponsalia non permittant ex pactione nuptiarum affinitatem fieri. Unde sive habens defectum letatis, sive habens yotum continentisB solemne aut aliquod hujusmodi impedimentum, gponsalia de facto contrahat, ex hoc non sequitur aliqua affinitas, quia sponsalia nuUa sunt, nec aliquis affinitatis modus. » — Saint Thomas n'apporte à sa thèse que la restriction suivante : «< Si tamen aliquis minor, frigidus vel maleficiatus, habens impedimentum perpetuum , ante annos pubertatis post septennium contrahat sponsalia cum aliqua adulta, ex tali contracta oritur publics honestatis justitia, quia adhuc non erat in actu impediendi, cum in tali setate puer non frigidus, quantum ad illum actum sit sequaliter impotens. »

Page 1