‹ Le mariage en droit canonique (tome 1)Chapitre 109 sur 241 · Sanchez, op. cit., lib. II, disp. VII et VIIÏ · texte numérisé non relu

Sanchez, op. cit., lib. II, disp. VII et VIIÏ

3- Perrone, op. cit., tome II, p. 311 : <c Ast quid sentiendum de matrimonio eorum infîdelium, ex quibus alter fît christiauus et baptizatur, altero conjuge in infidelitate permanente; evadet ne ex parte conversi sacramentum ejusmodi conjugium? Respon. négative, quia alioquin non posset ullo in casu dissociari ; attamen certum est, quod si iufîdelis post aliquod tempus nolit amplius cum parte fideli sine injuria Creatoris cohabitare, possit conjugium solvi, ita ut fidelis novas valeat contrahere nuptias. »

Ep. CCXXX^ p. 401 : Hoc ergo mihi consideraadum videtur de muliere quœ relicto judaismo convolavit ad baptismum, utrum consanguinea fuerit prioris mariti au non. Quod si repertum fuerit, credo secundum legem christianam quam professa est a priori marito posse dissolvi et nubere cui veiit in Domino; alioquin vir cui nupserit adulte?^ erit et ipsa adiiltera \ baptismus enim, secundum Innocentium papam, peccata dirimit non conjugia solvit. »

LES EMPÊCHEMENTS DE MARIAGE

sa Panormie des textes formels permettant cette dissolution ^ Mais cette cause de divorce était consacrée par des textes trop vénérables et par une tradition trop certaine, pour qu'elle pût être éliminée du droit canonique. On a vu, d'ailleurs, que ceux qui soutiennent Tindissolubilité de droit naturel ne lui donnent point, à ce seul titre, un caractère absolu : ils admettent que lorsque la pleine sig-nification du sacrement ne s'y ajoute pas, elle peut céder en vertu d^une décision formelle contenue dans TEcrituro^ et ils font une application particulière de cette idée dans notre hypothèse ^.

Cette cause de divorce, ainsi maintenue et justifiée par l'Eglise, avait dû aussi être précisée d'un autre côté. Certains Pères de l'Eg-lise, en particulier saint Augustin, semblaient reconnaître à l'époux converti le droit absolu de répudier son conjoint resté infidèle, tout en lui conseillant de ne pas user de ce droit : par le seul fait de la conversion, cette faculté de répudiation lui eût été ouverte, quelle que fût d'ailleurs l'attitude et la conduite du conjoint infidèle^. Telle est aussi la pensée qui apparaît dans les Libri pœnitentiales\ car ils autorisent l'époux converti à répudier son conjoint, si ce dernier ne veut point également se convertir Mais celte doctrine

1. Lib. VI: Conjugium débet esse inter homines ejusdem religionis^ c. vi. (Éd. Braut, p. 134).

2. Perroae, op. cit., tome II, p. 312 : « Ast id non fit ex auctoritate Ecclesice quse non potest dissolvere quod Deus conjuuxit, neque ad id potestatem hanc a Deo est assecuta, sed immédiate a Dei privilegio in favorem fidei, ut expouiî cum communi theologorum Benedictus XIV. » — Pour cette difficulté, voyez, parmi les auciens, Panormitauus sur c. vir, X, De divort.^ IV, 19, n^ 5: '< Cum matrimonium sit verum inter infidèles non videtur quod possit separari, non obstaute defectu baptismi. Nam Christus interrogatus a Judœis, qui non habebant baptismum, respoudit: Quod Deus coiijunxit, homo non sei»ar et. Sic ostendit indissolubilitatem matrimonii etiam inter infidèles... Nec obest quod dicitur : Quod Deus conjunxit, homo non separet, quia non est homo qui dissolvit in illo casu, sed Ecclesia authoritate diviua. Nam Ecclesia interpretatur in hoc jus divinum et inducit hoc etiam favore fidei ne infidèles tepescerent redire ad fidem, videntes searctari ad continentiam, uxoribus renuentibus secum cohabitare. »

Page 1