Tillemont, XIII
4. P. L., XXXII, col. 1377-1384. Les Bénédictins de Saint-Maur Font rencontrée dans un manuscrit de Corbie, qu’ils croient remonter pour le moins au huitième siècle : qui annosprcefertplus quant mille. (Ibid., col. 1377.) Ils ont également publié un fragment Regulce clericis traditee (ibid. 1437-1480), la Régula secunda (1450-1452), vita eremitica liber ad sororem (1452-1464), que l’on avait faussement attribués à saint Augustin.
qui ont pris le titre de Saint-Augustin, elle avait été mise largement à contribution par les législateurs du monachisme occidental. Saint Césaire l'a lue et s’en est servi b L’auteur de la Régula Tarnatensis lui a emprunté environ dix chapitres^; ce qui autorisait le cardinal Noris à dire, dans son Historia Pelagiana, qu'au fond, ces deux Règles sont identiques^. Elle a été l’une des sources nombreuses où le Patriarche des moines d’Occident a puisé la doctrine que renferme sa Règle immortelle. Le rôle que cette dernière a joué durant tout le Moyen-Age donne à ce fait une importance spéciale. Aussi me permettra-t-on de signaler les principaux passages de la Règle bénédictine qui ont subi l’influence de l’épître 211 de saint Augustin.
Ut non dicatur aliquid proprium, sed sint vobis omnia communia; et distribuatur unicuique vestrum a præposita vestra victus et tegu'mentum ; non æqualiter omnibus quia non æqualiter valetis omnes, sed unicuique sicutopus fuerit. (1 ep., 21 i, 5 col., 960.)
In oratorio nemo aliquid agat, nisi ad quod est factum, unde et nomen accepit, ut si ubi quæ, etiam præter horas constitutas, si eis vacat, orare voluerint, non eis sit impedirrientum, quæ ibi aliquid agere voluerint. (Ibid., 7.)
Psalmis et hymnis cum oratis Deum, hoc versetur in corde quod profertur in ore. (Ibid.)
Nec illas feliciores putent quæ sumunt quod non sumunt ipsæ; sed sibi potius gratulentur, quia valent quod non Valent illæ... Melius enim minus egere quam plus habere. (Ibid., ix, col. 961.)
Ne quis præsumat aliquid habere proprium... Omniaque sint omnibus communia; nec quisquam suum esse aliquid dicat. (S. Ben., Reg., c. xxxiii.)
Sicut scriptum est : Dividebatur singulis prout cuique opus erat. Ubi non dicit quod personarum acceptio sit, sed infirmitatum consideratio.(Id., c. xxxiv.)
Oratorium hoc sit quod dicitur, nec ibi quidquam aliud geratur aut condatur ut fratrer, qui forte peculiariter vult orare, non impediatur alterius improbitate.
(Id., c. LU.)
Et sic stemus ad psallendum ut mens nostra concordet voci nostræ. (Id.,