‹ Le mystère de la Passion en France du XIVe au XVIe siècle (volume 2)Chapitre 117 sur 147 · Matth., XXVII · texte numérisé non relu

Matth., XXVII

fi. Joann., XIX. ;.

-. En manchette : 7";v.s sunt leges et secundum quamlibet Cristus judicatur mon.

DE .1. DE LKNDA

qui dicit : « Judico eum ad portandum crucem in qua morietur usque ad monlem, ut fecit filius meus qui portavit ligna, ex quibus debebal fieri sacrificium de eo Deo, utpatet Genesis vigesimo secundo. Quarlus judex est Joseph, filius Jacob, qui judicat eum mori, cum traditur et venditur a fratribus suis. - Et tune vidons Judas quod judicatus jarn esset, quia iu ore duorum vel trium stat omne verbum, videns igitur quod lex naturae eondemnat Cristum in eruce poni et nudum. et vendi a discipulis. et tradi Pylato a fratribus suis et cognatis '

Secundo2 lex scripturae adjudicat eum mori, unde judices tide dignos dabimus sibi, et primus est David. Dicit David : « Ego condemno eum ut alii feceruut, et, cum hoc ad plus, scilicet quod sit crucifixus, etmanus et pedes sint perforati in cruce quia scriptum est : « Joderunt m/mus meas et pertes meos et dinumeranerunt omnia ossa mea:i ». Secundus judex in lege scripturae est sapientissimus Salomon : Saplentiae secundo, « morte turpissima condempnemus eum ' '»; mors enim Christi fuit turpissima inter omnes. Tertius judex fuit Jeremias, sanctificatus in utero matris : ait enim : « Et cum sceleratis députât us (sic) est'\ non a dextris nec sinistris, sed in medio ». denotando quod est pejor istis duobus qui sunt la trônes mali.

Tertio 8 lex gratiae eondemnat eum ut quattuor Evangelistae, nain. . . . euntes in Hierusalem dicit Matheus " : « Eilius hominis tradetur et crucitigetur, et conspue tu r, et flagellabitur ». Sed dicit Pylatus : » Non euro de illis legibus, quae condempnant ad mortem ; cori ipiam eum et dimittam eum8». Inde Augustinus ; « Quare si justus esj t| corripis eum '.' Si injustus est, quare d'.mittis eum ? » Dicit Pylatus suis servitoribus : « Exuatis ei tunicam ». Tune denudaverunt corpus sanctissiinuin Jesu Christi et ceperunt funiculos valde acres qui erant de scorpionibus, et sex magni ribaldi fatigaverunt se in verberando eum, in tantum quod sanguis exibat ab onmi parte corporis sui, et fuerunt sibi dalae plagae tôt quot continentur in isto versu :

Quindecies quinque bis centum milia quinque, Tanta fuit passus pro nobis vulnera Cristus.

i. La phrase est inachevée dans rimprimé,

a. En manchette : Lex scripture.

S. l'.sal., XXI, [8

i Sap., II. \ Vulg.

5. En réalité ce texte n'est pas de Jérémie . les mots en italiques sont d'Isaie, LUI, la, et encore cités inexactement d'après Marc, XV, i- . » El implela est script ura quae < i î < - î t : Et cum iniquis reputatus est.

il. En manchette Lex gratie.

- Mviiii , XXVI, a., — Phrase tronquée et inachevée dans l'imprime.

LA

PASSION DE REVELLO (1490)

Au débat que l'on vient de lire, comparer la discussion analogue, presque identique, des docteurs juifs devant Pilate dans la Passion italienne de Revello (i4(.)°)-

Texte. La Passione di Gesù Cristo, rappresentazione sacra in Piemonte nel secolo XV. édita da Vincenzo Promis, Torino. Bocca. 1888, in-4° — (p. 387, v. 1810 et sq. (Et dica Jonathan).

Paris. (B. Nat. Réserve Yd 5).

La dite scène est : i° analysée avec de longs extraits par M. Alessandro d'Ancona, Origini del Teatro Italiano, 2" edizione, Torino, Loescher, 1891, t. I, p. 320-327.

20 Commentée par G. Paris, Journal des Savants, 1888, p. 5i~.

LA

LICENTIA CHRISÏI A MAIRE

Analyse de M.Francesco Torraca, Studidi Storia Letterana Xapoletana (In Livorno. coi tipi di Franc. Vigo, editore, 1884, in-8°). Id. Sacre Rappresentazioni del Napoletano, pp, 3<>- 4 1 . Cf. l'analyse des Origini del Teatro italiano, t. I. p. 35i, 353.

Assai curiosa é la Licentia Christi a Madré, del Ciarratello. La Carità e l'Innocenza dispulano fra loro, perche quella vuole Cristo compia la sua missione, e l'altra nega possa niorire un giusto senza colpa. A deci-

I V LICENT1 \ CHRIS! I A M \ I RE

dere chiamano la Natura. Es sa, prima di sentenziare, vuole aver tempo, domanda consigli da Adamo, da Noè, da Abramo. Adamo chiede che le proprie pêne cessino una lmona volta : muoia, quindi, il Messia. Noè soggiunge ch'egli piantô la vigha solo corne figura del Messia; per Abramo, il sacrificio del tigliuolo fu, anch'esso, figura délia morte di Cristo ; Giaccobbe afferma che la scala vista da lui

vuol notai'»' La Croce ch'al morir devea portare.

Doppo tutto ciô, la Natura giudica che, per dimostrare veridiche le Sacre Carte, Cristo debba morire. L'Innocenza si oppone, ma i suoi argomenti sono confutati dalla Carità. La Natura, impicciata, si rivolge a Cristo medesiuio, il quale afferma dover morire per pietà e per frenare il crudo interno. In tal caso, salta su Giuseppe, sarà verificata la figura ruia che fui venduto dai t'ralelli iniei.

La Natura sentenzia :

Tu non inorirrai Signor per colpa alcuna ma morrirai per noi salvar....

Maria Vergine si Iagna délia senten/.a : sorda aile persuasion] del figliuolo, cerca altro giudice, e proprio la Scrittura. Costei vuole rispettate 1»-' tonne :

Giudicarrô, ma per sententiar bene

io mi protesto avante a questa gente

ch' ad noi procurator aver convene

actal le parle siano ben contente

habbi per te Maria Fidelitate

la quai procura contro a Charitate.

Tu Charita che cérchi il tuo dovere

habi procuratrice Veritate

noi altri per servir et ben volere

»]uest' anime daremo examinate

lasciando moite e d'infinité schiere

chiamerrem quelli posti in sanctitate

Salomone 1 >avid et Esaia

Et faccia lo processo Hieremia.

Anche questa volta la sentenza è sfavorevole alla Vergine, che se ne appella al Tribunale délia Grazia.

Le ragioni sono sostemute, pro' e i ontro, da due al iti, Equité

Page 1