L. — Sepvius
v^ siècle, d'après Vendryes. -— Sergius., époque inconnue ; il est souvent confondu avec Servius dans les titres des mss. (Edon). — Servius Honoratus (Marius), contemporain de Symmaque, qui vécut de 350 à 420, mais plus jeune de quelques années, selon Macrobe (Edon).
Voici quelques textes de Servius, les deux premiers en faveur de Vaci/itc, le troisième en faveur de Vi?îtensite' de l'accent.
I" TEXTE DE Servius.
« Omnis accentus aut acutus est aut . circumflexus. Acutus dicitur accentus, quotiens cursim syllabam proferimus, ut arma; circumflexus vero, quotiens tractim, ut Mûsa; nam gravis accentus in Latino sermone paene usum non habet, nisi quod vel cum acuto vel circumflexo poni potest, in his scilicet syllabis, quae supra dictos accentus non habent ».
In Donatinn (Keil, vol. iv, 426, 10. — Schoell, 84, xxiv^). 2'' TEJCTE DE Servius.
«Accentus dictus est quasi adcantus secundum Graecos, qui Trpà(i-if>3tav vocant : nam àpud Graecos •rtpoi; dicitur ad, cantus vero wôy, vocatur. Plane sive accentum dicas sive tonum sive tenorem idem eSt ».
Ibid. (Keil, /. r., 426, 6. — Schoell, 90, xliv=).
y TEXTE DE SERVIUS.
« Accentus in ea syllaba est, quae ^/us sonat. Quam rem deprehendimus, si fingamus nos aliquem longe positum clamare. Invenimus enim naturali ratione illam syllabam //z^i- sonare, quae retinet accentum, atque usque eodem nisum vocis ascendere >.
Ibid. (Keil, /. r., 426, 16. — SCHOELL, loi, LV^ — Cf. Pompeius, ci-dessiis, 2"^ texte).
M. — Cledonius.
v^ siècle. — Cf. Vendryes, p. }p^ note 2 (qui renvoie à Seelm.a^N, p. 28).
«f Acutus qui cursim profertur, ut àrnia, excusso enim sono dicendum est ; circumflexus qui tractim, ut Rôma; gravis qui pressa voce habet accentum >.
Ars. De accetttibus (Keil, vol. v, p. 31, 30. — Schoell, 85,