InstiL chr. III
LES PREMIERS RÉFORMÉS
canoniques suivent d'ordinaire le même principe. Pourtant, la Confession de la Rochelle séparait Tépître aux Hébreux des épîtres de Paul : « Epistolae Pauli, nempe ad Romanes una... ad Philemonem una. Epistola ad Hebraeos. »
Dans la « ConFessio Wirtembergica », dont le principal auteur fut Johann Brenz [f 1570), il est déclaré : « Sacram Scripturam vocamus eos canonicos libros Veteris et Novi Testamenti de quorum autoritate in ecclesia nunquam dubitatum est. » Elle rejette donc les deutérocanoniques soit de l'Ancien, soit du Nouveau Testament. Que ce soit bien la pensée de Brenz, cela ressort de son Apologie de la Confession du Wurtemberg : « Habent et epistolae quae inter catholicas enumerantur et Apocalypsis loannis suam utilitatem. Non igitur judicamus hos libros prorsus abjiciendos. Sed illud nunc quaeritur... num liceat vel uni creaturae,quamvisapostolicae, quamvis angelicae, vel alicui hominum coetui, quocunque nomine, ad Scripturam (ad libros veros canonicos) alios incertae originis addere, eamdem iis autoritatem tribuere^ »
1. Cf. K. MÙLLER, Bekenntnisschriften der reformiey^ten Kirche, Leipzig, 1903.