LETTRE UE SAINT IGNACE AU DUC DE. BAVIÈRE

Venerunt jiissu sanctissimi Domini nostri cum hàc epistolà meà ad Excellentiam Tuam theologi illi duo, quos ventiiros per litteras antè pollicitus sum. Alter est Alphonsus Salmeron hispanus, alter Petrus Ganisius geldrensis, è Sicilià vocati. Ambo cum vitœ integritate tum sacrarum litterarum peritiâ atque omni christiano homine dignà eruditione excellunt. Sacerdotes ambo de Societate, quœ Jesu nomine ac titulo celebratur.

Eos nihil dubitat S. D. N. prseclaris E. V. cogitatioaibus plenissimè responsuros, et in istâ amplissimâ provincià non minus ponderis docentium vitam quàm verba habitura. Mittitur cum iis etiam doctor Glaudius (Jaius), et ipse theologus cum primis clarus, quem V. E. nominatim poposcerat. Is, quamvis non possit isthic diù commorari, ejus tamen aliquot vel dierum, vel mensium opéra valdè utilis futura est ad pulcherrimi et maxime salutaris operis fundamenta jacienda.

Hoc quidem fratrum collegium omnia studia, omnes curas vigiliasque suas in id unum confert, ut depravatos horum temporum mores emendet, et cum vitse exemplis tum animarum expiationibus, tum vero eo litterarum ac doctrinae génère, quod purù sincerâque et sacrosanctis Jesu Christi prœceptis nititur, à pernitiosis voluptatum illecebris ad benc beatnque vivendi ratio nem, à carne ad spiritum, à mundo ad Deum hominum mentes avocet. Hàc sanè disciplina quœnam accommodatior esse posset his prtesertim temporibus, et in Germanià maxime, ubi vineam, quam plantavit dextera Domini, aper de sylva exterminare et singularis férus depascere conatur, ad bonorum animos in rectà sententiâ eonfîrmandos et errantes oves ad Christi caulam revocandos ?

Hos igitur Patres, quâvis veneratione dignissimos, laetà fronte et maxime benevolo animo E. V. accipiet ; et quoniam ità vitam instituerunt, et hsec estcoUegii sui sanctio, ut non quae sua, sed quse Jesu Christi sunt, quaerant, et in diem de adventitiis atque oblatis victitent, ea quae ad vitam degendam necessaria fuerint, sib i istis in locis nullà ex parte defutura Jesu Christo Domino suo et E. V. pietate freti minime dubitant ; aequissim um vero est serentes ea quîe spiritus sunt, quge corpore necessaria sunt metere. Sperandum certè est non defuturos qui et vitse admiratione et prœceptorum sanctitate adducti se in horum Patrum disciplinam tradant. Id si evenerit — non enim vineam suam visitare Dominus desinet — hujusmodi novos operarios E. V. gratiàet favore suo prosequetur, et omnino eorum numerum augeri lœtabitur. Quantam enim gratiam ab ipso Deo Domino nostro, et a sacrosanctâ Ecclesiâ inibit, si eadem vinea ab ejusmodi seminario excitata, quod E. V. excoluerit, et sua quasi irriguent maxime piâ liberalitate, extenderit novos hos palmites et propagines suas.

Ut hœc praecipuœ curae sint E. V. Eam majorem in modum rogat S. D. N., cui gratissimum et optatissimum futurum est intelligere, fratres hos très, doctissimos ac probissimos veros ab E. V. humanissimè ac benignissimè fuisse tractatos, qu» et diutissimè felix maneat opto .

Româ, lbk9:

(Genelli, Dos Leben von Heili^e lgnatiw>. — Pièces jusii(., n. XLVIl, p. 493 et suiv.^

so

4fJG LE p. CLAUDE LE JAY

Pacre lî.'fi.