FORME
À |. NE, JEAN 4 εὶ - / " 2 / / €
ἀληθὲς ἐπ᾽ αὐτῶν : ἐπεὶ χαὶ ἐγχοσμίων μερισυῶν εἶσιν ἐγχόσμιοι συναιρέσεις, ὡς \ Ὁ / 7 ͵ LA
1 Mss. À, B : λέγομεν, legimus λέγωμεν. --- 5 Ms. B in ora, ad verba ἕν πρὸ πάντων: supr. fo 3, v° [ed. Kopp, p. 10], recentiori manu. — 3 Ms. A : θεοῖς τοῖς. — # Ms. A : ἑχάστης. — © Ms. À : τοῦ δὲ. — 6 Ms. À om. ἔστησαν. — 7 Ms. A om. τῶν δὲ Ψυχικῶν — 8 Ms. À : μὴ τοι--οὑτοῖ, — 9 Fort. legend. λογίοις. — 10 Ms. À : παγήν. — 11 Ms. A : πηγᾶοι. — 12 Ms. À : ἀντιδιηρεμένου. — 13 Ms. A : διαιρετέων. — 1* Ms. A : τοῖς. —-15 Ms. B om. χαὶ..... σωματικῶν. — 16 Ms. B om. χατὰ. — 17 Ms. À : ἐλαττόντων. — 18 Ms. A : τὸ μὴ. — 19 Ms. B : πηγαίων, supra verbum : πηγαῖον. — 30 Ms. À om. οἰχείαις...... ἀρχάς. --- 21 Ms. A : οἷς. — 33 Ms. A : ὑπεράρχαοι. — 33 Ms. Bin ora : σημείωσαι. — 3, Ms. A : αὐτὸ. — 25 Ms. À : ἀφοριζομένης. — 26 Ms. À : εἰ ἐν. — 21 Ms. A: ἀπόλυτος. — ?8 Ms. A : ἐχδεδομένον. — 29 Ms, A : οὕτως. — 30 Ms. A : ἡμισφαιρίου. — 31 Ms. Aït. — % Ms. A: περιλεχτιχός. — 33 fort. ἐλέγομεν. — 3% Ms. Α: εἰς. — Ms. Α: ἀλήλαις. — 38. Ms. À om. μὴ. — 51 Ms. À : ἑστὸς. — 38 Ms. A: ζωδιοχράτορ. — 39 Ms. A: πλειόνων, fort, melius. — 10 Ms. A : ἀζύνον. --- #1 Ms, A: τῆς. — #2 Ms. À : αὐάρχη.
Secundum vero eorum quæ initio proposita sun, oralione aggrediamur ; ac dicamus unum hoc ante omnia, post fontanos deos totos, particulares fontes, tubulis qui dividi possunt atque calenis particularibus præesse, [fontem) scilicet propriæ quemque [catenæ], ut quæ tota et intellectualis sit, tum ad animum pertineat atque sit corporalis, omnes etenim ad hunc mundum usque procedunt. Inter eos autem qui proprium quisque fontem dividunt, alii ad mentium usque proprium inslituerunt processum, ali ante animum statuerunt inferius descendentes ; alii quoque ad corpora ipsa accessere.— Secundum autem illud est definiendum, qui fiat ut, quum alii corporales sint, alii ad animum pertineant, ali quoque sint intellectuales (nominentur enim nobis, de appendicibus ultimis, dii intellectuales), non tales ji sint qui oratione fort. oraculis! ita proprie nominantur ; quorum et fontem proprium particularem Zamblichus in eo quod bis est, eumdem quoque institutum, definit. Sunt igitur intellectuales et [diil fontani: sed tantum intellectuales, omnisque contrarielas aufertur; iidem vero intellectuales !sunt}, ut qui divisi fuerint contra quam animantesque et corporales, secundum divi-
sionem proprii fontis, mentes quæ dividi possunt, neque fontanas, dirigentes. — Tertium autem jam nunc discernendum est, quo pacto ex illis [4115] medii quidam alii, extremos per sese colligentes, corporales inter et animantes, [dii] absoluti quum sint animantes quidem, verum sese præponentes, aliter et ita ut longe a corporalibus Universi partibus, medii autem animantes inter et intellectuales essent 11 qui in mente consistunt, plures animos ducentes, neque vero animaliter sed intellectualem in modum, sicut illi corpora |ducentes] animaliter solum. Hoc autem oratione inquirebatur numqui et mentium una complurium sint duces. Itaque, si dividi possunt hæ mentes, omnino manifestum est catervatim esse divisas, semper enim per minores numeros |fit| processus in majores. Habebunt igitur etiam duces secundum communes circumscriptiones; omnis enim demiurgica sectio, in divinis actis, præfecturam quamdam habet propriam. Erunt igitur hi medii fontanos inter et intellectuales qui dividi possynt, in mente quidem et ipsi consistentes non particulari, verum multorum duce quadam et sicut in illis fontana. Et ideo propriis fontibus particulares adaptant mentes quas Fontes, Fines, una et Principia Chaldæi vocant; post quos ii sint qui principium omne excedunt, divisores, qui quidem dii sunt intellectuales ; post quos ad imperium apti, complurium animorum duces ; post quos iterum archangelici qui sunt animantes ; post quos [dii| azoni qui compluribus constant partibus ; post quos zonæi, qui insecabilia Universi complementa jam conservarunt. Cæterum illa omnia diligentius examinanda sunt in Chaldaicis.
Nunc autem ad tertium eorum quæ Inquisivimus accedentes, dicimus [vel dicamus] primum esse proprietatem diis absolutis antiquiorem, in eo determinatam quod hæreat ipsa vel non hæreat et in hemischeto [sc. eo quod dimidium habet] et azonico (ut qui non cinctus fuerit Universi zonis, id est demiurgicis fabricæ mundi sectionibus), aliter tamen illis præposito; etenim quotcumque sint corporales, ita vero azoniceque et hemischete, absolute erunt, ut et septem mundi rectorum (cosmocratorum) cujusque habemus proprium azonum, remissum, et si multorum simul [mundi rectorum}, schetice vero etzonæus, eritetiam hic zonæus. Etenim mundanos animantium rectores (zodiocratores) accepimus et in quadrantibus et in hemisphæriis ambulavisse. Quid plura? ipse nimirum totus mundus. mundanus est deus, quanquam zonas mundanas omnes comprehendere possit. Habet igitur, ut dicimus [vel dicebamus!|, illa, secundum antiquiorem doctrinam. Jam vero recentior quoque divisio, rationem quamdam habeat; nam si et cujusque rectorum mundi unus est
azonus, sed tanquam toti ipsius catenæ præstans, ac si quis mundanus pluribus præstat partibus, sed tanquam uni plurium [illarum | secundum corpus unum divinæ cireumscriptionis, tum ambæ inter se concurrunt ; etenim quod non ex una [parte] insecabili facta sit, propterea pluribus præstare potest, quumque pluribus præstare possit, nullam habet rationem ad unam essentiam, nam si pluribus et quasi extra insecabilia stans, azo us est, absolvitur ab Omni, quin hæret ac non hæret, et alius quidem mundanus [est|} animantium rector, alius - vero absolutus ; ille, quod pluribus eorum quæ sunt in proprio, hic vero quod uni insecabili toti præstans. Hic igitur sciemus primum quidem, utrum is qui omnibus de mundi partibus cogitat, maltis absolutus sit, an supra mundum exsistat, ut non proportione præditus [partes] ad omnes; deinde utrum, velut duplex animantium rector, ita quoque cosmicus totus deus, hic absolutus, 1116 mundanus ; ac tertio utrum is qui supra mundum residet plures azonos ducat, tum quis intellectualium plurium qui supra mundum resident; utrumve necesse sit rem ita sese habere ; semper enim posteriorum divisiones priorum monades simul absumunt; quamobrem ne absolutorum quidem proprium illud est, etiamsi verum esse circa eos videatur, quippe mundanarum divisionum mundanæ sint absumpliones, ut et illa docet institutio Chaldæorum mystica.
De divina mundi custodia Orphicorum Phœnicumque et Ægyptiorum consensus.
Ms. A, τ. Il, fo 186 τὸ et 187 vo.
Ms. B, fo 177 vo.
Ms. À,t. II, fo 494 τὸ et vo.
Ms. B, fo 178 vo — 179 ΤῊΣ
Ἀλλὰ δὴ τὸ πέμπτον,  φρουρ ἡτικὴ ἰδιότης ἄλλῳ παρασχευάζει ? τὴν fee χαὶ σὺν ἄλλῳ ἔ τυ τὸ εἶναι οὗ ἐστι. Τὸ μὲν γὰρ τελειοποιὸν, ἐν ἐπιστάτου τέταχται μοίρα, τὸ δὲ φρουρητιχὸν, ἐν ὑπηρέτου. Διὰ τοῦτο ἴδιον οὗ ποιεῖ διάκοσμον, βυ ὅλῃ δὲ ἢ COL 4 cl œ τῇ me Κ ἡ ἐκ “ ἐν ὅλη δὲ φαίνεται τῇ μέση τάξει, ἅτε συνδετιχῇ οὔση τῶν ἄχρων, χαὶ ἑνοποιζ;
τ ὃ # Ξ 1) δὲ "À LU C9 1 3 τῶν διαιρουμένων : μάλιστα δὲ συγχεχλήρωται τοῖς ouvoyedoiv, ἅτε περιειληφόσι πάντα ἐν ἑαυτοῖς χαὶ συνέχουσιν" οὕτω δὲ χαὶ οἵ Θεοὶ λέγουσι:
1 Mss. À, Β : διατί, legimus διὰ τί. --- ? Ms. À om. παρασχευάζει...... ἄλλῳ. — 3 Ms. A: περιληφόσι. — ! Ms. B: ἐγχράσας. ὅ Cf. Th. Stanl. Phil. or. hist. éd. J. Le Clerc; Orac. Zoroast. v. 124.— 5 Ms. A : 6 τοῦ χαὶ Ὀρφαοῖος. — 7 Ms. A : φίλαξ.
IT
De tertio intelligibilium et intelligentium ordine hæec observanda
Quintum, de [mundi] custodiendi propria facultate in quali potissimum ordine illam collocare conveniat, tum quanam de causa non principium sit eadem ordinationis cujusdam, sicut facultas ea pereCÉTIX. 4.0 2 OR en Ce ee 2 -ἅ-απ»θἭ.-Σ.᾿.
Ut vero de quinto proposito loquamur, propria [mundi] custodiendi facultas alii cuivis custodiam parat, cumque alio tenet essentiam ubicumque est. Namque id quod [rebus] perfectionem affert, præsidis loco, et id cui suscipiendæ custodiæ facultas datur, ministri Hoco] positum fuit. Unde fit ut proprium haud instituerit ordinem, toto vero videatur medio ordine, ut qui extrema conjungere divisa adunare possit; aptissime autem sortis lege consociata est [custodiendi facultas] conservatoribus, quippe qui omnia in se comprehendantque et contineant. Itaque dicunt et Doi :
Custodire [mundum] rursus presteribus suis extrema dedit, Temperans virium propriam iram in conservatoribus.
Et Orphei cœlum, inspector et omnium custos esse vult; nec secus Phœnices que οἱ Ægyplii, eidem ordini custodiendi [mundi] facultatem assignant.
Qua ratione Philolaës, Ægyptii, Heliopolitæ, Gazæi ac Theologi lineares figuras Diis assignaverint.
Ms. À, t. II, fo 187 ve.
Ms. B, fo 177 vo.
D nr mx HET AS SOUPE ΡΥ ES ENNATON τί! ans ἀποθετέον “ εἴπερ à μὲν εὐθεῖα 14 τον ἣ δὲ περιφερὴς, ἡ δὲ δὰ ὡς ἣ ἕλιξ - ἢ πάντως τὸ σχῆμα, ὡς συγχλεῖον πέρας ὃ ER
Ms. A,t. II, fo 196 vo — 108 ro.
Ms. B, fo 179 vo.
Τὸ δὲ ἔ RE RENE ἘΞ δ τὰ εἴδη ποὺ ve Ξ Ο OT) ἕννᾶτον΄. τι TO σχῆμα VONTEOV, XAL τὰ ELOY) τοὺ σχήματος. ,
Ἢ C4 \ ὴ ὃ , ὅλ Δ ΩΝ τὶ à A 3 / y 4 AUX ! μεν. τὴν OL OANS FREE Ἣν τῆς OUCLAC, χαθ Ἣν με χέλυν ὙΠ δος ἕστηχεν " διὸ χαὶ 1 ce νοὺ τὸ σχῇ! μα. ὅτι ὃ νοὺς Dora ἅτε συννεύων
cr
πρὸς ἑαυτὸν, καὶ τὸ εἶδος ἕχαστον ὁμοίως " στρογγύλον δὲ 6 χαὶ εὐθὺ χαὶ μιχτὸν χατὰ τὴν 7 ἑχάστων ἰδιότητα τῶν σχηματιζομένων θεῶν * διατί γὰρ, τῷ μὲν τὸν χύχλον ἀνιέρουν où Πυθαγόρειοι ὃ, τῷ 9. δὲ τρίγωνον, τῷ 10 δὲ τετράγωνον, τῷ 10 δὲ ἄλλο καὶ ἄλλο τῶν εὐθυγράμμων τῶν 1} σχημάτων, ὡς δὲ χαὶ μιχτῶν, ὡς τὰ ἡμιχύχλια τοὶς Διοσχούροις ; Πολλάχις δὲ τῷ 12 αὐτῷ ἄλλο 13 χαὶ ἄλλο ἀπονέμων χατ᾽ ἄλλην ἰδιότητα χαὶ ἄλλην, ὃ Φιλόλαος ἐν τούτοις σοφός - χαὶ μή ποτε, ὡς χαθόλου εἰπεῖν, τὸ μὲν περιφερὲς, χοινὸν σχῆμά ἐστι πάντων τῶν νοερῶν θεῶν ἢ 14 νοεροὶ, τὰ δὲ εὐθύγραμμα, ἰδίᾳ 15 ἑκάστων ἄλλα 16 ἄλλων, κατὰ τὰς τῶν ἀριθμῶν τῶν du xa τῶν πλευρῶν ἰδιότητας - οἷον ᾿Αθηνᾶς μὲν, τὸ ον, Ἑρμοῦ δὲ, τὸ GE * ἤδη δέ φησιν 6 Φιλόλαος, χαὶ τοῦ δ πος ἠδὲ Ὧν 1 ἣ γωνία τῆς Ῥέας, ἠδὲ δὲ τῆς Ἥρας + ἄλλη δὲ, ἄλλης θεοῦ " καὶ ὅλος ἐστὶν ὃ θεολογιχὸς 5 περὶ τῶν σχημάτων ἀφορισμός.
Ἀλλὰ πρὸς τὸ δέχατον ἐπὶ πᾶσι λέγωμεν 19, ὃ χαὶ πόλαι 20 ἐδόχει συμπεριλαμόάνεσθαι χοινότερον, xal τὸ ἐν γωνίᾳ σχῆμα, χἂν συγχλείη, χαὶ τὸ ἐν μιὰ «γραμμῇ δρώμενον, χαὶ À μὴ συγχλείουσα ἕλιξ 21, ἔστω ἡμῖν τὸ 33 σχῆμα, ὡς ἐν τῇ 5 θεολογίᾳ : χαὶ γὰρ ἠδὲ 3“, θεῷ τινι ὡς τὴν γωνίαν ἀνιεροῦσιν * of Αἰγύπτιοι - xal ἣ ἕλιξ 3: χαὶ πολλὰ ἄλλα μὴ συγχλείοντα “ὃ σχήματα παραλαμόάνεται - ὡς παρὰ μὲν τοῖς 7 Αἰγυπτίοις 38, τό τε ὀνομαζόμενον 2, 8 ἐστιν εὐθεῖα ὀρθὴ μία, χαὶ τρεῖς πλάγιοι 30 ἐπ᾽ αὐτῆς 5! - ἥ τε χορυφαία καὶ δύο μετ᾽ αὐτήν " καὶ ἔτι παρὰ Ἡλιουπολίταις, ἄλλο τι 32 + χαὶ παρὰ Γαζαίοις,
ἄλλο τοῦ Διός. Ὑί δεῖ πολλὰ λέγειν 33, ὅτε χαὶ οἱ Oeot ἐν τοῖς λογίοις, « χυρτῷ σχήματι συρομένην » παραδεδώχασι μίαν γραμμὴν, καὶ πολλὴ rod γραμμιαίου σχήματος παρ᾽ αὐτοῖς ἣ χρῆσις; ὅλως δὲ εἰ χαὶ τὸ ἔσχατον ἔχειν, χαὶ τὸ
1 Ms. A : ἔνατόν τι. --- 5 Ms. À om. ἀποθετέον... cynua.—Fort. legend. ὑποθετέον. --- 3 Hic deficere videntur quædam de proposito x°, quod quidem inferius exponetur, — # Ms. A : ἕνατον. — 5 Ms. Α : συνεύων. — 6 Fort. legend. τε. — 7 Ms. Α add. τῶν. — 8 Ms. A: πυθαγόριοι. — Ms. A : τὸν. — 10 Ms. A : τὸ. — 11 Ms. B om. τῶν. — 12 Ms, À om. τῷ. — 13 Ms. A : ἄλλῳ. — 1; Ms. A: où. — 15 Ms. A : ἴδια. — 46 Ms. A: ἀλλὰ. — 11Ms. A add. à δὲ. — 18 Ms. À : θεολιχὸς. — 19 Ms. À : λέγωμεν, ms. B: λέγομεν. — 20 Ms. B : πάλαι, deleto vo πάλιν. — 21 Ms. À : ἔλιξ, — 22 Ms. À om. T0. — 23 Ms. Β om. τῇ. — 3: Ms. Α om. fûë.— 25 Ms. A : ἀνεροῦσιν.--- 26 Ms. A : συγχλίοντα. — 21 Ms. À : τοὺς, ms. B om. — 33 Ms. A: Aiyuntiouc.— 39 Ms. À : τότε τ᾽ ονομ.... — 30 Ms. À : πλάγι (quod fortasse descriptor audierat, verbi loco πλάγιοι, a lectore πλάγι. pronuntiati). — 31 Αὐτῆς legimus, mss. À, B : αὐτοῖς. — 33 Me, À : ἀλλ᾽ 6 τι. — 3: Ms A: λέγει. — 3% ms. B: πολλοὶ. — 35 Ms. A add. τὸ. — 56 Ms, A add. un.
(De tertio intelligibilium et intelligentium ordine hæc observanda sun)... ὐπὸ vois odeenr oies ele POSER
Nonum, quid figura sit, instituendum est, si quidem [linearum] una recta dicitur, altera orbicularis, tertia quoque mixta, qualis helix, vel omnino figura ut concludens terminus. . . . . . . . . . .
Nonum autem aggredientes, quid sit figura videamus, quidque figuræ species.
Figuram autem [dicamus] circumscriptionem factam per totam essentiam, ad quam hæc ipsa se circumscribens existit, quamobrem et ante intelligentiam figura, quod illa se ipsa circumscribit, quippe quæ in se contrahatur, ac simili modo figura quæque, rotundaque et recta, tum mixta prout efficti numinis cujusque est propria facultas. Quanam enim de re alteri numini circulum dicabant Pythagorici, alteri triangulum, quandrangulum illi, aliisque aliam aliamve rectis constantem lineis figuram, sicut et mixtam, ut hemicyclia Dioscuris ? Sæpius etiam eidem numini unam alteramque subinde figuram assignans, secundum unam proprietatem, mox et alteram, ppilolañüs, in hoc sapiens; neque unquam, ut summatim loquar,
quum orbicularis figura omnium sit intelligentium deorum communis, quatenus intelligentes, tum quæ rectis in lineis consistunt higuræ propriæ sunt [ numinis] cujusque, alia alius, secundum numerorum et angulorum et laterum proprietates : ut Minervæ triangulum, ac Mercurii quadrangulum : hic vero, Philolaïüs ait, vel quadranguli hunc esse angulum Rheæ [sacrum], hunc Junonis aliusque deæ alium; ac tota est theologica figurarum determinatio.
Nune autem de proposito decimo post omnia dicamus, quod et jampridem communius [in supra dictis] comprehendi videbatur; et figura intra angulum posita, quamvis non eum concludat, et ea quæ in una linea cernitur; et ea ipsa quæ non concludit helix, erit arbitrio nostro figura, ut in theologia [fieri] solet; etenim numini cuidam angulum Ægyptü dicant: atque helix multæque aliæ non concludentes figuræ admittuntur: quia idque quod nominatur. et re ipsa est una linea rectaque et ad perpendiculum exacta, tresque obliquæ super hac; summa scilicet ac duo post eam ; et apud Heliopolitas aliud quid; tum apud Gazæos aliud Jovi [dicatum]. Quid vero plura dicere expedit, quum ipsi quoque oraculis Doi
Curva figura tractam
tradiderunt lineam unam, ac multum adhibetur apud eosdem linearis figura? Summatim vero, si denique et principium mediasque partes et finem habere lineari convenit [doctrinæ], quamobrem non figuram etiam quæ quidem ab illis demonstratur ?
la
Quare ternarium processum septenarius sequatur. — Qua ratione deorum unicuique sui attribuantur numeri. — Cuinam assignetur unitas; — binarius numerus: — ternarius; — quaternarius ; — quinarius ; — senarius; — septenarius ; — octonarius; — nonarius; — denarius.— Hic Damascius Orpheum, Pythagoricos, Phœnices, Chaldæos ac Theologos passim inducit. — Mundanus ordo harmoniæ διὰ πασῶν similis dicitur.
Ms. A, t. II, fo 202 vo—211 ve.
Ms. B, f° 180 v°—182 το.
-Ὁ / .- -- el 5 Περὶ τῆς πρώτης νοερᾶς τάξεως διαλεγόμενοι, τοιαῦτα ἅττα ζητήματα προδαλλόμεθα ἡμῖν αὐτοῖς - πρῶτον μὲν διὰ τί μετὰ τὴν τριαδικὴν πρόοδον à ἕδδομαδικὴ ἐξεφάνη !, διὰ τί γὰρ μὴ τετραδικὴ ἢ πεμπταδικὴ, ἢ ἑξαδική. Δεύτερον,
"“οϑοοῦθον ον δοδοο θυ» serve» et» δ 5 ὁ δι σοὺ δον δῦ ce. οι σὰν οὐ νυ
ΠΡΟΣ μὲν οὖν τὸ πρῶτον, ἕν μὲν ἐχεῖνο λέγωμεν, πάντων ὄν re, : ]
1 1 “ὅτι τοὺς θείους ἀριθμοὺς αὐτοὶ ἑαυτῶν ἐχφαίνουσιν οἵ θεοὶ, χαὶ οὐκ ἂν 6 ἀνθρώ- , , / V2 - 7, “ \ πινος τολμήσειε 6 λόγος ἀπισχυρίσασθαί τι περὶ " τῶν τοιούτων. “Ὅτι μεν γὰρ ἫΝ, D 4 ἤν / A A 6 A CES | ἢ δείξ J \ εἰναι δεῖ νοερὸν διάχοσμον. ἡ νοητὸν ὃ καὶ νοερὸν ?, À νοητὸν ἀποδείξειεν ἄν" χαὶ cd \ \ (4 L4 8 ες , A a ἂς x 9 7 ὅτι τὸν μὲν ἡνωμένον ὃ, ὡς μάλιστα, τὸν de διαχε ουμένον , τὸν δὲ μέσον, ἀμ- , A -» à s 2 £ / 10 £ ΙΑ € \ L 4 NA \
A € S\ ΕΝ S δ \ 11 > 2 4 12 À , e! F4 χος. ὁ 0€ εοοομαοιχος, τις αν ἐπιλογίσαιτο, χαι επι ὙΠ: ουτὼῶς ΤΑΝ διισχυρίσαιτο 15, πλὴν εἶ μὴ τύχοι ταῖς θείαις φήμαις Mn εν εν οἵ τε γὰρ
Θεοὶ τὸν νοερὸν ἀριθμὸν ἑδδομαῖον παραδιδόασι τα, χαὶ Ὀρφεὺς αὐτός * ἔτι δὲ οἱ Πυθαγόρειοι 12, χαὶ ἔτι Φοίνιχες, ἕπταχέφαλον οὗτοι τὸν Κρόνον nine ee 1e δὲ ὑπὸ τῶν Θεῶν ταῦτα àbe οὐδὲν ἄτοπον ἐπινοεῖν τι ἤδη χαὶ ἀνθρωπιχὸν, ἅτε np Loge « ταῖς
παραδόσεσι τῶν Θεῶν χαὶ τῶν θείων ἀγδρῶν, Οὐχοῦν, ὡς μὲν ἀπὸ τοῦ ἀριθμοῦ ἜΤΟΣ ἣ πρόοδος εἰς Fm Dr ie ἀπὸ povaèoc, εἶτα no εἰς γ:
\ \ ἐπιστραφεὶς, VOUS ἐγένετο τῷ νοητῷ συναφθε 1s, ὡς μονὰς, δυὰς, τριάς + εἴτα αὖ
\ ΄ 4 de TAN / : - S\ 8. A - 1e ΕΝ \ [Ἢ - 16 \ μονᾶς ὑπεστὴ ἢ εοοομας ος ὁἐε ἀπο τῶν πραγμα τον. εοει μεν τριαοιχὼς χαι
\ \ = ἢ \ ͵ : \ τοὺς νοεροὺς θεοὺς per ἵνα τελεία χαὶ τούτων À πρόοδος ἡ, εἰς ἀρχὴν, χαὶ " \ EN τ LA , ͵ μέσον, καὶ τέλος διηρημένη, ἅτε χαὶ ἤδη τῆς τοιαύτης ἰδιότητος ἐχφανείσης. - “ \ \ τ Ἀλλ᾽ ἐπεὶ ἢ φύσις ἤδη πρόσυλος ἦν, προεδλήθησαν χαὶ οἵ τὴν ἀχλινῇ παρεχόμενοι
" A LA U Ἴ τοῖς νοητοῖς πρὸς τὰ τὴν δύναμιν ἀμείλιχτοι 17 ER ὄντων χαὶ αὐτοὶ | En μενοι * οὗ γὰρ TR πάντες ἐχφαίνονται, ἀλλ᾽ ὡς ἂν εἴποι τις, ὅπου χρεία αὖτῶν, χαὶ ὅπου À διάστασις Li γουμένην αὐτοῖς ὑπόστασιν παρέχεται, λύσασα τὴν συναίρεσιν " ἀλλ᾽ ἐπεὶ χαὶ διάστασις ἐν τούτοις, ἐχρῆν καὶ τὴν διαχρίνουσαν - + C4 À € / S SE A - PA € V4 € \ ἐχφανῆναι αἰτίαν, ὃν ὑπεζωχότα δι᾿ αὐτὸ τοῦτο χεχλήχασιν οἱ Oeol: ὡς γὰρ
4 5 ὦ ὶ ἀπ᾿ ἀλλή) CELA EN er € ὧν δια) J € ὯΔ" 17 πρὸ αὐτῶν, καὶ ἀπ᾿ ἀλλήλων, ὡς ἂν τῆς ἑνώσεως ὧν διαλυτής " où δὲ ἀμείλιχτοι 17, 5 44 Sins! à εἰ, / u 5. “ιν, δον γω -- \ - 97 Len 19 à ἀπὸ ὕλης, χαὶ τῶν δευτέρων πάντων ἀνέχουσιν - εἶ δὲ οὗτοι μὲν τρεῖς, ἐχεῖνος 1° ὃ - \ » ᾿ \ ἃ x À 2999 S 907 Lot \ εἷς. καὶ ταῦτα διαχριτιχὸς ὧν, θαυμαστὸν τῷ ὄντι, ἀλλ᾽ εὖ εἰδέναι χρὴ ὅτι χαὶ ὃ ς A Ne 7725 / Où \ 5, 20 dréc: 5 SE Ἐπ ὑπεζωχὼς, τριαδική ἐστι μονάς. Οὕτω μὲν οὖν 0 αὐτός ὃ δὲ ἡμέτερος χαθηγε-
- “- LA », \ , "Ὁ ὑπάρχειν, ὅτι τῶν πολλῶν αἴτιον οὔπω ὄντων : εἰ δὲ χαὶ ἀφ᾽ ἑαυτοῦ ἄρχοιτο τῆς \ \ \ À A \ L \ , ἐνεργείας, ἔσται πολλὰ κατὰ τὸ ἔν χαὶ κατὰ μόνην τὴν ἰδιότητα, πολλὰ δὲ ποιήσει 3 55 7, A \ \ \ φό | διωρισμένα ἀπ᾽ ἀλλήλων " ἀλλὰ γὰρ τοῦτο μὲν εἰς τὰς Χαλδαϊχὰς ἀναδάλλομαι
RE A A A 2 AS Εἰ ας Νὺν δὲ \ χλλ 21 / 2? 4 θ0 συνουσίας * χοινὸν γὰρ τὸ ἀπόρημα. ὕν δὲ χαὶ ἄλλον “1: τρόπον ἐξηγησόμεθα r , na = € 2 / Card / Ὁ - “- [περὶ] “ τῆς νοερᾶς re ἀπό τετῶν πραγμάτων ὁμοῦ, καὶ ἀπὸ τῶν ἀριθμῶν" 3 23
SN . 2 ee 25 £ à \ € # [A “δ, αὑτὴ χόσμος οὖσα ἀδιάχριτος τῇ δὲ VONT) μεσοτῆτι ““ ἢ Οουᾶς, ὡς αρζςασα προο ου
