MERE

ee \ L4 \ La / Ὁ τινός " τῷ δὲ ἀπείρῳ πλήθει À τριάς * τὸ γὰρ πλῆθος ἀπὸ τριάδος, χαὶ ὅτι « νοὺς . \ \ , -" - \ 9 - \ ἐατι νοητὸς », ἣ δὲ τετρὰς τῇ nn τῶν νοητῶν χαὶ 26 ne ὡς « πηγὴ τοῦ ἀεννάου παντὸς ἀριθμοῦ »" À δὲ πεμπτὰς τῷ συνοχιχῷ ou ὡς συνέ ἔχουσα 27 τῷ χύχλῳ πᾶσαν τὴν Ἢ ἀροῦν τοῦδε 25 τοῦ τάσιν χαὶ ὡς τετρὰς οὖσα εἷς τὴν / 2 / € «Ἐν - © / C9 μονάδα ἐπιστρέφουσα - ἣ δὲ ἑξὰς, ὡς τελεία “5, τῷ τελεσιουργῷ ne Δεῖ # \ «Φ᾿ (δ ξ 4 ὌΝ À θ / 2 ἄρα τὴν ἑόδομάδα ἁρμόζειν τῷ νοερῷ παντὶ κατὰ τὸ ἀκόλουθον, χαὶ ὅτι ἑξάς ἐστιν ᾿ (δα 30 2 nn fes) \ 3 2 me ΤΥ τὰ δ] εἰς μονάδα 30 ἐπιστραφεῖσα " τέλειος γὰρ ὧν al ὃ νοῦς, ἐπέστραπται πρὸς τὸ

\ \ LA \ “- J ve Ὁ -Β νοητόν * ἐπὶ δὴ τούτοις, τὴν ὀγδοάδα τοῖς ὑπερχοσμίοις ὡς ἄρξασι τοῦ παντελοῦς

-- \ φ ως 9 02 -" ,ὔ -μερισμοῦ, χαὶ εἰς πᾶν διαστᾶσι 55, χαὶ ὡς ἀφομοιωτιχοῖς τῷ ἐναρμονίῳ τῆς ὀγδοά- LT ,

΄, “ n = \ ea ee δος ἐπαναπαυομένοις 53 - τοῖς δ᾽ oùv δ: ἀπολύτοις τὴν ἐννεάδα, ὡς προσεχῶς τῆς » LA \ 29 -Ὁ-- - - δεχάδος ἐξηρημένην, καὶ ὡς ἐπὶ πᾶν προελθοῦσαν μετὰ τῆς οἰχείας ἐπιστροφῆς 3 La δὲ \ - 2 35 U Ν ee LAN \ Τὰ ἍΝ -»

LA δὲ «“ χδ ξεν ᾽ 36 \ ὃ , .“ 6λ , / Μήποτε δὲ, ἵνα ἤδη μεταχειρίσωμαι 36. τὸ δεύτερον τῶν προύλημάτων, μήποτε τ ras NN rh bien toc Set καὶ ας τῷ μὲν χώνῳ προσήχει À ἑδδομὰς μάλιστα χαὶ 1e ὡς, ὡς δοχεῖ χαὶ τοῖς ro ! z à 7Ù δὲ \ » - - a ns ἐξὲ 15 5 οίνιξιν - ἤδη δὲ χαὶ αὐτοῖς Θεοῖς roc ὃ ἅπαξ ἐπέχεινα τὴν ἑόδουάδα προ βάλλεται * τοῖς δὲ ἄλλοις, ἀπὸ τούτου χατὰ μέθεξιν - τοῦδε γὰρ

…. Ἐχθρώσχουσιν ἀμείλιχτοί 37 τε χεραυνοὶ Καὶ πρηστηροδόχοι 38 κόλποι παμφεγγέος 39 αὐγῆς "Ὁ, Πατρογενοῦς ‘Exdrnc, καὶ ὑπεζωχὸς πυρὸς ἄνθος, Ἠδὲ 11 χραταιὸν 12 πνεῦμα πόλων πυοίων ἐπέχεινα.

ET δ. \

- “Ὁ . , \ \ πίνοντι 45 τὸν 4 πρῶτον, ὃς ἦν τριάς " τῇ δὲ Ῥέα ὁ ὡς ἐπὶ πᾶν χινηθείση, χατὰ τὰς LA \ > 91 e Γι , Le = DA “RE ς διαιρέσεις, χαὶ οὐδὲν ἧττον ἑστώση παγίως τε χαὶ χυδιχῶς * τῷ δὲ Κρόνῳ, à δὲ \ € , 4 \ € Lord \ 45 27 F Qœ μι LA \ : \ ,ὔ ἑόδομὰς, ὡς xa0° ἑαυτὴν ὑφεστῶσα χαὶ À τῷ μονοειδῇ χαίρουσα, χαὶ χατὰ γέννησιν, S , \ οὔτε ἐχ τῶν τ DT ἐξηρτημένη #6, οὔτε τὰ μεθ᾽ ἑαυτὴν ἐξάψασα ἑαυτῇ 47, 2) 48 2 τ Υ ἦναι δοχεῖ ὶ αὐθυπόστ ὅ0.

ἀλλ᾽ εἴσω 45 ἐν ἑαυτῇ # ἔχουσα, ὡς χαὶ ἄγονος εἶναι δοχεῖν, χαὶ αὐθυπόστατος \ δὲ 3 σὰὰ \ AE, / τ ἐδ J 51 - ς à χαὶ τὸ μονοειδὲς αὐτῆς, χαὶ ἀπὸ μόνης τῆς μονάδος προερχόμενον 5l, πῶς οὐχ ἂν ee # / \ + - PA “.

πρέποι τῷ ἅπαξ ἐπέχεινα buvouuéve; ἔτι δὲ τὸ ἄχραντον αὐτῆς τῷ ἀύλῳ νῷ \ / 4e] m / Eu "ἃ πάντως ἂν πρέποι " ἔτι δὲ τὸ ἀδιαίρετον ὅ“ τῷ δ ἀμιστύλλευτον ἔχοντι ὅξ οὐσίαν. \ 5 ,ὔ \ E , Ἂ - - Εἰ δὲ καὶ 55 τελεσιουργός ἐστιν À ἑύδομὰς ὅδ, ὡς À φύσις δηλοῖ τῶν γιγνομένων, ben ἂν χαὶ τῷ δηνιουργῷ ἀποδοθείη * εἶ δὲ τὴν διὰ πασῶν ἁομονίαν συνείληφεν ταύτη ἂν ᾧ δημιουργῷ εἴη ὲ τὴ 7 ol DEV, - ! \ \ 1 29 LU ἴδιος ἔσται ταύτη γε τῇ πάντα ἁρμοζούση τὸν νοερὸν διάχοσμον, τῇ αὐτῆς μεσότητι, , Α LA / ’, χαὶ τοὺς δύο πατέρας, εἰς τὸ αὐτὸ κέντρον συναγούση, ὡς εἰς μονάδα μέσην τὰς LA LA Υ͂ Ἂ La - - ΡῸ π᾿ 03 57 δύο re ἔτι δὲ ὡς ἑξάδα ΒΕ πηγῶν ἐν μιὰ μονάδι συνηρηχυία θαυμαστόν τινα τρόπον. Οὕτω μὲν οὖν παντὶ τῷ νοερῷ διακόσμῳ, ὅ à ἑόδομὰς οἰχεία φαίνεται, χαὶ μάλιστα τῇ πηγὴ τῶν νοερῶν ἁπασῶν τάξεων, τῷ ἅπαξ

1 Ms. À : ἐξεφάνε!.--- ? Ms. A : φῶ. — 5 Ms. B: πυθαγορίοις. — * Ms. A : τολμήσειεν.

— 5 Ms. Aom. περὶ. — 6 Ms. Α add. διάχοσμον. — TMs. À : νοερὸν, ms. B : νοερῶν, deleto verbo νοερῷ, supra lineam : νοερὸν. --- 8 Ms, A: ἡνωμένων. — 9 Ms. A: διαχε-

χρισμένων. — 10 Ms. À : διαδαιδέσατο. — 11 Ms. A : ἑδδομαδιχός τις, ms. B: ἑόδοματι- 206, τὶς. — 12 Ms. A : διισχυρίσατο .--- 13 Ms. À : παραδιδόασιν .--- 1* Ms. B : πυθαγόριοι. — 15 Ms. À om. ἀπὸ... .... νοῦς. — 16 Ms, À : τριαδιχὸν. — 17 Ms. À : ἀμύλικτοι. —-

18 Ms. À : ὑμῖν. --- 19 Ms. A : ἐχ Διὸς. — 2 Ms. B : primæ verbi οὖν litteræ et tertiæ puncta subjacent. — 2! Ms. A add. τὸν. — 22? Mss. A, B om. περὶ, nos restituimus. — 23 Ms. À : τῶν. — ?* Ms. A add. τῷ. — 25 Ms. À : μεσότητος. — 36 Ms. À add. τῶν. — 31 Mss. A, B: συνέχουσαν, legimus συνέχουσα. — 33 Ms. A : τοῦ δὲ. — 3. Ms. B: τελείᾳ. — 30 Ms. A: εἰς μον. ἐστ. ἐπιστ. — 31 Ms. B : τὸν. — 33. Ms. A : πᾶσαν διάτάσιν, ms. B : πᾶν διαστᾶσιν. --- 33 Mss. A, B : éravomavôueyoc. — 3 Ms, A : δι᾽ οὖν. — %5 Ms. Α : χασμίοις. — 36 Ms. À : μεταχειρίσωμιεν, ms. B : μεταχειρίσωμαι.--- 51 Ms. A : ἀμύλιχτοι.--- Cf. Jo. Cleric. Oracula Zoroast. v.119-193, in op. inscripto Th. Stanl. hist. philos. orient. lib. JV. — Ibi quidem carmina in versus disponenda neutiquam

curarunt. — 38 Ms. AE TOT,G τηροδα) Mai 39 Ms. ra TUE γος. --- #0 Cleric. 2 ἀλχῇς.---ἵ τ χ μΦΕΥῪ Ἠ Mss. A, B : ἠδὲ legimus ἠδὲ. — #2 Ms. A: ατέον. Ξ- Ms. Α: χαταπίναντι. -- ? 1 D ll 2

+ Ms. A: add. pèv.— #5 Ms. A: χατὰ. — ἰδ Ms. À : ἐξηρτημένην. — #1 Ms. A : ἑαυτοῖς. —"#8Ms A : ἔσω .--- 9.4.5. A: ἐξ ἑαυτῆς.--- 50 Ms. A et ms. B supra lineam : αὐθυπόστατον. — 51 Ms. À : προερχόμενος. — 52 Ms. À :ἀδιέρετον. ---- ὅ3 Ms. B : τὸ. — Ὁ Ms. À add. A } £ τὴν. — 55 Ms. Α om. χαὶ. — 56 Ms. A : à ἑόδομάς ἐστιν. — 517 Ms. B : ἑχαθέρρωθι. νυ pp

De primo intelligenti ordine disserentibus nobismet ipsi has quæstiones proponimus; quarum est prima, quare post ternarium processum septenarius apparuerit, Cur enim non quaternarius, quinariusve aut denique senarius ? — Deinde quæritur quanam de causa intelligentiæ septenarius conveniat, ut et iumen quod ad intelligentiam pertinet apud Pythagoricos laudetur.

De primo igitur, hoc unum dicamus, quod quidem omnino verum est, deorum quemque divinos suos proferre numeros. Neque vero humana ratio his de rebus quidquam affirmare audeat, namque id prius ratio demonstraverit, necessario intelligentem esse ordinem quemdam vel intelligentemque et intelligibilem aut intelligibilem ; præterea alterum adunatum quam maxime quidem, alterum discretum, medium denique utroque modo. [ἃ ratio confirmavisset. Quod autem [eorum ordinum} alter unarius sit, ternarius aller, tertius que septenarius, aliquis ratione concluserit, et facta conclusione res ila sese habere aflirmaverit, nisi cœlesti famæ acquiesceret; etenim Dii intelligentem numerum, septenarium tradunt, post ternarium subsistentem, atque Orpheus ipse ; quin et Pythagorici, Phœnices quoque, septemgeminum caput iidem Saturno fabulose attribuente:. Verumtlamen ἃ Dis hoc doctos, neutiquam absurdum

esLexcogitare aliquid jam vel humanum, ut qui eis confidamus quæ Dii tradiderunt ac divini homines. Itaque, ut ex numero quidem loquamur, processus in ternarium ab unitate progressus, tum conversus ad unitatem, fit septenarius, quippe etiam intelligentia, ab intelligibili progressa, ad illudque conversa, fiebat intelligentia intelligibili coaptata, qualis unitas, binarius numerus et ternarius. Tum rursus unitas substitit septenarius. Si vero ex factis [loquimur!, oportuit trinaria numeralione deos etiam intelligentes progredi, ut eorum processus sit perfectus, in principium mediumque et finem divisus ; quæ quident proprietas antea demonstrata est. Sed quum jam rerum natura esset materiæ adhærens, propositi sunt et 11 qui inflexibilem præbent intelligibilibus facultatem, circa ea quæ secundum etribus obtinent locum, implacabiles et ipsi existentes ; neque enim ubivis omnes apparent, sed sicut quodam modo dicere liceat, ubi illis opus est, atque ubi distantia præcipuam illis substantiam offert, dissolutaque contractione. Sed quum et distantia in illis [perstet}, necesse fuil eam quæ res discernit causam apparere, quem Succinctorem propter id ipsum Di vocarunt; ut enim succinctor aliquis, Hymen intelligens discernit, atque hic illos separat et ἃ prioribus et alios ab aliis, utpote adunationis dissoiutor. [mplacabiles vero ἃ materie el secundis omnibus sustinent; quod autem tum sint hi tres, tum ille unus, atque id quum discretivus sit, re ipsa mirandum ; verum scire hoc admodum oportet, Cinctorem trinariam esse Unitatem. Ita igitur Ille quidem ; noster autem Præceptor dicebat necessario indiscretum deum solum esse unum'; id enim quod multa eficit, unum esse, ut multorum causam nondum existentium; efficacilatis autem si principium a semetipso sit, erunt multa secundum Unum secundumque solam proprietatem ; multaque efliciet inter se determinata. Hoc vero ad Chaldaica colloquia rejicio ; namque communis est dubitatio.—Aliter autem disseremus de intelligenti septenario, et ex factis simul et ex numeris. Ille igitur nos docuit, Uni exis!enti convenire umtatem, ut quæ sit ipsa mundus indiscretus ; et intelligibili medietati binarium numerum, ut qui processum quemdam inchoaverit; — tum infinitæ multitudini trinarium, multitudo enim a trinario [oritur}, et « intelligibiiis est mens;... » — qualernarium etiam summitati intelligibilium atque intelligentium conveuire, ut « fontem omnis perpetui numeri; » — quinarium quoque conservatorum ordini, ut circulo, circulationem omnem hujus mundi continentem, quumque sit quaternarius ad unitatem conversus ; — deinde senarium, utpote perfectum, perfectori ordini; necesse est igitur septenarium numerum intelligenti convenire Universo. per

consequentiam, et quod septenarius sit senarius ad unitatem conversus ; namque intelligentia etiam. quum sit perfecta, ad intelligibile conversa fuit: — præterea octonarium supermundanis, utpote qui universam partitionem regant, in universumque disponant, et sint assimilatores harmoniæ oclonarii acquiescentes ; — nunc et abcolulis nonarium, ut proxime ἃ denario secretum, utque in universum, Cum propria Conversione, progressum ; — reliquum denique ipsis mundanis denarium, Omnia comprehendentem, omniumque numerorum processum. Sed hæc hactenus.

At nunquam, ut jam nunc secundum propositum tractemus, nunquam ceno septenarius convenit maxime et primum, ut et Phænicibus placet; jam autem ipsis quoque Dis, primus is qui semel ulterior, septenarium producit; aliis vero ab illo secundum participationem. Hinc enim

Exsiliunt implacabiliaque fuimina Et presterum capac:s sinus fulgidi splendoris Patre natæ Hecates, et Succinctor ignis flos, Et validus spiritus polos ultra igneos.

Tum Rheæ octonarius convenit, ac Jovi nonarius ; cui quidem ut ultimæ intelligentiæ et primam absorbenti quæ ternarius erat ; — deinde Rheæ ut in universum motæ, secundum divisiones, at nihilominus firmiterque et cubice stanti; — præterea Saturno septenarius, ut per se subsistens, et uniformitate gaudens ; in sua etiam generatione neque ex anteriobus se pendens, aut posteriora se sibimet exaptans, verum intra in se residens, ita ut vel ingenitus videatur et propria substantia præditus. Et tamen quonam modo uniformitas ejus et ab sola unitale progressa, non conveniat ei qui semel ulterior celebratur? Atque ejus eliam sincerilas immateriali intelligentiæadmodum conveniat, et individua quoque ejus natura insecabilem sortitæ essentiam. Si vero et operis perfector est seplenarius, ut eorum quæ gignuntur natura ostendit, sic et demiurgo jure assignari possit. Sin autem diapason harmoniam sit amplexus, ea quidem ratione medietati ipsius proprie conveniat omnem intelligentem ordinem concinnant, patresque ambos centrum in idem conferenli, ut in mediam unitatem duos utrobique ; præterea senarium numerum (hexada) particularium fontium in simplice unitate contrahenti mirum in modum ; ita igitur intelligenti omni ordini septenarium convenire manifestum est; et maxime fonti omnium intelligentium qui est semel ullerior.

IV bis *

Quid Orpheus et PhϾnices de Crono vel Saturno tradiderint.

Ms. A f0 183 vo.

Ms. A t. II. ἢ. 218 vo—9219 vo.

lus, 9 γέ τοι δηλιουογιχὸς 2. χαὶ εὔ; ὃς αὐτόν : puoupylas, ὅ γέ τοι δημιουργιχὸς ἡ, καὶ εὔχεται πρὸς

y | 3 \ ΩΣ \ cl £ 14 LA € ᾿Ἀπευθύνει 7 ἄρα xat ἀπορθοῖ τὴν ὅλην χοσμοποιΐαν * ἔτι τοίνυν σαφέστερον υἱ τ᾿» se » - \ 1 se ῳ x Doivixec ταῦτα περὶ αὐτοὺ ὃ ἀξιοῦσι * πρῶτον μὲν δαίμονα αὐτὸν ποιοῦντας 9 τὸν , 5 Ὁ = / ᾽ ! 9 “ἊΝ δημιουργόν : ὡς οὖν τοῦ ἡμετέρου βίου προνοεῖ ὃ δαίμων οὐ χαταδαίνων εἰς αὐτὸν, > » 27 / τ \ ε ΡΟΝ. = 4 / 10 > nr.

ἀλλ᾽ ἐξηρημένως, οὕτω xat 5 Κρόνος τοῦ κόσμου προέστηχεν 10, où χοσμοποιὸς À Ὁ “ S \ ᾽ \ + ὧν αὐτόθεν, ἀλλὰ τοῦ κόσμου χηδεμὼν 11, χαὶ εὐεργέτης, xat ἀποπληρωτὴς τοῦ Ὁ , \ A / 9 y , -Ὁ -Ὁ-- EU \ χοσμιχοῦ βίου παντὸς, xal πρό γε 1" ἔτι 13 αὐτοῦ δημιουργοῦ : ἔπειτα καὶ Ônwtoup- \ L4 Li = \ - / , 4 γὸν τὸν Κρόνον ἀνυμνοῦσιν ἐντεῦθεν τὸν προχειρισμὸν τῆς δημιουργίας ἐν αὐτῷ 1ἢ

1 Mss. À, Β : πίσματα, legendum πείσματα quod non Creuzerum fugit. — 3 Creuz.: ὃ γέ τοι δημιουργὸς. — 3 Ms. À : üp6ov. — * Ms. A : ἡμετέραν. — 5 Ms. A : ἀριδείχεται. — 5 Hunc versum memoravit et Proclus, Comm. in Tim: ed. in-f°, p. 63 f; ed. Schneider, p. 148.— Τ Ms. A : ἀπαθύνει. — 8 Ms. À : αὐτοῖς. --- 9 Ms. A : cinxota.— 10 Creuz. : προέστηχεν : disting. — 11 Mss. À, B : χηδαιμὼν. — 12 Creuz. : πρός γε. — 13 Ms. À : ὅτι. -— 1: Mss. Α, Β et Creuz. : ἑαυτῷ, legimus αὐτῷ. — 15 Ms. Creuzeri :

θεασάμενος, Creuz. legit θεασάμενος, nos idem quod mss. A, B, legimus : θεασάμενοι.

IV bis

Neque vero Orpheus in Saturno totius exædificationis (demiurgiæ) funes alligat, qui sane ipse demiurgicus est, et ad illum ita precatur : ᾿ |

Corrige progeniem nostram, deus inclyte.….

totam igitur mundi facturam examinat et correctam vult. Clarius

(5) Hunc Damascii locum Fr. Creuzerus Meletematibus suis inseruit (part. I, p. 45); quum aliquanto melius nobis eumdem legere nunc liceat, dignusque sit qui latine vertatur, quarto apponere fragmento statuimus.

etiam Phœnices hæc de ïllo arbitrantur ; qui primum quidem dæmona illum effingunt demiurgiam sortitum. Velut igitur vitænostræ providat dæmon, non in eam descendens, at seorsum ; ita Saturnus quoque mundo præsidet, non mundi factor exinde, sed mundi curator ec benefactor, totiusque mundanæ completor vitæ, atque etiam præ ipso Demiurgo. Deinde [Phœnices| Saturnum Demiurgum celebrant, exinde demiurgiæ repræsentationem in illo contemplati.

De motus natura et stationis, tum de Rhea et magna Hecate, Platonis, Syriani, Theologorum Phrygiorumque dicta examinantur.

Ms. Δ, t. Il, p. 250 vo.

Ms. B, f. 189.

A > DT. 1e 4 - ne ᾿Ν N L > æ ΕΒ - Περὶ τῆς μέσης τάξεως | τῶν νοερῶν διαλεγομένους, ἀναγχαίον ζητῆσαι, πρῶ- -

7ὔ 7 \ / J'INA je , \ / / ΓΝ. € Τέταρτον, τί μὲν À στάσις, TL DE ἣ χίνησις, χαὶ ποῖα χρείττων τῆς ἕτερας, ἢ

Ms. A, t. II, f. 259 vo.— 262 vo.

Ms. f. 190 vo.— 191 γ9,

\ Ὁ \ > / - ΑΛΛΑ τίς ἣ στάσις, χαὶ τίς ἣ χίνησις * τοῦτο γὰρ ἦν τέταρτον τῶν προύε- > / / » ω Vo δχημένων : dou ἣ στάσις ὃ ἀμείλικτος, ὡς ἔστι τούτου τοῦ vol; ἔσται ἄρα , / € / € / / « \ / sa ELA 3 LA χίνησις μόνον ἣ ζωογόνος À θεός " χαίτοι, ὡς καὶ πρόσθεν ἐλέγομεν, ἑκάστη ἀντί- Ξ : τὶ , 3! / \ \ θεσις ἑχάστου ἕνος κατηγορεῖται " βέλτιον ἄρα, ὡς ὃ φιλόσοφος Συριανὸς, ἐπὶ Ὸ Ὁ Ὁ \ A \ cl τοῦ αὐτοῦ νοῦ ἑχάτερον ἀχούειν * ἐπειδὴ χαὶ ἀνάγχη TO χινούμιενον ἑστὼς 2 οὕτω “ \ ὧν 5 A \ ms. 3 e -“" vue f 2 4 Où Ὁ 2 \ χινεῖσθαι + χαὶ ἔστιν ἀντὶ μὲν τοῦ ἐν ἑαυτῷ, τὸ ἑστάναι, ἀντὶ δὲ τοῦ ἐν ἄλλῳ, τὸ “ / ἘΣ ἐϊ “- Ὁ ML 45. Ὁ | par 15 - χινεῖσθαι. Μήποτε δὲ ὃ μὲν πρῶτος νοῦς μονοειδὴς ἦν χαὶ ἀμέριστος, καὶ οὐσιώδης, ὡς νοῦ φά ὑσίαν. ὃ δὲ δεύτερος, ἐν τῷ προιέναι χαὶ μεριζεσθαι ἀφ᾽ ἑαυτοῦ ὡς νοῦ φάναι οὐσίαν, ὃ δὲ ερος, ἐν τῷ TP μερ p ἔ > = ἐξ = ς / \ \ - “χαὶ ζωτιχὸς εἶναι, δρᾶται, οἷον ἐν προόδῳ οὐσιωμένος Ÿ, καὶ διὰ τοῦτο χινεῖται el cl Ὁ -» \ χαὶ ἕστηχεν " ὥσπερ ὃ τρίτος, ἤδη τὴν ὅλην τοῦ νοῦ πρόοδον προσεληλυθὼς, ἐν τ γε, / f LA ταυτότητι χαὶ ἑτερότητι διαχέχριται " ὃ δὲ δεύτερος διαχρίνεται στάσει χαὶ χινήσει᾿ Ἔ ,ὔ ῳ π᾿ Ὁ - “ ὃ δέ γε πρῶτος, ἀδιάχριτός ἐστιν, ὡς νοῦν εἰπεῖν ἐν μερισμῷ ὑφεστῶτα ὅ ὅτι \ \ -" \ 5} « ἪΝ - / μάλιστα ἡνωμένῳ. Εἰ μὲν δὴ ἐν ἑαυτῷ καὶ ἐν ἄλλῳ ὡς εἰς τὸ χρεῖττον, ληψόἂν » ΞᾺ = / er . à , DA LIENS 4 ε ΄ 6 ΥΥ μεθα, πῶς οὖν χρεῖττον τῆς στάσεως ἢ χίνησις ; ἢ οὐχ ἀνάγχη οὐδὲ ὡς σὐμόολον

La 27 - \ “- \ \ Ah € , τὴν χίνησιν χρείττω ποιεῖν τῆς στάσεως, ὡς αὐτὸς ποιεῖ: διττὴ γὰρ καὶ ἣ στάσις, \ 3 € - VW 3 - / \ TX d / εἴ ἣ μὲν ἐν ἑαυτῷ, À δὲ ἐν ἄλλῳ τῷ χρείττονι, χαὶ δῆλον ὅτι χρείττων αὕτη τῆς Ξ à Na" 4 \ / ϊ vifs “- \ ἐν ἑαυτῷ ὃ χινήσεως à ἐν ἄλλῳ - διττὴ γὰρ χαὶ À χίνησις, ἣ μὲν ἐν ἑαυτῷ, ἣ de Ξ voi &7 Ψ , , - , nel .« 7 θ᾽ ἐν ἄλλῳ * χαὶ αὕτη ἄρα ἣ στάσις ταύτης τῆς χινήσεως ἀμείνων " ὥστε ' χα à Β - d , , à \ \ ἑχατέραν συζυγίαν, À στάσις ἀμείνων - ἀλλ᾽ ὅ γε Πλάτων, φαίην ἂν, ἀπὸ μὲν - ,ὔ , \ Ὁ \ JO ON -- ! ὡ -- εἴ τῆς χρείττονος συζυγίας τὸ χεῖρον λαδὼν, ἀπὸ δὲ τῆς χείρονος, τὸ χρεῖττον, οὕτω συνέθηχε τὴν παροῦσαν ἀντίθεσιν, ἀναλογοῦσαν τῇ διττῇ τοῦ νοῦ ἐπιστροφῇ, τῇ τε eu , x \ \ πρὸς ἑαυτὸν, καὶ τῇ πρὸς τὸ χρεῖττον, κατὰ ὃ τὸν Συριανόν. Εἰ δὲ xar τὴν ΕΣ -" LA \ , LU ἡμετέραν ὃ ὑπόνοιαν ἐχδεχοίμεθα τὸ ἐν ἄλλῳ ἐν τῷ χείρονι χατὰ πρόνοιαν τοῦ -- - \ 1 LA χρείττονος, ἐροῦμεν χαὶ TO χινούμενον ἐπὶ τὰ κάτω χωρεῖν, ἀπὸ στάσεως OPUULE- ἘΞ e = εν / “ \ D / / νον 10 τῆς ἐν ἑαυτῷ, καὶ συμφωνότερον ταῖς θεολογίαις * ἥ τε γὰρ Ῥέα πάντων 7 ζ΄ ! ἐστὶ ῥοὴ κατὰ τὸν ἐν Κρατύλῳ Σωχράτην '!, χαὶ πάντα ἵστησιν ἐν ἑαυτοῖς.

re se \ € \ € \ € , ΝΠ ) / PA (λῚ χαι ἀναχαλεῖται ποος EXUTY)V, ὡς XL OL gouytot οιοασχουσι \0ÿ0! Ἢ TE μεγα \1

La - , \ L4 στι πεφορημένον προς ἑχάτερον τῶν πατέρων, χαὶ ζωογόνον

ϊ ἴ ῃ ς , ,ὔ #13 Exarn, χέντρον té Ë \

᾿ ς, ἢν. JL INF Sur / LA / ΔῈ: τῷ DOS Tux προιῆσι, χαί τῷ TE ἅπας εἐπέχεινα GUVTETAXTAL χατὰα μιὰν EGTU)GAV

ἕνωσιν, xx μετά τοῦ δὶς, ἐπὶ πάντα προέρχεται " χαὶ ἅμα ἔχομεν κατὰ φύσιν \ -- ,ὕ c! δ τα 9 ca -- ,

Ξ ε 2 “Ὁ ss ὡς ἐν τοῖς γένεσιν.

1 Ms. Β : περὶ τῆς μ. ν- τάξεως. --- 3 Ms. A : ἑστὸς. — 3 Ms. A : οὐσιουμένους. --- * Ms. À : νοῦς. — 5 Ms. À : ὑφεστῶσα. --- ὃ Ms. À : ἄλλο, ms.B : ἀλλ (sic); — ἐν ἑαυτῷ ER legimus.— 7TMs. Α om. ὥστε... .. ἀμείνων. — 8 Ms. Α om. χατὰ τὸν. — 9 Ms. À : ὑμετέραν ὑπονίαν ἐχδεχείμεθα. — 10 Ms. A : ὁρμάμενον. --- 11 Ms. À : Σωχράτης.

Cf. Cratyl., éd. H. St., p. 402. — 12 Ms. À om. ἕν. — 13 Ms. A : χοσμηχοῖς.

De medio ordine intelligentium disserentes inquiramus necesse est, primum.…

Quartum vero quid sit statio, quidque motio et qualis sit altera melior, an motio, ut ait [Plato), statione..….

Sed quid es statio, et quid motio? quod quidem propositorum erat quartum. Anne statio implacabilis, quoniam est hujus intelligentiæ? Erit igitur motio tantum modo vitæ generatrix dea, quamvis ut et supra diximus, contrarietas quæque unam in rem sigillatim enuntietur ; itaque melius, ut Syrianus philosophus, de eadem intelligentia utrumque percipere; quum et necessarium sit id quod movelur,

quando stet, ita moveri; atque sit illius gratia quod in ipso, stare;

illius autem gratia quod in alio, moveri. Nunquam vero prima

quidem intelligentia uniformis erat et individua et essentialis, ita ut intelligentiæ dicatur essentia, secunda autem in eo videtur quod progrediatur et ab semet ipsa dividatur et vitalis sit, exempli gratia in processu substantiata, atque eam ob rem movetur et stat: sicut tertia totum jam intelligentiæ processum progressa in ejusdem atque alterius natura discreta fuit. Secunda autem discernitur statione ac motione; at prima sane indiscreta est, ita ut dicamus intelligentiam in divisione subsistentem quam maxime adunata. Si forte igitur in ipso et in alio ut in meliori intelligamus et quod movetur, quoniam in melius, [hac progrediens|] accipiemus, quinam ergo statione melior motio? Aut necesse est ut ne symbolum quidem statione meliorem motionem efficere, sicut ille efficit? Duplex enim et statio est, altera scilicet in ipso, altera in alio melior, atque manifestum meliorem hanc esse motione quæ sit in ipso vel in alio. Duplex enim et motio, altera scilicet in ipso, altera in alio. Atque hæc igitur statio hac motione melior; ita ut secundum conjunctionem utramque melior statio. Sed Plato, ut dixerim, a meliore quidem conjunctione id quod pejus est accipiens, et ἃ pejori id quod melius, ita

composuil eam quæ hic agitur contrarietatem, quæque duplici intelligentiæ conversioni proportione quadam respondet, eique quæ in ipsam, eique quæ in melius, secundum Syrianum. Si vero ex sententia nostra id accipiamus quod in alio, in eo quod est pejus ex melioris providentia dicemus, et quod movetur in inferiora cedere,

a statione erumpens, quæ in 1080 est, quod quidem magis Theologo-

rum disciplinæ congruit. Rheaque enim omnium fluxus (60%), ut Socrates ait in Cratylo, et omnia in ipsis ponit et ad semet ipsa

revocat, ut et Phrygiorum ostendunt libri; et magna Hecate centrumque est in utrumque patrum illatum, et vitæ generatorem impe-

tum profert, et communem ordinem obtinuit semelque ulteriori

secundum unam stabilem adunationem; et cum eo quod « bis » est

in omnia progreditur; et simul habemus ex natura stationem motione

antiquiorem, ita et in mundanis symbolis ut in originibus rerum.

Doctrina Græcorum de Curetum generatione,

Ms. A, t. II, f. 250 vo et 253 ro.

Ms. B, f. 189 ro.

Περὶ τῆς μέσης τάξεως τῶν νοερῶν διαλεγομένους ἀναγχαῖον ζητῆσαι πο τος ἐς Εν Jo πὴ συν,

Τεσσαρεσχαιδέχατον αὐτὸ καθ᾽ αὑτὸ ? ζητήσωμεν ὃ διατί ὁ ὃ μὲν πρῶτος πατὴρ καὶ 6 τρίτος οὐ παράγει xoupnrixnv ἢ τάξιν παρὰ τοῖς Ἕλλησι, μόνη δὲ ἣ Ρέα τοὺς Κουρῆτας ὃ ἀπογεννᾷ οὺς ἀμειλίχτους εἶναί φαμεν ὃ - ὅλως δὲ διατί ὁ αὐτῇ συντετάχθαι τρεῖς ἑνὸς ὄντος [ἐνὶ 8 αὐτοῖς ἀμειλίχτου χατὰ τὴν θεοπαράδοτον φήμην.

Ms. A, t. Il, f. 287 vo.

Ms. B, f. 195 ro.

ΟΥ̓ΚΟΥ͂Ν 10 πρὸς τὸ τεσσαρεσχαιδέχατον λέγωμεν ὡς ὃ μὲν Κρόνος δι᾿ ἄκραν ἕνωσιν οὐδὲ τὸ 1 ἀμείλικτον ἑαυτοῦ διεστήσατο ἀφ᾽ ἑαυτοῦ, οὐδὲ τὸ χουρητιχὸν ἰδίωμα, ἐπλήρου δὲ ὅκως αὐτὸς τὴν Ῥέαν, ἅτε ΚΟΡΟΝΟΥ͂Σ ὧν χατ᾽ οὐσίαν καὶ νοὺς χαθαρὸς ὥς φησιν ὃ ἐν Κρατύλῳ 15 [Σωχράτης] - À δὲ ἐν διαιρέσει τῶν ἐχείνῳ 13 ἡνωμένων ὑποστᾶσα 14, ἑτέραν ἀφ᾽ ἑαυτῆς ᾿ χουρητικὴν διεστήσατο τάξιν, ὥσπερ ὃ Ζεὺς, ἐν αὐτοῖς γεννηθεὶς 15, κέχρηται συνοῦσιν - οὐ γὰρ ὅπου εἰσὶν οἱ θεοὶ, ἐχεῖ λέγονται γεννᾶσθαι 16, ἀλλ᾽ ὅπου πρῶτον ἐμφάνησαν + διὸ χατ᾽ αἰτίαν μὲν ἐν Κρόνῳ où Κουρῆτες. χαθ᾽ ὕπαρξιν δὲ μετὰ τῆς Ρέας, χατὰ μέθεξιν δὲ σὺν Διί - διὸ χαὶ οἵ τρεῖς ἐν ἑαυτῇ χατὰ 17 μίαν δμοῦ τῶν τριῶν συνυπόστασιν, χαὶ ὅτι ὃ μὲν αὐτῆς 18 ἀπ᾿ αὐτῆς προήει, ὃ δὲ πρὸ αὐτῆς ἐν ἑαυτῇ προδέδληται 19 διαφα-

vos, ἀλλ᾽ oùy ὡς ἐν τῷ Κρόνῳ χρυφίως.

1 Ms. À : τέταρτον χαὶ δέχατον. --- 5 Ms Α: κατ᾽ αὐτὸ. --- ὁ Μ5. A: ζητήσομεν. --- # Ms. À : διατὶ. —- 5 Ms. A : χουριτικ. — 6 Mss. À, Β : χουρήτας. — 7 Ms. A : ἀπογενὰ. —8 Ms. B : εἶναι φαμὲν. — ὃ ἐν om. mss. À, B; addend. censemus. — 10 Ms. A : οὐχ oùv.— 11 Mss. À, B : τὸν, legimus τὸ, — 15 Cf. Cratyl. éd. H. St., p. 396. Verbum Σωχράτης addimus. — Cf. Olympiod. In Phœædon. B. Imp. ms. 1822, f. 153, 1. 18 : Διὸ xai ΚΡΟΝΟΣ εἴρηται οἷον ὁ KOPONOYE τις ὧν, διὰ τὸ ἑαυτὸν ὁρᾷν χαὶ καταπίνειν τὰ οἰχεῖα γεννήματα. --- Cf. V. Cousin, D'un commentaire inédit d'Olympiodore sur le Phédon (Journal des savants, 1834, p. 430).— Cf. Plotin, Ennead., V, 1, 4 (Ed. Creuzer et Moser, in Biblioth. græco-latina, A. F. Didot, p. 301). — 1% Ms. A : ἐχείν. — 1* Ms. A : ὑποστάσα. — 15 Mss. À, B : ἣ δὲ τοῖς. A: γεννηθεῖσι. B : γεννηθεῖ. Legimus ἐν αὐτοῖς γεννηθείς. — 16 Ms. A :γενᾶσθαι. — 17 Ms. Α add. τὴν. — 18 Verbum ÿt65 subjiciendum censemus. — 1 Mss. À, B : προδέδλητο, legimus προδέόληται.

De medio intelligentium ordine disserentes hoc primum inquirere necesse ÆSt. 2 104 MS SR EE ON

Decimum quartum illud ipsum inquiramus, quanam de causa primus pater ac tertius non cureticum ordinem apud Græcos proferat, Curetes autem Rhea sola gignat quos implacabiles esse dicimus ; quidnam etiam, ut summatim loquamur, tres cum eadem coordinati esse (ferantur), uno inter illos implacabili habito, secundum famam divinitus traditam.....

De decimo quarto igitur dicamus quonam modo Saturnus (Kpôvos) per summam adunationem neque implacabilem sui [naturam]| ἃ semet ipse sejunxerit, neque cureticam proprietatem, Rheam tamen prægnantem ipse fecerit, ut qui propria essentia sit xopovous aC mens pura (καθαρὸς voës), ut ait [Socrates] in Cratylo; et Rhea in divisione eorum quæ Saturno adunata sunt subsistens, alterum cureticum ordinem (aut munus) ἃ semet ipsa sejunxerit, ut Jupiter inter eos generatus [115] comitibus usus est. Non enim ubi dii sunt, 101 generati fuisse dicuntur, sed ubi primum apparuerunt. Ideo, quod ad causam attinet, in Saturno Curetes, quod ad subsistentiam, cum Rhea, quod ad participationem, una cum Jove. Propterea etiam tres in ipsa, secundum unam simul trium illorum consubstantialitatem, et quoniam alter quidem ab illa procedit, alter autem ante illam in ipsa manifesto propositus est, non vero, ut in Saturno, occulte.

De ἀφομοιωτιχῆς (assimilativæ) ordinationis nomine et natura, Theologorum, lamblichi, Platonis et Persarum placita.

Ms. A, 1.11, p. 375 vo.

Ms. B, f. 202 vo.

\ PA > 27 ἮΝ 7 Ὁ {4 ι 7 À \ Περὶ τῆς ἀφομοιωτιχῆς ὀιαχοσμήσεως τοιαυτα ἅττα ! ζητητέον " ἕν μεν, δια-

Ms. A.t.Il,f. 377 νο---379 ro.

Ms. B, f. 203 r°.

ΠΡΟΣ MEN τοίνυν τὸ πρῶτον ἐροῦμεν ὅτι τῶν θεολόγων of μὲν ἀπὸ τῆς ͵ὕ , S/ 9 πὶ \ Ὁ ͵ Ν / \ θείας ὁρμώμενοι παραδόσεως *, ἀρχικὴν καλοῦσε' ταὐτὴν τὴν SE 20. ὃ δὲ

τ LA \ 1 μέγας Ἰάμόλιχος, ἡγεμονικὴν αὐτὴν ἀνευφημεῖ ὃ, εἴτε τὸ τῆς ἀρ χῆς ὑπαλλάξας 4 # D} A Φ (do 4 SAS x ἣν 5 2 δ Ὁ δὲ ὄνομα, εἴτε ἀπὸ τῶν ἐν Φαίδρῳ + δώδεχα ἡγεμόνων ἐνάχθεὶς Ÿ ἐπὶ τοῦτο - οἵ δὲ

΄, ὑπερχόσμιον ὃ, ἅτε ue ἐπιδατεύουσαν τοῦ παντὸς, χαὶ ἀφανῶς 8 διὰ

\ -" ES = ἴσως μὲν ἀπὸ τῆς ον Ὃρφ εἴ χορικῆς ὑπερχοσμίου πεπλοποιΐας δρμιηθέντες, ἐν

à τὰ μιμήματα τῶν νοερῶν ELOWYV ἐνυφαίῖνεται. σαφῶς δὲ χαὶ ἀπὸ τῶν λογίων,

Ὁ \ A LA τοῦ πατρὸς, ἀλλὰ χεχαλυμιμένα 14 τοῖς ἔξωθεν περιχειμένοις À μορφώμασιν * 70 ΓῚ Ξ ἷ ù 3 μ Ι δὲ -- »\ “6 ES Ne - - ΕῚ , 16 -“ CE : - / 4 ͵ ν᾿ ης & fl ë τοῦτο λάθοι τις ἂν χαὶ ἀπὸ τῆς μαγιχῆς ἀληθείας 16, τῆς τε ἀπὸ τῶν λογίων, \ - - \ . LA \ \ χαὶ τῆς περσιχῆς ᾿ οἵ γὰρ ἐπὶ μαγειῶν 17 πατέρες, εἴς τε τὸ ἐμφανὲς παντὰ ἴ ὴ LE Le: Φ ΓΙ 18 \ ὅλ, 2 ἘΠ 15 \ 4 € À S / € .προάγουσι ᾿δ, χαὶ πάλιν εἰς τὸ ἄφανες περιάγουσιν, ὡς ἂν διαπόρθμιοι ἑστῶτες, ΓΘ... \ \ 19 À / 7 - \ \ RS ὕλ A ! 2 EU "Ε ς τ ᾿ς τ τε € à [Os] κατὰ τὸ ὄγιον φάναι, τῷ πατρὶ χαὶ τῇ ὕλη, καὶ τά τε ἐμφανῆ μιμήματα Ὁ 2 Dar / \ \ - \ JL / τῶν de ἐργαζόμενοι * χαὶ τὰ ἀφανῆ εἰς τὴν ἐμφανῆ χοσμοποιῖαν ἐγγράφοντες *

1Ms. Β : ἄττα. --- 2 Ms. Β : παραδώσεως. — 3 Ms. À : ἄνευ φημεῖ, — # Cf. Phædr., 247, A. —5 Ms. B, supra verbum ἐναχθεὶς, ἀναχθεὶς. — 5 Mss. A, B : ὑπερχόσμιοι, non dubitamus legere ὑπερχόσμιον.--- ἴ Ms. Α : ἐπιδατεύουσα. — ὃ Ms. A, B: ἀναφῶς, legimus ἀφανῶς, fort. legend. ἀσαφῶς. — Ms. A : νεότεροι. — 19 Cf. Jo. Cleric. op. supra citat. Oracul. Zoroast., v. 94-95. — 11 Ms. A : νοήσαται. — 12 Jo. Cleric. om. τὰ, ex quo dactylus deficit. — 15 Mss. A, B : ἀφεχάλυψαν. — Jo. Cleric. legit ἀμφεχά- Aude, legimus ἀμφεχάλυψαν. — 1" Ms. À : χεχαλλιμένα. — 15 Ms. A : περιχιμένοις. — 16 Ms. A om. sed in ora restituit : ἀληθείας....... περσικῶς. — 11 Ms. Α : ἐπιμαγείων, ms. B : ἐπιμαγειῶν, legimus ἐπὶ μαγειῶν. --- 18 Ms. A: προάγουσιν. — 19 Ms. Α om. τὸ. —?0 Ms. A: χοσμοποιίαν χαὶ ταῦτα ἐγγράφοντες μὲν οὖν......

De ordinatione assimilativa hæc sunt nobis inquirenda; unum scilicet, propter quid aut unde assimilativa dicatur.

De primo hoc dicemus, Theologorum quosdam quidem esse qui,

ab divina videlicet traditione profecti, ordinationem hanc Principalem nuncupant; magnum autem Zlamblichum Ductoriam nomine prædicare, sive principii nomen mutantem, sive a ductoribus duodecim in Phædro memoratis ad hoc adductum; alios vero Supermundanam utpote separatim superimpositam universo et occulte per omnia vadentem. Jam porro recentiores eam et « Assimilantem » vocaverunt, fortasse quidem ab ea profecti quæ apud Orphea videtur, virginali supermundana peplopæia, in qua intelligentium imitamenta formarum intexuntur, evidenter autem ex Oraculis. Diclum est enim,

Principia, quæ quum patris opera intellexerint intelligibilia Sensilibus operibus et corporibus circumdederunt.

Sensilia igitur efficiunt, ad intelligibilia quæ intelligunt, opera autem nihilominus eadem patris, sed in eis occultata quæ extra cireumJjacent figurationibus. Cæterum hoc capiat aliquis et ab Magorum Oraculorumque et Persarum veritate. ΠῚῚ enim apud magicas disciplinas patres el in clarum omnia producunt, et rursus circumagunt in obscurum, tanquam portitores sint (διαπόρθμιοι), ut secundum Oraculum dixerim, patriac materiei, manifestaque obscurorum imitamenta efficientes; et obscura in manifestam mundi fabricationem inscribentes. Hæc autem posthac diligentius.

Οὐδ ratione mundi munus conficiendi Demiurgum inter cæterosque deos distribuatur, ex Oraculis et Damascii præceptore.

Ms. À, t. Il, f. 375.

Ms. B, f. 202 vo.

- Ε] ” 4 / \ \ PEN 4 (Περὶ τῆς ἀφομοιωτιχῆς διαχοσμιήσεως)... Τρίτον, εἰ χαὶ ὃ δημιουργιχὸς εἰκόνα , ! “- “ * CS rs ἐποίει, τί καταλείψομεν ἔργον τοῖς ἀφομοιωτιχοῖς ὑμνουμίένοις θεοῖς " ei δὲ οὗτοι εἰχονὼν καὶ ὁμοιωμάτων εἰσὶν ὑποστάται, τί ἂν ποιεῖ ὃ δημιουργός.. \ \ \ 1 ΚΑῚ μὴν πρὸς τὸ τρίτον, εἴρηται μέν τι ', καὶ ἐν τούτοις, λεγέσθω δὲ ἔτι σαφέστερον ὅτι. = . ἃ

(Subjiciuntur proposita septem.)

Ms. A,t. Il, f. 384 r0— 386 vo.

Ms. B, f. 204 vo.

ἘΠ ἐν" χς ΄ ε 9 € \ \ \ / dt - sn "Ext οὖν en JET ὡς "ὃ μὲν πατὴρ τὰς χοινότητας Te τῶν εἰδῶν, αἵ ar οὐσίαι εἰσὶν À εἰκόνες, καὶ EE ΤΩ ἢ αἰστηταί ὃ RE γοῦν

ὃ χοινὸς δ τος χαὶ EU ληπτός 4: où δὲ τὰ ἄτομα χαὶ αἰσθητὰ M ‘x χατὰ τὰ λόγιον, χαὶ nie χαὶ Re εἰς ὕλην - ἃ καὶ πολλὴν ἔχει δόχησιν τῆς ἀληθείας - οὔκουν ὃ τὰ ἀληθῆ, μᾶλλον γὰρ ἄνθρωπος ὃ χοινὸς καὶ 210 à » A \ 20 ΧΟ, pot # TE FE ζῇ ᾿ ΟΝ Ὁ a \ ἀΐδιος, ἢ ἄτομος χαὶ φθαρτὸς * ἀλλ᾽ ἴσως 1 ἄν τις ἀπορήσειεν προς ταῦτα, ἕν μὲν J ν οὖ \ 2 ὅτι χαὶ τὰ ὃ διαχόσμια εἴδη ἔφαμέν ποτε δημιουργεῖσθαι μεμερισμένως ὑπὸ τῶν - 4 \ Ἱ \ / 13 μαγιχίῶν πατέρων - ἕτερον δὲ, ὅτι τὰς χοινότητας ἐοίχαμεν ἀύλους ποιεῖν, Fr à 2 / Ce 2 “ Ὁ Lt \ \ -Ὁ / εἴπερ ἀχατάχτους αὐτὰς εἰς ὕλην ποιοῦμεν. Ἢ πρὸς μὲν τοῦτο λέγομεν d “ - ES , \ > ὅτι ἐν τοῖς αἰσθητοῖς ἔχουσι τὸ εἰναι αἵ χοινότητες “ οὗ γάρ εἶσι ὃ ER - , es Q\ \ τῶν ἀτόμων, μᾶλλον δὲ τὰ ἄτομα ἐν αὐταῖς νοεῖν, ὡς ὑπερτέραις 10 ἊΣ 5 - \ [τὰ ἄρα οὖν πρῶται τὴν ὕλην χαταλαμόάνουσιν, ἢ ὕστεραι τῶν ἀτόμων; εἰ Α \ - \ -“ L HA \ μὲν γὰρ τοῦτο, πῶς 1 ἀπὸ τῶν ὑπερτέρων προΐασιν; εἰ δὲ ἐχεῖνο, πῶς οὐ / \ + / / ΟΣ χείρους εἰσὶ τῶν ἀτόμων, ἅτε προτέραι χαταλαμόάνουσαι τὴν ὕλην ; ῥητέον, ὡς λι Ga 42 \ CT - RRUERE \ 4 sie - € ZX 1 προλαμόάνουσι 1" μὲν αὐτῶν ἐμφάσεις τινὲς, ἅτε ἀπὸ τῶν ὑπερτέρων ἔλλαμπόμε- \ ναι * ἐνοιχοδομεῖται δὲ ταύταις ὡς χοιναῖς ὑποδοχαια, τὰ αἰσθητά * ἐπιγίγνονται δὲ τοῖς αἰσθητοῖς αἵ αὐταὶ χοινότητες, ἔτι τρανέστερον καὶ μᾶλλον οὐσιωμέναι. Καὶ h θα: / 13 ὃ δηθέν: à ë LE 4 Ni « 1 À ὅλ / MERE αἱ un θαυμάσῃ 15 τις τὸ ῥηθέν - ἐννοησάτω [2 δὲ ὅτι χαὶ ἢ ὅλη ζωογονία, προῦποστρώννυται 15 μὲν 16 τῆς μεριστῆς, λέγεται δὲ ὅμως ἐπιγίγνεσθαι τῇ ἢ pc μὲν 16 τῆς μεριστῆς, λέγεται δὲ ὅμως ἐπιγίγνεσθαι τῇ μεριστῇ ὃ 2ε δ᾽ « LAS - ὃ ! 3 Ν / AT \ 5 Ὁ ιαῤῥήδην, ἅτε ἤδη τῶν δεχομένων ἐπιτηδειοτέρων : πολλαχοῦ 17 μὲν οὖν ταῦτα ἄνε , ς0 ᾿ - δι d So > θ: , ι8 : ἘΣ δὲ \ re γραψάμεθα, χαὶ τῷ ἡμετέρῳ δοχοῦντα καθηγεμόνι πρὸς δὲ τὸ πρῶτον, ωΝ 7 ἊΝ / A \ / J \ \ \ € THE τι ἀποχριτέον, ἕν μὲν λέγοντας ὅτι οἵ Θεοὶ, χαὶ αὐτὸς ὃ Θεουργὸς, \ 2 \ - “ 4 - Fm τὴν αἰσθητὴν 15 τοῖς μαγιχοῖς πατράσιν ὑποτίθεται δημιουργίαν : raie γοῦν \ 14 (4 τὸ 20 τρίτον τά τε ἄλλα διατρῶκιτ φησὶν, ἐν τοῖς ὀφηγηματικοῖς 5, χαὶ τὸν ἥλιον μεσεμῥολῆσαι τοῖς ἑπτὰ PAM ERA χαὶ ταχὰ ἂν οἵ ἐν τῷ πατρὶ πηγαῖοι

, μεινᾶντες TOLOLEV τὰ διαχόσμια μεμερισμένως.

1 Ms. À : μέν τοι, Β : μέν τι. — 3 Ms. A: ὃς. — 3 Mss. A,B add. μᾶλλον. — ὁ Ms. A: λογισμώληπτος. — 5 Ms. À : σωματοειδής. — 6 Ms. À : οὐχ οὖν. — Τ Ms. À : εἴσως. — 8Ms. B om. τὰ. --- Ms. À : εἰσὶν. — 10 Ms. À : ὑπέρτερες. — 11 Ms. B : πως. — 12 Ms. A : προσλαμδάνουσι. — 13 Ms. A: θαυμάσει. — 1: Ms. B : ἐννοήσατο. — 15 Ms. A : προῦποστρώννται. — 16 Mss. A, B add. ὅτι. — 17 Ms. A: πανταχοῦ. --- 18 Ms. A : χαθ᾽ ἡγεμόνα. — 19 Ms. À om. αἰσθητὴν. — 20 Ms. B : τὸν. — 21 Ms. A : διάχρινέ.

VIIL ΄

(De ordinatione assimilativa.…) tertium [illud inquirendum 681]. si Demiurgus imaginem faciat, quodnam opus Diis relinquamus

qui «assimilatores » celebrantur; sin autem hi imaginum et imitamentorum suntsubstitutores, quidnam Demiurgus faciat..……

Quod ad tertium attinet, diétum est quidem aliquid et in his [libris]; dicatur autem hoc clarius, scilicet.…

(Subjiciuntur proposita septem).

Octavum igitur quoque dicimus ; quum pater quidem communitates specierum substituit, quæ potius essentiæ sunt quam imagines, potiusque intelligibiles quam sensiles; neque igitur apparet communis homo, et notione capiendus; illi autem insecabilia exædificant (δημιουργοῦσιν) et sensilia, secundum Oraculum ; et corporalia et materiei annumerata, quæ valde etiam sunt veri similia ; non igitur non vera; potius enim homo communis el ælernus, quam insecabilis et corruptibilis. At fortasse aliquis de his dubitaverit, unum quidem quod et species per mundum jacentes, aliquando dixerimus ex divisione ἃ magicis patribus exædificari; allerum quod communitates maleriei expertes facere videmur, si quidem eas materiei non annumerandas facimus. Ad hoc autem jita dicimus in sensilibus essentiam communilatibus esse; non enim ab insecabilibus separari possunt, potius vero insecabilia in illis inserta fuerunt, utpote superioribus. Utrum igitur priores materiem comprehendunt an posteriores insecabihbus? Etenim si quidem hoc fiat, quonam modo ἃ superioribus procedunt? Sin autem illud, quomodo non pejores sunt insecabilibus, ut quæ prius maleriem comprehendant? Dicendum quem in modum repræsenuationes quidem illarum quasdam præcedere, at quæ superioribus illuminantur; inædificari autem illis, communibus tanquam receptaculis, sensilia; et supervenire etiam sensilibus easdem communitales, apertius et melius essentia præditas. Quod dictum ne quis miretur, reputet vero et totam vitæ generationem succinctam quidem ante divisibilem, dici autem supervenire aperte divisibili, utpote jam recipientibus aptioribus: [gitur multis quidem locis illa scripsimus, et nostro probala Prœæceptori; quod autem ad primum attinet, aliquid buiusmodi respondendum : unum quidem scilicet, Deos et ipsum Theurgum magicis patribus sensilem supponere Demiurgiam. Plane igitur tertium cæteraque se discrevisse dicit in hyphegematicis (scriplis de subductoribus), et solem implicuisse mundi rectoribus; ct fortasse [dii} fontani in patre manentes ea quæ per mundum sunt, adhibita divisione, faciant.

Intra quot elementa, res quæ ad mundanam deorum seriem in Parmenide pertivent, Plato et Chaldæi concluserint.

Ms. À, t. IL, f. 448.

Ms. B, f. 223 ro.

Περὶ τῆς ἐσχάτης διαχοσμήσεως, τάδε ! ζητητέον * ἕν μὲν... τέταρτον, , πόσα χαὶ τίνα 2 τὰ συμπεράσματα, χαὶ διατί " τόσα, καί τοιαῦτα ὁ χαὶ ὡδὶ 0. π΄, D An DEA ER: ee

Ms. A, t. II, f. 454 V°—455 vo.

Ms. B, f. 22η τὸ ρὲ vo.

Τὶ δὲ ΄ , \ \ , à CE = . . . O OE€ TETAOTOV, ποιχίλλεται μεν τα συμπεράσματα παντο απὼωςς τῷ

4 / VEUWTEO

τε γίγνεσθαι, [καὶ] τῷ ἰέναι, τῷ τε καταφατιχῷ καὶ ἀποφατιχῷ, τῷ τε ΘῈ Ge - SN MER ENS EUR UE Ver Ve καὶ τῷ ἡ πρεσδυτέρῳ, τῷ τε ὃ πρὸς ἑαυτὸ χαὶ πρὸς τὰ ἄλλα + καὶ γίγνεται τὰ μὲν / 2 \ ΞΞ ἘΠ À =. / δώδ ἌΡ στὰς , EE 4 πάντα, εἰ μὲν τῷ ἰσηλικῷ χρησοίμεθα, δώδεχα, εἰ δὲ ἀντὶ τούτου ὃ τῷ οὔτε νεώτερον οὔτε πρεσθύτερον, τῶν ὡς χαὶ αὐτὸς ποτ ἘΠ τς διατί οὖν τοσαῦτα ; ἢ ἴσως μὲν χαὶ διότι τὸ πλῆθος χαὶ πολυσύνθετον χαὶ DER τῆς γενέσεως, ἐν À καὶ τὸ γίγνεσθαι δρᾶται, καὶ τὸ εἶναι ἰνδάλλεται - ἔτι δὲ τό τε \ Ÿ εἴδ SUEX SAC EC SM MIN Se Ὁ Gohak χαταφατιχὸν τοῦ εἴδους καὶ τὸ στερητιχὸν ὃ τῆς φθορᾶς ᾿ ἔτι δὲ af τρεῖς μεταύολα τῶν ἡλικιῶν, ἐξ ὧν ἁπάντων ἥτε ποικιλία τῶν ἐν αὐτῷ πραγμάτων συνίσταται, “" -Ὁ- -Ὁ- \ -᾿ χαὶ τὸ πλῆθος τῶν περὶ αὐτῆς συμπερασμάτων 10, Ἴσως δὲ χαὶ ἐχεῖνο ὃ Πλάτων ἐνδείχνυται, ὅτι à οὐρανία 1! ἑξὰς, ἐν τῷ ὑπὸ σελήνην χόσμῳ διπλασιάζεται, “ -“ ὥσπερ χαὶ οἱ Χαλδαῖοι τὰ ἐπουράνια 13 γένη, τῶν οὐρανίων διπλασίως παραδι-

1 Ms. A : τὰ δὲ. — 2 Ms. Α: τινα. — 5 Mss. À, Β : διατὶ, legimus διατί. ---- * Mss. A, B: τοι, legimus τοιαῦτα .---Νῖ55. A, B : ποτὲ, legimus τῷ te.— 5 Ms. Α om. tw.— 6 Ms. À : τότε. — 7 Ms. À om. μὲν. — 8 Ms. A : τούτων. — 9 Ms. À : στεριτικὸν. — 10 Ms. A om. συμπερασμάτων..... Πλάτων. — 11 Ms. A: οὐρανοια. — 12 Ms. Α : ὑπουράνοια, Ms. B : ὑπουράνια:; et superius eodem calamo : ἐπ. Legendum ἐπουράνια, ex proximis liquet.

De ultima [deorum) ordinatione hæc sunt inquirenda; unum quidem...….

Quartum, quot et quales sint conclusiones, et quare tot, hujus que modi atque etiam sic ordinatæ…

Quod autem ad quartum attinet, variant omnifariam conclusiones, et ortu, et incessu, affirmativoque et negativo, recentiorique et vetustiori, et eo quod ad se et quod ad alia. Et fiunt omnes quidem, si coætaneo utamur, duodecim: sin autem contra utamur 60 quod neque recentius est neque vetustius, sedecim, ut et 1956 |Plato in Parmenide] clarius enumerat. Quare igitur totidem, nisi quod fortasse quidem multitudo et multiplex composilio et ortus disseminatio, in quo etortus videtur, et exsistentia apparet; affirmativumque etiam speciei | proprium |, et privativum, corruptionis; præterea tres ætatum mutationes, ex quibus omnibus varietasque constal rerum quæ in illo efficiuntur, et multitudo de ea [varietate] conclusionum. Fortasse autem et illud Plato demonstrat cœlestem senarium in mundo infra lunam posito duplicari, sicut et Chaldæi ‘genera supra cœlum posita cæles'ium duplicationem esse tradunt.